Corono-κατάσταση

Ήδη τρεις εβδομάδες στην λεγόμενη "καραντίνα". Τρεις εβδομάδες, κλεισμένοι εντός τοιχών, χωρίς δουλειά, ένα επίδομα ανεργίας που όλο «αναμένεται» και ενώ όλα μέχρι στιγμής είχαν πάρει τα πάνω τους, τώρα αρχίζουν και αφήνονται. Το σπίτι αγνώριστο, ολοκάθαρο, γεμάτο κόσμο, γεμάτο μουσική.  Χρόνος ο οποίος κυλά και θα μπορούσε να ήταν πιο εποικοδομητικός, δυστυχώς όχι για μένα. Διάσπαρτες σκέψεις γραμμένες σε στιγμές. Καθισμένος πλέον μόνος με τον εαυτό μου συνειδητοποιώ ότι όλα τώρα έρχονται και μου χτυπούν την πόρτα. Επιλογές που έκανα, συναισθήματα που ανέπτυξα, ανάγκες που προέκυψαν, άτομα που άφησα πίσω. Η απώλεια που την βιώνουμε καθημερινά. Τα κομμάτια του εαυτού μας τα οποία είναι διάσπαρτα σε άτομα και αναμνήσεις και σαν σκούπα, όλα ξεσκονίζονται, όλα είναι και δεν είναι. "Θα περάσει και αυτό, που θα πάει" όλοι συνηθίζουν να λένε. Μια συνήθεια, που δεν ξέρω πραγματικά αν και οι ίδιοι την πιστεύουν. Το καλό με όλα αυτά είναι ότι επιτέλους υπάρχει μια εκωφαντική ησυχία, παρόλο που ζω σε κεντρικό δρόμο, ελάχιστα οχήματα περνούν. Είμαι σε μια πέτρινη ζούγκλα που για πρώτη φορά στην ζωή μου νιώθω κάπως ελεύθερος. Εγώ εδώ, εσύ αλλού, εκείνοι επίσης. Όλοι εδώ και όλοι πουθενά…

Τα 4 ηλιοβασιλέματα

Το βράδυ είναι σκοτεινό και πάντα κρύβει εκπλήξεις. 

    Σηκώθηκα μεσάνυχτα να πιω λίγο νερό. Πολύ η ζέστη, αισθανόμουν ότι είχα στεγνώσει τελείως σαν σταφίδα. Ξάπλωσα πίσω σε μια περίτεχνη τοποθέτηση του μαξιλαριού, που στον ξύπνιο μου δεν υπήρχε περίπτωση να δημιουργήσω ούτε με βοήθεια.

    Ολα σκοτεινά και η νύχτα κρύβει εκπλήξεις. Κοίταξα το κινητό να δω αν είχες απαντήσει. Ευτυχώς, έστω και τώρα που δεν είμαστε μαζί, είχες στείλει «καληνύχτα». Και προς στιγμή χάρηκα, γιατί εξακολουθούσες να είσαι εκεί. 

    Τέταρτο καλοκαίρι Αυγούστου που ήμασταν μαζί. Τέσσερα καλοκαίρια που το καθένα είχε την δίκη του ιστορία. Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί αυτή η εποχή σηματοδοτεί πάντα αλλαγές στην ζωή μου. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι γιατί γίνονται αλλαγές γενικά, αλλά μεγάλωσα πια, θα έπρεπε να ξέρω την απάντηση.

    Μέσα στις διάσπαρτες μου σκέψεις προσπαθώ να πω στον εαυτό μου ότι αυτή η επιλογή ήταν η σωστή. Δεν διαγράφονται έτσι τα χρόνια και οι στιγμές που έχω ζήσει μαζί σου. Ήσουν και θα είσαι από τις πιο σωστές μου επιλογές γιατί είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος. Όμως, έρχονται οι συνθήκες έτσι που πρέπει να κάνουμε τις επιλογές μας. Να ξέρεις, πολύ θα μου λείψεις.

    «Γιατί τώρα και όχι αργότερα; Γιατί τώρα ή ποτέ; Γιατί δεν είχαν παρθεί αποφάσεις τόσο καιρό; Γιατί είχαμε αφεθεί έτσι; Ποιος περίμενε ποιον και τι περίμενε; Θα υπάρξει άραγε μέλλον; Τι μέλλον θα μπορούσε να υπάρξει μαζί σου;...»

    Στο σκοτάδι παρουσιάζονται εκπλήξεις. Ξεκίνησαν οι αναμνήσεις να έρχονται, οι στιγμές και τα όμορφα πράγματα που ζήσαμε μαζί. Σκέψεις για το τότε, το τώρα και το μετά. Και ξαφνικά, από το πουθενά, ξεκίνησε να βρέχει. Έχω όμως-ευτυχώς-αυτά που γράφω, για να μου υπενθυμίζουν λίγο από εσένα και το πως ήμουν εγώ με σένα, μαζί με εσένα. Γιατί στα λάθη πάντα μετρούσαμε το νούμερο 2 κι ας έγερνε πάντα η ζυγαριά στην μια της πλευρά.

Και η νύχτα έγινε μέρα και οι εκπλήξεις εμειναν απλά…εκπλήξεις.