ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ…

Και περιπλανιέσαι… Και συνεχίζεις να βαδίζεις μπροστά… Παρ’ όλα τα εμπόδια, εσύ τα καταφέρνεις… Κάποιες φορές ανεβαίνεις, κάποιες άλλες πέφτεις, κάποιες μένεις στάσιμος… Ακόμα κι όταν σκοντάφτεις, ωθείσαι να συνεχίσεις…

Και περιπλανιέσαι… Και συνεχίζεις να βαδίζεις μπροστά… Αισθάνεσαι μόνος… Που είναι όλοι; Όμως, δεν έχεις επιλογή, πρέπει να προχωρήσεις… Δεν έχεις χρόνο για αναζητήσεις… Η Lana σιγοτραγουδά στον δικό της κόσμο. Που είναι ο δικός σου; Θυμήσου τον χρόνο… Προχώρα…

Και περιπλανιέσαι… Και συνεχίζεις να βαδίζεις μπροστά… «Η καρδιά πονάει, όταν ψηλώνει» είπε μια ψυχή. Δεν το καταλαβαίνεις; Δεν έχεις επιλογή, προχώρα… Φοβάσαι… Η δική σου καρδιά έχει ραγίσει… Αλλά ο χρόνος κυλά…

Και περιπλανιέσαι… Μα κάπου σταματάς… Κοιτάς γύρω σου… Τι υπάρχει; Που στο διάβολο βρίσκεσαι; Που είναι ο κόσμος σου, οι επιθυμίες, τα όνειρά σου; Που είναι το χαμόγελο, οι όμορφες στιγμές και το γέλιο; Που πήγαν οι περίπατοι, η επαφή με τον αέρα, με την φύση; Που είναι η μοναδική σου αγάπη, εκείνο το στοιχείο που θα άξιζε να ζούσες γι’ αυτό;

Ο χρόνος κυλούσε και θα κυλάει πάντα… Έφτασε η ώρα… Όχι δεν πέθανα… Μάλλον αναγεννήθηκα… Και πλέον, καλύτερα να πεθάνω, γνωρίζοντας πως έζησα πραγματικά, παρά να ζω σε ένα γυάλινο κόσμο, από συνήθεια και υποχρέωση.

Forever and almost always

Είναι αρκετά δύσκολο να κρύψεις αυτό που αισθάνεσαι μέσα σου. Ακόμα κι αν κάνεις μεγάλη προσπάθεια, ακόμα κι αν τα θάβεις όσο πιο βαθιά μέσα σου, κάποια πράγματα εμφανίζονται. Ίσως να μην έφυγαν ποτέ. Και στην πραγματικότητα δεν έφυγαν…

            Τέτοιες στιγμές βρίσκεσαι μόνος. Μπορεί να περιτριγυρίζεσαι από εκατομμύρια άτομα, αλλά μέσα σου νιώθεις τόσο μόνος. Φάρμακο γι’ αυτό δεν βρέθηκε ποτέ. Το μόνο που θα σε έκανε να αισθανθείς καλύτερα θα ήταν αυτό το άτομο ή η κατάσταση, που πλέον σου φαίνεται ως όνειρο, ριζωμένο μέσα σου. Σα δέντρο, που μαραίνεται με τις μέρες. Και, καθώς περνούν οι εποχές, εσύ παραμένεις σε στασιμότητα. Τι σε καλύπτει πλέον; Τι θα μπορούσε να μοιάζει με αυτό που έζησες; Γιατί να μην μπορείς να ζήσεις ξανά τις ίδιες στιγμές..;

            Πληγώθηκες, παραιτήθηκες, αρνήθηκες, θυσιάστηκες, αγανάκτησες, οργίστηκες, ένιωσες ανήμπορος, μοναξιά, φόβο, θλίψη… Όσο κι αν προσπάθησες, τίποτα δεν έμοιαζε ίδιο. Τίποτα. Και θα ευχόσουν τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Και η ζωή συνεχίζεται… Είναι αυτό που λέει μια ψυχή, ο Αλέξανδρος Ανδρέου: «Ευτυχία είναι αξία η οποία κάποιες φορές δεν μοιράζεται στους σωστούς ανθρώπους και οι άνθρωποι που την έχουν ανάγκη ποτέ δεν την λαμβάνουν». Μάλλον ήρθε η στιγμή για την σωστή επιλογή. Προχώρα. Και εάν κάτι πραγματικά αξίζει, θα έρθει ξανά. Αν κάτι έχει ρίζες μέσα στον κόσμο σου, ακόμα κι αν του κόψεις τον κορμό, εκείνο, με τα κατάλληλα εργαλεία και υλικά, θα ανθίσει εκ νέου.

            Έτσι είναι η ζωή. Άδικη αλλά ταυτόχρονα και δίκαιη. Απότομη και χρονοβόρα στις πράξεις της. Και κρύβει πολλή μαγεία, αλλά και μυστικά. Λοιπόν, ποιο είναι το επόμενο ταξίδι; Μην φοβάσαι, όλοι πριν κοιμηθούμε έχουμε ένα μικρό μυστικό. Κι αυτό είναι η Ελπίδα…