Το άλσος της Πετρούπολης εκτός της ψυχαγωγίας και της ηρεμίας που προσφέρει ως χώρος, δίνει την δυνατότητα για επικοινωνία και νέες γνωριμίες. Μια στιγμή, καθώς έκανα γυμναστική, έρχεται ένα μικρό παιδάκι και κάθισε δίπλα μου. Ήταν ο Αλέξανδρος, ένα μικρό αγοράκι 2 ετών, που ήρθε κοντά μου, για να με γνωρίσει και να δει τι κάνω. Ήταν τόσο όμορφο να βλέπω στα παιδικά του μάτια την χαρά, την αγνή περιέργεια. Σε μια στιγμή, ένιωσα ότι μιλούσα σ’ ένα μικρό άγγελο! Έτσι, του κράτησα το χέρι και τον πήγα να κάνει κούνια. Εκεί, μου δόθηκε η δυνατότητα να νιώσω πρωτόγνωρα συναισθήματα. Και μ’ έκανε να συνειδητοποιήσω το πόσο αγαπώ τα παιδιά. Και έτσι προσέφερα μια στιγμή αγάπης, φροντίδας, ευτυχίας και ασφάλειας σε ένα μικρό άγγελο. Η μητέρα του με κοίταζε με μια αισιοδοξία στο πρόσωπό της, μια ξεγνοιασιά, λες και το παιδί της ήταν καλά μαζί μου. Κι αυτό ήταν ένα στοιχείο που με συγκίνησε… Δεν αφήνεις το παιδί σου σ’ ένα άτοπο που δεν γνωρίζεις, ειδικά στις μέρες μας, όπου η βία και η εγκληματικότητα μαστίζουν ως φαινόμενα. Και ναι, ήταν εκεί. Μια μοναδική εμπειρία!
Και ναι, λατρεύω το Άλσος μας. Προσπαθώ να το επισκέπτομαι συχνά. Είναι ένα καταφύγιο της Φύσης, που μου προσέφερε την ζεστασιά, όταν πραγματικά το είχα ανάγκη. Το δάσος σε αγκαλιάζει νοερά, ο αέρας σε ταξιδεύει και η μυρωδιά του χώματος σε αναζωογονεί. Στις ευχάριστες στιγμές αλλά και τις δύσκολες, τις στιγμές τις περίεργες, τις πονεμένες... Πηγαίνω συχνά για κούνια, την θεωρώ καλή γυμναστική και σε νανουρίζει που και που. Δεν είμαι η Χάιντι, αλλά θεωρώ ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην παιδικότητα, άσχετα με το τι πιστεύουν συντηρητικά μυαλά και νοοτροπίες. Αδιαφορώ παντελώς. Σέβομαι μεν όταν υπάρχουν παιδάκια, αλλά το βράδυ είναι απόλαυση. Κάθομαι, τραγουδάω, τρέχω μέσα στο δάσος, ξεχνιέμαι...
Τέλος, ας δούμε και μια άλλη δραστηριότητα, όχι και τόσο διαδεδομένη. Τα σαββατοκύριακα είναι μια τέλεια επιλογή για picnic (άσχετα αν δεν έχω κάνει εγώ ο ίδιος). Φανταστείτε εικόνες τύπου Αμερικανικών picnics, με κάτι μικρές αλλαγές βέβαια. Αλλά το νόημα παραμένει ίδιο. Μπορείς να περάσεις καλά, οικονομικά (βρισκόμαστε σε περίοδο κρίσης, άλλωστε) και να βάλεις την φαντασία σου να εργαστεί, για να βγάλεις ένα τέλειο αποτέλεσμα. Περνάς υπέροχα με φίλους, συγγενείς κ.λ.π., πάντα με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος.
Πάμε για picnic;;; ;)
Και ναι, λατρεύω το Άλσος μας. Προσπαθώ να το επισκέπτομαι συχνά. Είναι ένα καταφύγιο της Φύσης, που μου προσέφερε την ζεστασιά, όταν πραγματικά το είχα ανάγκη. Το δάσος σε αγκαλιάζει νοερά, ο αέρας σε ταξιδεύει και η μυρωδιά του χώματος σε αναζωογονεί. Στις ευχάριστες στιγμές αλλά και τις δύσκολες, τις στιγμές τις περίεργες, τις πονεμένες... Πηγαίνω συχνά για κούνια, την θεωρώ καλή γυμναστική και σε νανουρίζει που και που. Δεν είμαι η Χάιντι, αλλά θεωρώ ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην παιδικότητα, άσχετα με το τι πιστεύουν συντηρητικά μυαλά και νοοτροπίες. Αδιαφορώ παντελώς. Σέβομαι μεν όταν υπάρχουν παιδάκια, αλλά το βράδυ είναι απόλαυση. Κάθομαι, τραγουδάω, τρέχω μέσα στο δάσος, ξεχνιέμαι...
Τέλος, ας δούμε και μια άλλη δραστηριότητα, όχι και τόσο διαδεδομένη. Τα σαββατοκύριακα είναι μια τέλεια επιλογή για picnic (άσχετα αν δεν έχω κάνει εγώ ο ίδιος). Φανταστείτε εικόνες τύπου Αμερικανικών picnics, με κάτι μικρές αλλαγές βέβαια. Αλλά το νόημα παραμένει ίδιο. Μπορείς να περάσεις καλά, οικονομικά (βρισκόμαστε σε περίοδο κρίσης, άλλωστε) και να βάλεις την φαντασία σου να εργαστεί, για να βγάλεις ένα τέλειο αποτέλεσμα. Περνάς υπέροχα με φίλους, συγγενείς κ.λ.π., πάντα με γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος.
Πάμε για picnic;;; ;)
