Αρχικά, να εξηγήσουμε πως στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχει τίποτα που να είναι εξιδανικευμένο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τα πλεονεκτήματα καθώς και τα μειονεκτήματά τους, το ίδιο και οι σχέσεις μεταξύ τους. Επομένως, η συνύπαρξη με έναν άλλο άνθρωπο είναι μια διαρκή αλληλεπίδραση, όπου άλλοτε διεκδικούμε άλλοτε όχι, άλλοτε υποχωρούμε και άλλοτε όχι.
Ας ξεκινήσουμε με την υποχώρηση. Όταν υποχωρούμε, δίνουμε την ευκαιρία στον άλλον να κάνει αυτό που θέλει, γιατί ταυτόχρονα συμφωνούμε μαζί του. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Όταν όμως υποχωρούμε, παραμερίζοντας τα προσωπικά μας "θέλω", δημιουργούνται προβλήματα καθώς μέσα μας δημιουργείται θυμός, γιατί πιεστήκαμε να κάνουμε κάτι που δεν θέλαμε. Ο συμβιβασμός μερικές φορές είναι αναγκαίος έτσι ώστε να καταλήγουμε σε συμφωνία για μερικά θέματα με τους άλλους, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε να εκφράζουμε την άποψή μας.
Όταν είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρούμε συνέχεια και να μην εκφραζόμαστε όπως θέλουμε, τότε δημιουργείται σταδιακά ο θυμός, ο οποίος κάποια στιγμή εμφανίζεται με τη μορφή οργής και ξεσπάει στο άλλο άτομο, το οποίο κατηγορούμε ως "φταίχτη". Όμως, σε κάποιους ανθρώπους ο φταίχτης εμφανίζεται σε κάθε ερωτική ή φιλική σχέση που δημιουργούν οι ίδιοι. Άραγε, φταίει πάντα ο άλλος που εμείς δεν εκφράσαμε τα πραγματικά μας θέλω, καθώς και τα συναισθήματά μας για τις διάφορες καταστάσεις που βιώσαμε μαζί του;
Μαρία Λιάσκου
Μαρία Λιάσκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!