Bye bye 2014

Το 2014 ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Μέσα σε αυτό το έτος έζησα εκπληκτικές στιγμές, ανεπανάληπτες καταστάσεις και πρωτόγνωρες εμπειρίες. Καταξιώθηκα ως μαθητευόμενος κοινωνικός λειτουργός και έχω μπει στην τελική ευθεία για την ολοκλήρωση των σπουδών μου. Πέρασε ο καιρός... Παλιά θυμάμαι ότι είχα βάλει στόχο να τελειώσω την σχολή μέχρι το 2016, κοντεύει κ αυτό... Από το Νοσοκομείο Αλεξάνδρα μέχρι και τον Δήμο της Αγίας Βαρβάρας, μου έμειναν στοιχεία και στιγμές προσκολλημένα στο μυαλό και την καρδιά μου. Είμαι υπερήφανος που απέκτησα τέτοιο κόσμο στη ζωή μου.
Ύστερα, οι εποχές άλλαξαν κ ήρθες εσύ. Ένα αναπαντεχο γεγονός, η έξαψη της τελευταίας περιόδου του 2014. Ο,τι κι αν πω θα είναι λίγο, μπροστά σε αυτό που άφησα να με κάνεις να νιώσω. Σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Ξέρεις, μου λείπεις κι ας είσαι κάτι χιλιόμετρα μακριά. Μακάρι να έπαιρνες ενα τηλέφωνο, μακάρι να ερχόσουν να με δεις κάποια στιγμή, να μου πεις πως είσαι, τι κάνεις... Εξαφανιστηκες όμως, όπως έχω κάνει κι εγώ κάποιες φορές στη ζωή μου...
Σημασία έχει ότι το 2015 είναι μια πολύ ζέστη χρονιά. Και μπορούμε να πάμε την ζωή μας ένα βήμα πιο πέρα, θέτοντας ρεαλιστικούς στόχους και εκπληρώνοντας τους! Και μπορούμε με αργά βήματα να φτάσουμε την αυτοπραγματωση. Λυπάμαι βέβαια το bad timing. Ταλαιπωρεί πολύ. Αλλά σημασία έχει να το απολαμβάνουμε όσο διαρκέσει. Εξάλλου, το τέλος δεν είναι ποτέ τέλος. Αργά ή γρήγορα, τα πνεύματα συναντώνται. Όπως γίνεται και στα όνειρα μας.
Και προχωράμε δυναμικά στο νέο έτος και κρατάμε αυτή μας την ενέργεια. Συμβουλές;

1. Έχεις πρόβλημα για κάτι; Μίλα.
2. Σου λείπει κάποιος; Πες το.
3. Σε γράφει κάποιος; Γράψε τον και εσύ.
4. Έχεις συναισθήματα; Αξιοποίησε τα σοφά.
5. Θέσε στόχους και μην χάνεις την πίστη σου.
6. Φτύσε στη μούρη όσους σε πλήγωσαν
7. Γέλα και κλαιγε με την καρδιά σου. Είναι θεραπευτικό.
8. Κάνε δραστηριότητες και μην τεμπελιά ζεις.
9. Βρες την ισορροπία μέσα σου.
10. Αγάπα αληθινά, αγάπα χωρίς λόγο. Αγάπα γιατί μπορείς αλλά μην αγαπάς από ανάγκη. Αγάπα τα πάντα γύρω σου και ίσως σ αγαπήσουν κι αυτά. Όμως, αν είναι Ενέργεια αυτό, τότε θα είσαι ο πιο ζωντανός απ όλους...

Καλή χρονιά!!!
Δημήτρης Κατσαρός

Μια υπέροχη ιστορία

Βιργινία μου, θα σου πω ένα παραμύθι...
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πύργος πέτρινος. Ένας ψηλός γέρικος πύργος έστεκε εκεί, στη μέση της ερημιάς, πάνω σ' ένα φαλακρό βουνό, με όλες τις πολεμίστρες και τα καμπανάρια του ερημωμένα. Όσοι τον έβλεπαν από μακριά, νόμιζαν πως γκρεμίζεται και χαιρόνοτυσαν, δεν τους άρεσε καθόλου ο πύργος, τους τρόμαζε με το μπόι του κι απορούσαν πώς χτίστηκε, αφού δεν έβρισκαν πουθενά πόρτα να μπουν μέσα. Μέχρι που έλεγαν πως αυτός έφταιγε για το κατάξερο βουνό. Εκείνο που δεν ήξεραν ήταν ότι ο πύργος έκρυβε στα σπλάχνα του ένα κορίτσι. Ήταν ένας γερο - μάγος που έγινε πέτρα για να προστατεύσει το κοριτσάκι που πέταξαν ένα βράδυ στην πόρτα του. Μόλις την είδε, τυλιγμένη στις φασκιές της, με τα λακκάκια στα μάγουλα, τα σγουρά μαλλιά, τα χεράκια γροθιές, μόλις άκουσε το παραπόνεμά της, ο πύργος πήρε την απόφαση να την κρατήσει κι έκλεισε για πάντα τις πόρτες του απ' την έξω μεριά με τεράστιες πλάκες, ώστε κανείς να μην την πονέσει πια. Μόνο από μέσα άνοιγαν οι πύλες, αλλά κι αυτό θα το μάθαινε με την ώρα του το κορίτσι, όταν μεγάλωνε και ήθελε να φύγει. Με τα μάγια του ομόρφαινε το κορίτσι, με τα μάγια του έμαθε νότες και έπαιζε κάθε μέρα το μεγάλο πιάνο στην ολόχρυση σάλα της μουσικής, κι ο πύργος άκουγε και γινόταν ακόμα πιο μαγικός για χάρη της μικρής του φίλης. Πραγματοποιούσε κάθε επιθυμία της. Της έφτιαξε έναν παραδεισένιο κήπο, γεμάτο κάθε λογής πουλιά να κάθεται να ξεκουράζεται στα κελαηδίσματά τους. Της έφτιαξε σε κάθε όροφο από μια διαφορετική κρεβατοκάμαρα για να ταιριάζει με τα όνειρά της. Της γέμισε τους τοίχους βιβλία και έργα τέχνης να χαίρεται η ψυχή της ομορφιά. Της σκόρπισε παντού κούκλες να παίζει. Της σερβίριζε κάθε φαγητό, κάθε φρούτο, κάθε γλυκό, κάθε κρασί που βάζει η φαντασία σου. Όμως το κορίτσι ήταν δυστυχισμένο. "Τι να τα κάνω ολ' αυτά; Αφού δεν έχω μια συντροφιά ανθρώπινη, τι να τα κάνω;" αναρωτιόταν κι ανέβαινε τα παλιά μαρμάρινα σκαλιά του πύργου, ψάχνοντας τ' αμέτρητα δωμάτια μήπως βρει έναν άνθρωπο. Τα χρόνια πέρναγαν, το κορίτσι έψαχνε κι έψαχνε, ο καημένος ο πύργος κάθε νύχτα πρόσθετε δωμάτια να μη χαθεί η ελπίδα της, μα πικραινόταν γιατί όλα μπορούσε να της τα προσφέρει εκτός απ' την ανθρώπινη συντροφιά. Ύστερα ήρθαν κακοί καιροί, μεγάλα κρύα, χιόνια, βροχές, καταιγίδες, και το κορίτσι φοβόταν και καθόταν στην πιο μικρή κρεβατοκάμαρα στην κορφή του πύργου, με τις μακρόστενες πολεμίστρες γύρω γύρω, κι ούτε έψαχνε στα καινούργια δωμάτια, ούτε κουράγιο να κατέβει τη στριφογυριστή σκάλα είχε. Τα βράδια έκλαιγε σιγανά στο μαξιλάρι της. Την εποχή του χαλαζιού, όμως, κάτι περίεργο έγινε και το κορίτσι ξεχάστηκε κι άρχισε να γελάει στον ύπνο της κι όταν σηκωνόταν, κατέβαινε γρήγορα στο δωμάτιο της μουσικής, καθόταν στο πιάνο κι έπαιζε κάτι μελωδίες, μα κάτι μελωδίες. Οι απέξω δεν τις άκουγαν μα είχαν να το λέεν πως κάτι τρέχει με τον πύργο, γιατί παρόλη την κακοκαιρία οι μουχλιασμένοι τοίχοι του έλαμπαν μέσα στη νύχτα και φώτιζαν τους ταξιδιώτες σαν φάρος. Ο γερο - μάγος ήταν ευτυχισμένος γιατί το κορίτσι γέλαγε. Τόσα χρόνια οι δυο τους, ποτέ δεν είχε ακούσει το γέλιο της και τώρα ένιωθε ο πιο ευτυχισμένος μάγος του κόσμου. Γιατί, παιδί μου, δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απ' το να ακούς το γέλιο των αγαπημένων σου..."
Με κοιτάζει με ανείπωτη γλύκα.
"Έτσι πέρασαν κι άλλα χρόνια. Το κορίτσι ξυπνούσε και κοιμόταν γελώντας και ξάφνου την έβλεπε να σταματάει στην κορυφή της σκάλας για να φωνάξει από ψηλά "σ' αγαπάω" κι έμενε εκεί ν' ακούσει τον αντίλαλο να αντιγυρίζει τα λόγια της, "άω - άω - άω", απαντούσε η ηχώ και το κορίτσι παρηγοριόταν πως δεν είναι ολομόναχο. Κι ανέβαινε όλο και πιο ψηλά, τα μαλλιά της απλώνονταν απ' το ισόγειο στο τελευταίο προπύργι κι έψαχνε, έψαχνε να βρει τη φωνούλα που κάθε βράδυ της ψυθύριζε στον ύπνο της " σ' αγαπάω", μα όσο κι αν ανοιγόκλεινε τις πόρτες, δεν έβρισκε κανέναν. Α, ναι, να σου πω ότι ο πύργος είχε σταματήσει να χτίζει δωμάτια, γιατί κι αυτός άκουγε τη φωνούλα, αφού ήταν μάγος και οι μάγοι δεν κουφαίνονται ποτέ, αλλά ούτε εκείνος, όσο κι αν έψαχνε με κάθε πετραδάκι των τοίχων του, με όλα του τα μαγομάτια, δεν έβρισκε τη φωνούλα που έλεγε "σ' αγαπάω" και φαρμακωνόταν που δεν έχει πάρει άδεια απ' το μαγοσυμβούλιο να κατασκευάζει ανθρώπους. Και μετάνιωνε που είχε μαλακώσει με τον πρόεδρο των μάγων τρεις αιώνες πριν - πολύ μικρός διάστημα για τις μαγοζωές - κι έκανε υπομονή να περάσει ένας αιώνας ακόμα, για να ζητήσει συγχώρεση, ώστε να πάρει κι άδεια να φτιάξει ανθρώπους, αλλά μετά θύμωνε με τον εαυτό του που όλο λησμονούσε πως το κορίτσι δεν ήταν μάγισσα, οπότε δεν θα προλάβαινε τον επόμενο αιώνα, άρα μάταιος κόπος να συμφιλιωθεί με τον αντιπαθέστατο τον πρόεδρό τους, έναν ανόητο τσιγκούνη που έκλεβε τα μαγικά ραβδιά των ξωτικών και συγχύζονταν οι μανάδες τους, οι νεραϊδογεννημένες μέσα στις διάφανες σπηλιές. Πάντως το "σ'αγαπώ" ακουγόταν συνεχώς, τόσο τρυφερό, που ως και τα πουλιά στον παραδείσιο κήπο το έμαθαν και το τραγουδούσαν στις τρίλιες τους, "τριλιλάω - σ'αγαπάω - τριλιλάω - άω - άω". Ένα βράδυ το κορίτσι ξάπλωσε να κοιμηθεί και το πρωί που ξύπνησε κάτι έλειπε.  Άφησε γρήγορα τα σύννεφα της νύστας να πέσουν μαζί με τις δροσοσταλίδες απ' τα βλέφαρά της και κατέβηκε τρέχοντας την ατελείωτη σκάλα, να βρει τη φωνούλα στο δωμάτιο του πιάνου. Έπιασε να παίζει όσο πιο ωραία μπορούσε, τα πλήκτρα αναστέναζαν, τα δάχτυλά της πονούσαν, μα εκείνη δε σταματούσε να παίζει, θέλοντας ν' αναστήσει τη φωνούλα που χάθηκε την προηγούμενη νύχτα. Μάταιος κόπος. Πέρασαν πολλές νύχτες στη μελαγχολία της σιωπής. Το κορίτσι μαράζωνε, τα πουλιά μουγκάθηκαν, τα λουλούδια ξεράθηκαν, ο γερο - πύργος πέτρωνε. Σκεφτόταν πια σοβαρά να ρίξει τα μούτρα του, να παρουσιαστεί να στον πρόεδρο των μάγων και να ζητήσει χάρη. Εκεί που ετοιμαζόταν να φορέσει το μαγικό μανδύα, τον κεντημένο με όλα τα άστρα και τους γαλαξίες, εκεί που κοιταζόταν στον καθρέφτη κι έφτιαχνε την αγκράφα με τα ρουμπίνια στο καπέλο του, άκουσε πεντακάθαρα ένα "αψού". Υποψιασμένος αλλά γεμάτος ελπίδα, έστειλε τα μαγομάτια του να ψάξουν κάθε γωνιά μήπως γύρισε η φωνούλα κι είχε πουντιάσει. Πουθενά. Κοιτούσε και απορούσε, αφού το άκουσε το φτάρνισμα, αφού η μικρή  κοιμόταν, ποιος το έκανε και δεν μπορούσε να τον δει; Πέταξε το μαγικό του καπέλο στον αέρα και τ' άφησε να στριφογυρίζει παντού, μήπως έβρισκε εκείνο ποιος φταρνίστηκε, το καπέλο ωστόσο επέστρεψε άπρακτο και στραπατσαρισμένο. Όταν έπεσε η νύχτα, τα "αψού" συνεχίστηκαν πιο δυνατά, μα το ίδιο αόρατα. Το κορίτσι έκλαιγε κι έκλαιγε και ξάφνου άρχισε να φωνάζει "σ'αγαπάω, σ'αγαπάω, σ'αγαπάω". Και τότε φρου, φρου, φρου, ένιωσε μια πιλάλα στα ατέλειωτα μαλλιά της. Έπιασε και εκείνη να τραβάει ν' ανέβουν απ' το ισόγειο στο παραπύργι κι αν δε βοηθούσε ο γερο - μάγος, ακόμα θα ανέβαιναν κι ανεβατό δεν θα 'χαν. Δεν είχε ξημερώσει ο Θεός τη μέρα, όταν η τελευταία τούφα εδέησε να φτάσει στο δωμάτιο, γέμισε ο τόπος μαλλιά. Κι εκεί που το καπέλο άρχισε τα πετάγματα να ψάξει μαζί με το κορίτσι ποιος φταρνιζόταν, τσουπ, τσουπ, κάνει μια και ξεπετιέται ένα πανέμορφο παλικάρι απ' τις κατάμαυρες τούφες. Τον βλέπει το κορίτσι κι ανοίγει ένα στόμα, νααα! Μα αυτός δεν της άφησε χρόνο να σκεφτεί. Γονάτισε μπροστά της, της φίλησε τα πόδια και της είπε πως μια μάγισσα που ζήλευε το μαγεμένο πύργο τον πέταξε εκεί μέσα σαν ψύλλο στα μαλλιά του κοριτσιού κι έτσι θα 'μενε για πάντα, μια σταλιά σαμιαμίδι στα μαλλιά της να ψιθυρίζει "σ'αγαπάω", μα δεν είχε πολλές ελπίδες, τα κορίτσια δεν αγαπάνε ψύλλους. Κι αν έτυχε και του το 'πε και λύθηκαν τα μάγια, το χρωστάει στη γρίπη που του έφερε το λούσιμό της, μετά την εποχή του χαλαζιού. Ώσπου να καταλάβει τι γινόταν, βρέθηκε μπλεγμένος μέσα τους, να ψήνεται στον πυρετό, να πνίγεται απ' το φτάρνισμα κι ήταν πια απελπισμένος πως θα πεθάνει όπως όλοι οι ψύλλοι, από φαγούρα, μα το κορίτσι τον αγάπησε όπως ήταν, ούτε σκέφτηκε να τον αλλάξει και τον έσωσε.
Αυτά είπε το παλικάρι κι η κοπέλα δεν πίστευε στα μάτια και τ' αυτιά της. Μα ο γερο - μάγος πίστεψε. Κι άνοιξε τις πόρτες του πύργου, να βγει το ζευγάρι στον κόσμο...

*Κουμπαρέλη Μπελίκα, 1999, Αυτά να τα πεις αλλού, ΑΘΗΝΑ: ΩΚΕΑΝΙΔΑ, σελ. 221-225

The heart wants what it wants

Είναι αυτό το συναίσθημα, που πολλές φορές δεν κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι μπορούν να το κουβαλάνε μέσα τους. Είναι εκείνο το συναίσθημα, που όσο κι αν προσπαθούσα, δεν κατάφερα να κατανοήσω την ενέργεια που έκρυβε και τους φώτιζε. Το μόνο που έβλεπα ήταν πόνος, ατελείωτος πόνος. Μια θλιβερή όψη στα μάτια τους, μια ψυχρότητα στην καρδιά τους, ένα ραγισμένο γυαλί. Αλλά κατά βάθος υπήρχε αυτό το συναίσθημα, που δεν τους άφηνε να σπάσουν, να εγκαταλείψουν, να λυγίσουν, που κατ' ουσίαν δεν ήταν τόσο πόνος, αλλά ήταν κάτι ισχυρό για εκείνους. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να περιγραφεί με λόγια ή τουλάχιστον δεν θα είχε τόση αξία, αν κάποιος δεν το έβλεπε εις βάθος.

Αν δεν μπεις στη διαδικασία να νιώσεις ό,τι πραγματικά περνάει ο άλλος, δεν μπορείς να τον νιώσεις στο πλήρες σημείο. Και είναι πολύ αρνητικό συναίσθημα. Και τα πράγματα ίσως να μην έρχονται έτσι όπως τα περιμέναμε, αλλά τουλάχιστον υπάρχει διάθεση για αλλαγή. Και η μαγεία κρύβεται στην προσπάθεια του καθενός μας. Βρίσκεται στην υπομονή και στην επιμονή. Βρίσκεται στο κίνητρο, καθώς και στην προσήλωση σε κάτι. Και οι δυσκολίες πάντα θα υπάρχουν, όπως και τα όμορφα πράγματα στη ζωή. Ποιος είπε ότι πάντα θα υπάρχουν σύννεφα και θα βρέχει; Ποιος είπε ότι πίσω από τα σύννεφα ο ήλιος δεν ρίχνει ηλιόλουστο φως; Για κοιτάξτε καλύτερα. Στο χέρι μας είναι να τα δούμε αυτά, απλά κάποιες φορές χρειάζεται απλά λίγο σπρώξιμο από κάποιον..!

Αφιερώνω λοιπόν το συγκεκριμένο κομμάτι σε εκείνους, που βαθιά μέσα τους ένιωσαν ελπίδα και πως ξέρουν να διεκδικούν και να αισθάνονται. Εξάλλου, είναι πολύ μικρή η ζωή για να χάνεις χρόνο. Κάνε ό,τι νιώθεις κι ας μην το αξίζουν οι περιστάσεις, αρκεί αυτό να καλύπτει εσένα. Νιώσε και εκφράσου... Θα επιστρέψει...

Μια στιγμή, παρακαλώ...

Κοντεύει να φτάσει 10 το πρωί. Βρίσκομαι στο κρεβάτι μου, συλλογιζόμενος πολλά πράγματα, όπως συνήθως. Ο καιρός είναι συννεφιασμένος και νοσταλγικά κοιτώ το παράθυρο, λες και δεν με κρατάει αυτός ο χώρος πια. Το δωμάτιο είναι ακατάστατο, το ρολόι χτυπάει αδιάκοπα και είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν ξέρω τι τραγούδι θα συνόδευε αυτή μου την φρενίτιδα. Και αυτό είναι εκνευριστικό.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι, και με μεγάλη προσπάθεια καταφτάνω το μπάνιο. Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου, πλένω τα δόντια μου και κάθομαι στο καθρέφτη. Αν και γνωρίζω ότι τα πράγματα αλλάζουν, δεν έβλεπα έκφραση στο πρόσωπο μου. Και αυτό με προβλημάτισε.

Κατευθύνομαι προς την κουζίνα. Αυτός ο χώρος αποτελεί παράδεισο για μένα. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι είμαι λάτρης του φαγητού. Φτιάχνω πρωινό και πάω πάλι στο δωμάτιο. Όμως, αυτή την φορά έβλεπα φαγητό και μόνο απώθηση ένιωθα.

Το χάος. Παντού πράγματα πεταμένα, λες και έπεσε πυρηνική βόμβα. Και συνεχίζω και αναρωτιέμαι, τι σκατά συμβαίνει. Εν τέλει, καταλήγω να βρίσκομαι στο γραφείο και να συλλογίζομαι τις καταστάσεις που ταλανίζουν τον κόσμο. Λες και εγώ δεν έχω καλύτερα πράγματα να ασχοληθώ. Αλλά εν πασει περιπτώσει...

Όταν λοιπόν δεν μπορείς να παραδεχτείς τα δικά σου ζητήματα, καταλήγεις και αναλύεις των άλλων. Και αυτό θα γίνει μια φορά, θα γίνει και δεύτερη και τρίτη. Πόσο ακόμα όμως θα αποφεύγεις την δική σου κατάσταση; Κι εγώ το παραδέχομαι, το κάνω συχνά. Αλλά κουράστηκα... Ποιον κοροιδευουμε στην τελική;

"Μιλώντας για τις ανθρώπινες σχέσεις" - Μαρία Λιάσκου

Τελικά τι είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε τα θύματα στις σχέσεις μας; Τι είναι αυτό που μας κάνει να παραπονιόμαστε, ότι κάναμε πάλι λάθος επιλογές στους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας; Ότι αυτοί είναι οι θύτες που μας εκμεταλλεύτηκαν ενώ εμείς, ως τα "αθώα θύματα", που δεν κάναμε τίποτα, έτσι ώστε να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά απέναντι μας;

Αρχικά, να εξηγήσουμε πως στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχει τίποτα που να είναι εξιδανικευμένο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τα πλεονεκτήματα καθώς και τα μειονεκτήματά τους, το ίδιο και οι σχέσεις μεταξύ τους. Επομένως, η συνύπαρξη με έναν άλλο άνθρωπο είναι μια διαρκή αλληλεπίδραση, όπου άλλοτε διεκδικούμε άλλοτε όχι, άλλοτε υποχωρούμε και άλλοτε όχι.

Ας ξεκινήσουμε με την υποχώρηση. Όταν υποχωρούμε, δίνουμε την ευκαιρία στον άλλον να κάνει αυτό που θέλει, γιατί ταυτόχρονα συμφωνούμε μαζί του. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Όταν όμως υποχωρούμε, παραμερίζοντας τα προσωπικά μας "θέλω", δημιουργούνται προβλήματα καθώς μέσα μας δημιουργείται θυμός, γιατί πιεστήκαμε να κάνουμε κάτι που δεν θέλαμε. Ο συμβιβασμός μερικές φορές είναι αναγκαίος έτσι ώστε να καταλήγουμε σε συμφωνία για μερικά θέματα με τους άλλους, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε να εκφράζουμε την άποψή μας.

Όταν είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρούμε συνέχεια και να μην εκφραζόμαστε όπως θέλουμε, τότε δημιουργείται σταδιακά ο θυμός, ο οποίος κάποια στιγμή εμφανίζεται με τη μορφή οργής και ξεσπάει στο άλλο άτομο, το οποίο κατηγορούμε ως "φταίχτη". Όμως, σε κάποιους ανθρώπους ο φταίχτης εμφανίζεται σε κάθε ερωτική ή φιλική σχέση που δημιουργούν οι ίδιοι. Άραγε, φταίει πάντα ο άλλος που εμείς δεν εκφράσαμε τα πραγματικά μας θέλω, καθώς και τα συναισθήματά μας για τις διάφορες καταστάσεις που βιώσαμε μαζί του;

Μαρία Λιάσκου

Μια κρυμμένη υπερδύναμη!

Σίγουρα έχετε βρεθεί κι εσείς σε μια κατάσταση κατά την οποία νιώθατε μια φωνούλα μέσα σας να σας λέει ότι αυτό που ακούγατε - βλέπατε δεν ήταν μάλλον η πραγματικότητα που εσείς πνίγατε μέσα σας. Αυτό λοιπόν το αίσθημα, που βγαίνει σε μια πολύ μικρή στιγμή μιας κατάστασης, μπορεί να μην είναι ένα κραυγαλαίο συναίσθημα, αλλά πάντα βγαίνει πραγματικό στο τέλος και ονομάζεται ένστικτο.

Για παράδειγμα, έχεις μια συζήτηση και ακούς κάποια πράγματα. Μέσα σου όμως αισθάνεσαι ότι αυτά που ακούς είναι μπούρδες. Μην το πνίξεις αυτό το συναίσθημα!!! Για κάποιο λόγο το αισθάνθηκες. Μην συμβιβάζεσαι πάντα με αυτά που σου πασάρουν. Τις περισσότερες φορές θα αντιληφθείς ότι είναι ψέμματα.

Επίσης, είναι βασικό να αναφερθεί ότι αυτό το αίσθημα δεν είναι κάτι το οποίο εμείς οι ίδιοι θέλουμε να παραδεχθούμε. Είναι συνήθως κάτι που δεν το φανταζόμαστε. Αλλά είναι καλύτερο θεωρώ να είμαστε προετοιμασμένοι για το οτιδήποτε, παρά να βρεθούμε σε στιγμές αμηχανίας στο μέλλον.

Τι; σου μιλάει ο εαυτός σου; ολόκληρη επικοινωνία σου κάνει, απλά δεν τον καταλαβαίνεις...

Αντίο

Κατ' ουσίαν, έγινε. Τόσο απλά, τόσο γρήγορα, τόσο φανερά...

Ζούσα σε μια πραγματικότητα που ταίριαζε σε σενάριο τρόμου, όπως το βίωνα εγώ ο ίδιος. Μέσα σε κάτι ώρες έσκασε ένα μπαλόνι, όπου μέσα του περιείχε ένα "βασανιστικό" υγρό και μια φωνή, που μου υπενθύμιζε λεπτομερώς τι ακριβώς είχα αντιμετωπίσει εκείνη την ημέρα.

Δεν θέλω να περιγράψω την εικόνα κυριολεκτικά, αλλά εικονικά ήταν λες και είχα δώσει δύο όπλα σε δύο αγαπημένα πρόσωπα και είχα αναφέρει ακριβώς τον τρόπο χρήσης και το σημείο όπου θα ήθελα να μου ρίξουν την "μολυσμένη" σφαίρα. Υπέγραψα μάλλον συμβόλαιο καταδίκης.

Οι σφαίρες διαπέρασαν το σώμα μου. Ένιωσα ένα τράνταγμα, με κατέβαλλε πόνος και ψυχρός ιδρώτας. Μέσα μου, μπαλόνια με το υγρό, που με απανωτά "ΜΠΑΜ" ξεκίνησε να κυλάει στις φλέβες μου, να γεμίζει την καρδιά μου και να καταλαμβάνει τον εγκέφαλο μου, όπου οι χημικές αντιδράσεις της προσωπικότητάς μου και του υγρού συνέθεσαν μια αντίδραση που έμοιαζε μάλλον σαν μνημόσυνο. Όλα μαύρα ένα πράγμα.

Έχασα δύο πολυσήμαντα άτομα από την ζωή μου, τότε.

Πέρασε καιρός αλλά κατάφερα να αποβάλλω την τοξικότητα από τον οργανισμό μου. Που και που, ένιωθα να με παρενοχλούν οι σταγόνες που έπεφταν αργά από την καρδιά μου. Η φωνή σταμάτησε να μου μιλάει, να μου υπενθυμίζει πράγματα και να με κάνει αδύναμο. Στη θέση της μιλούσα εγώ. Τα κατάφερα μάλλον. Η καρδιά έφτυσε ό,τι είχε απομείνει. Και το μυαλό μου ήταν σε άλλο κόσμο. Σ' ένα κόσμο που έλεγε... "Αντίο"

Avril Lavigne - 4 real

"4 Real"

If I show you
Get to know you
If I hold you just for today
I'm not gonna wanna let go
I'm not gonna wanna go home
Tell me you feel the same

[Chorus]
'Cause I'm for real
Are you for real?
I can't help myself
It's the way I feel
When you look me in the eyes like you did last night
I can't stand to hear you say goodbye
But it feels so right
'Cause it feels so right just to have you standing by my side
So don't let me go
Cause you have my soul

And I just wanted you to know
I don't wanna look back
Cause I know that we have
Something the past could never change.
And I'm stuck in the moment
And my heart is open
Tell me that you feel the same

[Chorus]
'Cause I'm for real
Are you for real?
I can't help myself
It's the way I feel
When you look me in the eyes like you did last night
I can't stand to hear you say goodbye
Well it feels so right
'Cause it feels so right just to have you standing by my side
So don't let me go

Cause you have my soul
And I just wanted you to know

Hold (Hold) me down (me down)
Hold (Hold) me now
I'm safe (I'm safe)
I'm sound (sound)
When you're around
Hold (Hold) me down (me down)
Hold (Hold) me now
I'm safe (I'm safe)
I'm sound (sound)
When you're around

[Chorus]
'Cause I'm for real
Are you for real?
I can't help myself
It's the way I feel
When you look me in the eyes like you did last night
I can't stand to hear you say goodbye
Well it feels so right
'Cause it feels so right just to have you standing by my side
So don't let me go
Cause you have my soul
And I just wanted you to know

(I'm for real)
'Cause I'm for real
Are you for real?
I can't help myself
It's the way I feel
When you look me in the eyes like you did last night
I can't stand to hear you say goodbye
Well it feels so right
'Cause it feels so right just to have you standing by my side
So don't let me go
Cause you have my soul
And I just wanted you to know

*Az lyrics
*https://c2.staticflickr.com/6/5226/5792463649_0307c895d9.jpg

Καπνιζω τωρα, μην ενοχλειτε

Κι ομως, υπαρχουν ακομη ανθρωποι εκει εξω, οπου δινουν χωρις να περιμενουν. Οπου παρεξηγουνται, επειδη κανουν μια καλη πραξη. Στιγματιστηκαν, αλλοι διαφημιστηκαν, αλλοι παλι δεν αναγνωριστηκαν ποτε, αλλοι εξαφανιστηκαν. Σκοπος δεν ηταν παρα μονο να εκφρασουν τα συναισθηματα τους και να δωσουν ενα χερι βοηθειας. Πραγματα που ισως εκεινοι δεν ειχαν βιωσει ποτε τους, πραγματα που ονειρευονταν, πραγματα που δεν ηξεραν οτι υπηρχαν. Κι ομως, σταθηκαν βραχοι στην πιο δυσκολη στιγμη σου κι ας ηταν ξενοι μεσα στους ξενους. Τι σημασια εχει τελικα; Ποιο ειναι το νοημα ολου αυτου; η ηθικη ικανοποιηση; ο επαινος; η συντροφια; ενα χαμογελο; μια αγκαλια; η καλυψη ενος κενου; η γνωριμια; η εξιλεωση;.. Κι μεσα σε ολη αυτη την ατμοσφαιρα, πεφτουν γοπες απο τσιγαρα και σταχτες, λες και ηταν τασακι. Γιατι δεν μαθαμε να ζουμε ετσι. Και το χειροτερο ειναι οτι δεν θελουμε να το μαθουμε. Ειναι ξενο. Ειναι διαφορετικο. Κι ας μην ξερουμε τιποτα.
Ενα τσιγαρο ειμαστε ολοι. Και αν δεν υπηρχαν αυτα τα μικρα δεντρακια εκει εξω να δινουν ζωη και ευτυχια και ζωντανια, ολοι θα πεφταμε σαν πεταμενα χαρτομαντιλα σε ενα καδο. Καδος ειναι, ετσι;

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

"(...) Είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα, που θέλεις να δεις ένα συγκεκριμένο άτομο, να το σφίξεις στην αγκαλιά σου και να του πεις ότι το έχεις ανάγκη, τώρα που όλα μοιάζουν τόσο δύσκολα, αλλά και πριν που όλα ήταν καλά αλλά και μετά, που δεν γνωρίζεις τι θα γίνει, δεν γνωρίζεις αυτό το "μετά"...

Ξύπνησες όμως... Ένα ακόμη όνειρο... Ήταν η ιδέα σου; Πέφτεις πάνω στα ίδια "λάθη", τα πονεμένα αυτά λάθη. Επιλογή σου ή μη, αισθανόμενος πράγματα ή όχι, τα πάντα αλλάζουν. Πάλι φόβος, πάλι το ίδιο άγχος, αν θα φύγει το επόμενο πρωινό...

"Μακάρι να έπεφτα έξω, Θεέ μου" έλεγες. Γιατί; Γιατί είναι αυτό το "κάτι"! Ένα ιδιαίτερο άτομο, το οποίο σου άλλαξε το πρωινό σου ξύπνημα αλλά και το βράδυ, πριν κοιμηθείς. Ίσως φαίνεται λίγο υπερβολικό σε ορισμένους, αλλά τα κατάφερε. Μέσα σε όλη αυτή τη φρενίτιδα συναισθημάτων, μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, θες να ουρλιάξεις από χαρά και από ευφορία, σα να βρήκες το θησαυρό, που σου φέρνει -επιτέλους- την ισορροπία σου.Ίσως πρόκειται για τρέλλα ενός εφήβου. Η αίσθηση από ένα γλυκό μεθύσι, που όμως θα ήθελες να κρατήσει για πολύ - πολύ ακόμη. (...)"

BEYONCE KNOWLES - HALO

Remember those walls I built?
Well, baby they're tumbling down
And they didn't even put up a fight
They didn't even make a sound
I found a way to let you in
But, I never really had a doubt
Standing in the light of your halo
I got my angel now

It's like I've been awakened
Every rule I had you breakin'
It's the risk that I'm taking
I ain't never gonna shut you out.

Everywhere I'm looking now
I'm surrounded by your embrace
Baby, I can see your halo
You know you're my saving grace
You're everything I need and more
It's written all over your face
Baby, I can feel your halo
Pray it won't fade away

I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo, halo
I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo...
Halo, ooh ooh...

Hit me like a ray of sun
Burning through my darkest night
You're the only one that I want
Think I'm addicted to your light
I swore I'd never fall again
But this don't even feel like falling
Gravity can't forget to pull me back to the ground again

And It's like I've been awakened
Every rule I had you breakin'
It's the risk that I'm taking
I'm never gonna shut you out!

Everywhere I'm looking now
I'm surrounded by your embrace
Baby, I can see your halo
You know you're my saving grace
You're everything I need and more
It's written all over your face
Baby, I can feel your halo
I pray it won't fade away

I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo, halo
I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo...
Halo, ooh ooh...
I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo, halo
I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo...
Halo, ooh ooh...
Halo, ooh ooh...
Halo, ooh ooh, oh...

Everywhere I'm looking now
I'm surrounded by your embrace
Baby, I can see your halo
You know you're my saving grace
You're everything I need and more
It's written all over your face
Baby, I can feel your halo
Pray it won't fade away

I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo, halo
I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo...
Halo, ooh oh...
I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo, halo
I can feel your halo, halo, halo
I can see your halo, halo...
Halo, ooh oh...

Ναρκωτικά: Τα σύγχρονα χάπια κατά του πόνου

"(...)Έπρεπε να φτάσει στο σημείο όπου δεν υπήρχε πιο κάτω, για να συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα. Ο πάτος είναι σκονισμένος, κυριαρχεί μια έντονη δυσοσμία, σκοτάδι έχει απλωθεί και, όλο φωνές, παντού φωνές, αμέτρητες φωνές, που προσπαθούν να σε οδηγήσουν στον δικό τους "καλό δρόμο". Και όμως, συνέχισε να αγκαλιάζει με αγάπη αυτό το πάτωμα, γιατί τον έκανε να αισθάνεται, έστω και λίγο, ευτυχισμένο. Αξιοπερίεργο δεν είναι κάτι τόσο ασήμαντο για ορισμένους, κάτι τόσο βρώμικο, απόμακρο, να είναι όλη τους η ζωή; Ένιωθε καλά τότε, ανάμεσα στις σύριγγες, σε αυτό τον ευτυχή κόσμο του πλούτου της ψευδαίσθησης. Δεν είχε να περιμένει κάτι από κανέναν, αφού όλοι τον είχαν απορρίψει, δεν πονούσε πια, αφού δεν ένιωθε τίποτα, δεν του προκαλούσε συγκίνηση τα πεσμένα φύλλα στο πεζοδρόμιο. Νοσταλγία για τούτο τον κόσμο. Ένα μηδέν. Και η επόμενη μέρα ήρθε και μαζί της πήρε τις ζαλισμένες σκέψεις του και απλά ξεχάστηκε σε μια ακόμη ψευδαίσθηση.

Ο πάτος, όνομα ουσιαστικό, Ενικού γένους, προσωποποίηση της δυστυχίας, του πόνου και του Θανάτου.

Το φως, ουσιαστικό, Ουδέτερου γένους, η απελευθέρωση.

Τώρα πια ελπίζει. Τώρα πια φοβάται. Τώρα πια κοιτάει με διαύγεια γύρω του. Ανησυχεί. Μιλάει αλλά δεν ακούγεται. Προσπαθεί να πιάσει, να αγκαλιάσει, να συντροφεύσει, να υποστηρίξει. Μα δεν ακούγεται, τώρα που πρέπει να ακουστεί..."

Στην μνήμη όλων εκείνων των ψυχών

που άφησαν αυτό τον κόσμο 

λόγω χρήσης ναρκωτικών ουσιών.

Σε εκείνες τις ψυχές, που για ποικίλλους

λόγους, δεν είχαν αυτό το φως

στα μάτια τους.

Σε εκείνες τις οικογένειες που

ποτέ δεν ήταν όπως θα

έπρεπε να είναι.

Σε εκείνους τους φίλους

που ποτέ δεν ήταν εκεί

να σε προστατεύσουν.

Στον εαυτό,

που δεν είχε δομηθεί

με τέτοιο τρόπο στο να 

αποφεύγει το πάτο.

Στο κράτος, που

δεν έκανε όσα θα έπρεπε

να κάνει.

Μα, τώρα δεν έχει σημασία.

Οι ψυχές φύγανε... Ή μήπως όχι;

Hey bitch, it's LIFE

Η ζωή φαίνεται να είναι πολύ "σκύλα". Αυτό σημαίνει ότι δεν σου αφήνει σημάδι ευτυχίας να δεις μέχρι να φτάσεις τα πατώματα, σου καταρρίπτει τους προσωπικούς σου "μύθους" και να δεις την πραγματικότητα, να φορέσεις προσωπείο για να επιβιώσεις και να σταματήσεις να ελπίζεις στην πολυπόθητη αλλαγή, που θα σε κάνει να αισθανθείς ζωντανός. Αυτή, βέβαια, είναι η μία πλευρά της. Η άλλη πλευρά, η τυχερή, είναι όταν όλα έρχονται όπως ακριβώς τα θες, που, μάλιστα, σε κάνουν να αισθάνεσαι και έκπληξη (!), πως όλα πάνε τόσο καλά στη δύσμοιρη ζωή σου. Έχεις ό,τι επιθυμείς (αυτό εξαρτάται από τι περιμένει και τι επιζητά ο καθένας από την ζωή του) ή πάλι έχεις ό,τι χρειάζεσαι για να φτάσεις την αυτοπραγμάτωση. Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή, την οποία δεν ξέρω αν θα την χαρακτήριζα θετική ή αρνητική, η κατάσταση της σταθερότητας, της αδράνειας. Δεν περιμένεις αλλαγές, έχεις δεδομένα τα πάντα, είσαι καλά μ' αυτή σου την επιλογή και η ζωή σου είναι ένα... Πως να το θέσω; Τίποτα; Είναι βαρύ... "Κάτι"; Τι είναι αυτό; Η ολοκλήρωση; Πιθανόν...

Και όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου όλα αυτά αλλάζουν, συντίθενται ή καίγονται σε ένα φύλλο χαρτί. Δεν έχω αγγίξει το τέλειο, δεν ξέρω αν θέλω να το αγγίξω. Δεν βρίσκομαι σε στασιμότητα, γιατί ολοένα και ψάχνω κάτι στην ζωή μου. Τι ήμουν δεν θυμάμαι ή μάλλον δεν ξέρω αν θέλω να θυμάμαι. Ήμουν καλά τότε; Πονούσα; Έκλαιγα από χαρά; Ήμουν ευχαριστημένος; Πλήγωνα τους ανθρώπους...;

Σκηνικό Νο1: Θέλεις να δεις να υποφέρει το-α άτομο-α, τα οποία κατέστρεψαν κόσμο και κοσμάκη και ΠΟΤΕ κανείς δεν τους έδωσε αυτό που πραγματικά τους άξιζε; Μήπως αισθάνεσαι αηδία και παράλληλα ντροπή, γιατί σπαταλάς χρόνο για υποκείμενα τύπου σαβούρας, επειδή ουσιαστικά δεν έχεις διαχωρίσει τον εαυτό σου με αυτά; ΑΚΟΥ ΜΕ. Σταμάτα, σκέψου τι καλύτερο έχεις να κάνεις αύριο, αναλογίσου τι έκανες καλά σήμερα, επιβραβεύσου και πες (όχι ευλόγησον απαραίτητα) αλλά (κατάφερα κάτι).

Τι λέγαμε λοιπόν... Γι' αυτό το "κάτι". Ζεις μέσα σ' αυτό, καταστρέφεσαι, αναγεννιέσαι και καταστρέφεις ή αναγγενάς. Καλωσόρισες στη ζωή! Πριν κάτσεις λοιπόν να σκάσεις, σκέψου απλά ότι ο χρόνος είναι περιορισμένος και κάνε πράγματα για σένα και αυτούς που αγαπάς. Οι υπόλοιποι θα βρουν το δρόμο τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα. Η ζωή τότε θα είναι δίκαιη...

Σιωπή μου όλα, σιωπή μου τίποτα

Σσσσ... Συνέχισε να κρύβεσαι μέσα σου. Χτίσε το παλάτι με τους πελώριους τείχους, χωρίς τα παράθυρα, χωρίς το φως. Σταμάτα το ραδιόφωνο, πρέπει να ακούγεται το απόλυτο κενό. Ε, μην μιλάς. Δεν έχεις φωνή. Δεν έχεις σκέψη. Δεν έχεις τίποτα. Δεν είσαι τίποτα.

Οι τείχοι ξεβάψανε, το φως λιγόστεψε κι το κενό πνίγει. Θα τα καταφέρεις! Τώρα δεν έχεις κάτι να φοβάσαι. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πλέον, πέρα από το κενό.

Ο καιρός περνά και αισθάνεσαι μοναξιά, φόβο, λύπη. Αναρωτιέσαι το "γιατί". Κανείς δεν μπορεί να σου δώσει την απάντηση.

Φεύγεις. Που πας; κάτσε λίγο. Εχει ησυχία. Πλέον, μόνο ησυχία θα υπάρχει. Φως. Αιώνιο φως. Και ευτυχία. Ίσως και όχι...

Ω "Άλσος" μου, μ' αρέσεις, πως μ' αρέσεις!

Το άλσος της Πετρούπολης εκτός της ψυχαγωγίας και της ηρεμίας που προσφέρει ως χώρος, δίνει την δυνατότητα για επικοινωνία και νέες γνωριμίες. Μια στιγμή, καθώς έκανα γυμναστική, έρχεται ένα μικρό παιδάκι και κάθισε δίπλα μου. Ήταν ο Αλέξανδρος, ένα μικρό αγοράκι 2 ετών, που ήρθε κοντά μου, για να με γνωρίσει και να δει τι κάνω. Ήταν τόσο όμορφο να βλέπω στα παιδικά του μάτια την χαρά, την αγνή περιέργεια. Σε μια στιγμή, ένιωσα ότι μιλούσα σ’ ένα μικρό άγγελο! Έτσι, του κράτησα το χέρι και τον πήγα να κάνει κούνια. Εκεί, μου δόθηκε η δυνατότητα να νιώσω πρωτόγνωρα συναισθήματα. Και μ’ έκανε να συνειδητοποιήσω το πόσο αγαπώ τα παιδιά. Και έτσι προσέφερα μια στιγμή αγάπης, φροντίδας, ευτυχίας και ασφάλειας σε ένα μικρό άγγελο. Η μητέρα του με κοίταζε με μια αισιοδοξία στο πρόσωπό της, μια ξεγνοιασιά, λες και το παιδί της ήταν καλά μαζί μου. Κι αυτό ήταν ένα στοιχείο που με συγκίνησε… Δεν αφήνεις το παιδί σου σ’ ένα άτοπο που δεν γνωρίζεις, ειδικά στις μέρες μας, όπου η βία και η εγκληματικότητα μαστίζουν ως φαινόμενα. Και ναι, ήταν εκεί. Μια μοναδική εμπειρία!

Και ναι, λατρεύω το Άλσος μας. Προσπαθώ να το επισκέπτομαι συχνά. Είναι ένα καταφύγιο της Φύσης, που μου προσέφερε την ζεστασιά, όταν πραγματικά το είχα ανάγκη. Το δάσος σε αγκαλιάζει νοερά, ο αέρας σε ταξιδεύει και η μυρωδιά του χώματος σε αναζωογονεί. Στις ευχάριστες στιγμές αλλά και τις δύσκολες, τις στιγμές τις περίεργες, τις πονεμένες... Πηγαίνω συχνά για κούνια, την θεωρώ καλή γυμναστική και σε νανουρίζει που και που. Δεν είμαι η Χάιντι, αλλά θεωρώ ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην παιδικότητα, άσχετα με το τι πιστεύουν συντηρητικά μυαλά και νοοτροπίες. Αδιαφορώ παντελώς. Σέβομαι μεν όταν υπάρχουν παιδάκια, αλλά το βράδυ είναι απόλαυση. Κάθομαι, τραγουδάω, τρέχω μέσα στο δάσος, ξεχνιέμαι...

Τέλος, ας δούμε και μια άλλη δραστηριότητα, όχι και τόσο διαδεδομένη. Τα σαββατοκύριακα είναι μια τέλεια επιλογή για picnic (άσχετα αν δεν έχω κάνει εγώ ο ίδιος). Φανταστείτε εικόνες τύπου Αμερικανικών picnics, με κάτι μικρές αλλαγές βέβαια. Αλλά το νόημα παραμένει ίδιο. Μπορείς να περάσεις καλά, οικονομικά (βρισκόμαστε σε περίοδο κρίσης, άλλωστε) και να βάλεις την φαντασία σου να εργαστεί, για να βγάλεις ένα τέλειο αποτέλεσμα. Περνάς υπέροχα με φίλους, συγγενείς κ.λ.π., πάντα με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος.


Πάμε για picnic;;; ;)

Εεε... Μήπως θα έπρεπε να το δεις αυτό;

ΜΕΙΝΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ.

 ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ

 Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΕΙ.

"Όταν ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι"

Άνθρωποι πέρασαν πολλοί. Όλοι είχαν την δική τους υφή, ήταν όλοι μοναδικοί. Όλοι προσέφεραν από κάτι. Μαζί με αυτούς άλλαξε και ο χρόνος. Πως αισθάνεσαι; Φόβο; Περιέργεια για την συνέχεια;

Κάποια πράγματα σου στοίχησαν πολύ... "Περίμενες"... Είχες όνειρα, φαντασιωνόσουν εικόνες... Για λίγο, αισθάνθηκες ότι θα γίνει η "μεγάλη αλλαγή" της ζωής σου, ότι θα προσφέρεις κι εσύ κάτι στους άλλους, θα προσφέρεις κάτι και στον εαυτό σου. Νιώθεις ότι είναι άσχημο να "δίνεις και να μην λαμβάνεις". Ίσως και το αντίστροφο...

Ένα "γαμώτο" λοιπόν, για όλα όσα εκείνα τα πράγματα που δεν πήγαν, όπως εμείς τα θελήσαμε. Για εκείνα τα άτομα, που μας υποσχέθηκαν τόσα και τόσα και στο τέλος εξαφανίστηκαν. Για τις κρίσεις που περάσαμε μόνοι. Για την εθελοτυφλία μας, που θέλαμε να ζήσουμε κάτι ξεχωριστό. Αλλά και ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ, γιατί καταφέραμε να συνεχίσουμε ασταμάτητοι, να είμαστε ΕΜΕΙΣ και να μπορούμε να ΧΑΜΟΓΕΛΑΜΕ.

Όλα είναι λεπτά ζητήματα εξάλλου... Ή έτσι κατέληξαν... Ή μήπως όχι;

Γνώριζες ότι έχουμε όνειρα;;;

Μέσα σ' αυτή την πολύπλοκη ζωή που βρίσκεσαι, σ' αυτή την γοργή καθημερινότητας που ολοένα σε πνίγει, στο περιβάλλον της δουλειάς, της σχολής, στο σπίτι, στο πάρκο, στον δρόμο, στα αξιοθέατα, ακόμη και όταν κοιμάσαι και όταν ξυπνάς, έχεις ΟΝΕΙΡΑ!

Τα όνειρα είναι μια λέξη που οι περισσότεροι δεν έχουν κατανοήσει-νιώσει-αντιληφθεί την αξία της. Όνειρο είναι ένας στόχος: να αποκτήσεις κάτι το πολυπόθητο, κάτι που η καρδιά σου θέλει, για να γεμίσεις ένα κουτάκι του κόσμου σου. "Έχω όνειρο να πάω στο διάστημα!" έλεγες μικρός. Καθώς μεγάλωνες, έλεγες "Θέλω την Φωτούλα- τον Κωστάκη" και εσύ συνέχιζες να μεγαλώνεις... Μετά τι; Σταμάτησες λοιπόν να σκέφτεσαι αυτά και πλέον, τα προβλήματα περνούν μπροστά από τα μάτια σου, επισκιάζοντας ό,τι καλό έχεις δημιουργήσει στον όμορφό σου κόσμο. Είναι άσχημο, έτσι; Σε αυτή την σκηνή σινεμά που ονομάζεται ΖΩΗ, εσύ κρατάς μια στάση αμέτοχη.

Φτάσαμε στα διαύτα. Ας κάνουμε μια ενδοσκόπηση και ας αξιολογήσουμε την ανάγκη μας να κάνουμε όνειρα. Κι αυτό θα το καταφέρουμε όταν το σκεφτούμε πριν κοιμηθούμε, αλλά και όταν ξυπνήσεις. ΝΙΩΣΕ λίγο! Κι άφησε τις συνέπειες του μετά. Θυμάσαι τι μου είχες πει στο παρελθόν; "Τον σκέφτομαι, καθώς βρίσκομαι κουλουριασμένη στο κρεβάτι μου. Νιώθω ότι κάποιες φορές είναι δίπλα μου, με αγγίζει, μου χαϊδεύει τα μαλλιά, με κοιτά καθώς κοιμάμαι... Και όταν ξυπνάω, έχω ανοιχτά τα χέρια μου, λες και κοιμήθηκα μαζί του..."

Γέμισες ελπίδα, για κάτι, γέμισες αγάπη και πλημμύρισες από συναίσθημα. Και το να αποκτήσεις ένα άτομο ίσως να είναι κάτι δύσκολο, γιατί ένας άνθρωπος δεν αποκτάται αλλά κερδίζεται, αλλά σκέψου κ κάνε αυτό που λέει η καρδιά σου. Και θυμήσου, κάθε βράδυ θα ανοίγεις τα φτερά σου, σε αυτό το ανεκπλήρωτο όνειρο...

Σας- 2002

"Αν ήμουν εγώ κάποιος άλλος

Κι εσύ σαν κι εμένα

Θα είχα μιαν άλλη εικόνα

Τελείως για σένα

Κι αν σ' όλους τους δρόμους του κόσμου

Δεν ήταν κανένας

Θα ήμουν άδειος και εγώ

Αφού δεν θα είχα εσένα

Κι αν στον ουρανό

δεν υπήρχαν

Όλα τ' αστέρια

Δεν θα είχα καρδιά να λυπάμαι

Αφού δεν θα είχα εσένα..."

Άγιε Βαλεντίνε, θα ήθελα...

Ξυπνάς το πρωί, γεμάτος όρεξη, πας στο μπάνιο, ρίχνεις μπόλικο νερό στο πρόσωπό σου, πλένεις τα δόντια σου, σκας ένα χαμόγελο στον καθρέπτη... Με μια φευγαλέα ματιά, κοιτάς τα άπλυτα, που κοντεύουν να πνίξουν εσένα και όποιον άλλο βρίσκεται μέσα στο χώρο... Τα αγνοείς και πας στο δωμάτιο. Ανοίγεις την ντουλάπα, αναζητείς εσώρουχο, ένα τζιν, ένα πουκάμισο... Τα φοράς... Κοιτάς την ώρα... Κοιτάς τους τοίχους, τα πατώματα, τα έπιπλα... Τίποτα δεν είναι ίδιο σήμερα! Κι χαμογελάς, χαμογελάς, χαμογελάς! Χορεύεις, ακόμη κι αν δεν ξέρεις ουσιαστικά να κουνιέσαι, τραγουδάς το πιο σκυλέ μέχρι και το πιο ροκ κομμάτι που σου έρχεται στο μυαλό. Τρελένεσαι, εκστασιάζεσαι! Μα τι στο καλό συμβαίνει σήμερα;

Κοιτάς το ρολόι ξανά. Τικ-τικ, χτυπά ασταμάτητα. Ξαφνικά σου έρχεται στο μυαλό ότι θα πρέπει να πας δουλειά. Και κάτι αλλάζει... Κάτι μέσα σου, σήμερα... Βάζεις κάλτσες, ξεθάβεις τα παπούτσια σου από τον χαμό, φοράς το δερμάτινο σακάκι σου και φεύγεις. Παίρνεις κλειδιά και πας προς την πόρτα. Κοιτάς το σπίτι, δεν σου κάνει εντύπωση η ακαταστασία, κάτι έχει όμως όμορφο σήμερα αυτό το χάος.

Βγαίνεις στον έξω κόσμο. Κάνει λίγο κρύο, αλλά έχει μια φανταστική, ηλιόλουστη μέρα. Κοιτάς αριστερά, κοιτάς δεξιά, περιεργάζεσαι τα λουλούδια, τα σπίτια, τον κόσμο που περνά νωχελικά. Εσύ είσαι μόνιμα μ' ένα χαμόγελο! Και σου κακοφαίνεται ότι κανείς δεν το αναγνωρίζει, κανείς δεν αντιδρά, κανείς... Το αγνοείς κι αυτό και προχωράς στον αγαπημένο σου πεζόδρομο. Δεν βλέπεις παιδάκια πλέον να παίζουν, να γελούν... Όλα άχρωμα και ψυχρά είναι στον αγαπημένο σου δρόμο. Τίποτα δεν έχει μείνει. Το παγκάκι που συνήθιζες να κάθεσαι, τώρα έχει εξαφανιστεί. Πολλά αυτοκίνητα, πολύ τσιμέντο, πολύ σαπίλα. Βάζεις ακουστικά, ακούς ραδιόφωνο, μπας και ξεχαστείς. "Σήμερα, 14 Φεβρουαρίου, μοιραζόμαστε τις πιο όμορφες στιγμές μας με τον-την αγαπημένο-η μας. Άγιε Βαλεντίνε, θα ήθελα(...)". Σου 'ρχετε αναλαμπή. Το είχες ξεχάσει ότι σήμερα ήταν του "Αγίου Βαλεντίνου". Σκέφτηκες για λίγο αγάπες, λουλούδια, ελευθερία, καρδούλες κ.τ.λ., ίσως τα συνέδεσες λίγο με εποχή των λουλουδιών, ονειροπολείς και μετά... ξυπνάς, σου κορνάρει ένα αυτοκίνητο και έχεις έναν μ****α οδηγό να σε βρίζει, επειδή βιάζεται να μην χάσει την προτεραιότητά του στον δρόμο. Τέλος πάντων, το αγνοείς κι αυτό. Εξάλλου, που θα έφτανες πια; Έχεις και σε μια δουλειά νας πας.

Εν τέλει, καταφτάνεις επιτέλους στην δουλειά. Συνηθισμένα πράγματα, πίεση, τρέξιμο... Μέσα σου νιώθεις, παρ' όλες τις αντιξοότητες, ότι είσαι χαρούμενος σήμερα. Δεν γνωρίζεις το γιατί. Ίσως φόρεσες το εσώρουχο με τον Μπαγκς Μπάνυ. Ίσως κοιμήθηκες καλά. Ίσως... Η ώρα περνάει, ο κόσμος επίσης περνάει, βαριέσαι. Κοιτάς από παράθυρα, σκέφτεσαι να πέσεις, αλλά το σκέφτεσαι πάλι και λες "τέτοιο αστέρι; Ε όχι να πάει χαμένο". Και είσαι σε μια φάση μανίας κι ας μην το αναγνωρίζει κανείς.

Ήρθε το απόγευμα, λες και εσύ να πάρει τα μπογαλάκια σου και την κάνεις. Η μέρα ευνοεί για έξοδο, για περίπατο, κάτι τις βρε αδερφέ. Αποχαιρετάς τα "μισοπεθαμένα" πλήθη και φεύγεις. Κατεβαίνεις στους δρόμους, περιπλανιέσαι, κοιτάς πατώματα, ουρανούς. Φαίνεται να βρέχει στους κόσμους των ανθρώπων, ακόμη κι αν ο ήλιος καίει. Εν πάσει περιπτώση, αυτό που αντιλαμβάνεσαι σιγά-σιγά δεν σου αρέσει. Σε πνίγει. Σε θλίβει. Συντελεί στο να φύγει το χαμόγελο από τα μονίμως ουδέτερα σου χείλη. "Ε όχι, στο διάολο" φωνάζεις. Πας σε ένα ανθοπωλείο, παίρνεις λίγα λουλούδια (όσα δηλαδή σου φτάνουν, με τα πενιχρά χρήματα που σου έχουν απομείνει) και βρίσκεις κάποιον και του τα δίνεις. Κι ας δίνεις σε ορισμένους αυτό το "χαστούκι" της ζωής, δεν πειράζει. Με κάποιο τρόπο όλοι αντιλαμβανόμαστε πράγματα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ε, εσύ αυτό έκανες. Τι είδες στα πρόσωπα των ανθρώπων ε; Σα να έμοιαζαν τα πρόσωπα μας για λίγο. Αυτό το "χαμόγελο", που είχες από το πρωί. Ακόμη κι αν βράδιασε, εσύ κατάφερες να κάνεις κι άλλους να "αισθανθούν", έστω και για λίγο...

Επιστρέφοντας σπίτι, δεν είσαι ίδιος. Κάτι έγινε σήμερα, που άλλαξε. Ναι, μέσα στα λουλούδια, μέσα στην πίεση, μέσα στην νοητή "καταστροφή". "Τι στο καλό;;!" λες. Τα πάντα στροβυλίζονται γύρω σου για λίγο. Πέφτεις στο κρεβάτι και κοιτάς το ταβάνι. Απλά κοιτάς το ταβάνι, ναι, το λευκό. Και όλα απλοποιούνται σε μια λέξη.

 "ΑΛΛΑΓΗ".

*Υ.Γ.: Όταν αισθάνεσαι κάτι, μην το αγνοείς... Όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν και ΠΟΤΕ, μα ΠΟΤΕ, μην υποτιμάς αυτό που μπορεί να κάνει η Αγάπη (ή αλλιώς αυτή η δύναμη που σας διατηρεί ανθρώπους).