Το βάθος

Το ζήτημα ήταν και είναι ότι απεγνωσμένα έψαχνε μια παρηγοριά. Στεκόταν εκεί, όρθιος, χαμογελαστός. Μέσα του ένιωθε πάντα ένα κενό. Ένα απόλυτο κενό. Ένα ανεκπλήρωτο κενό. Όσο κι αν προσπάθησε με οποιοδήποτε τρόπο, απάντηση δεν βρήκε. Στη ζωή του  το "ανεκπλήρωτο". Παρεξηγήθηκε γιατί έψαχνε την αγάπη. Έκλαψε γιατί το μόνο που ζητούσε ήταν κάποιος να τον καταλάβει. Έκανε αρκετά λάθη και πολλές φορές έψαχνε παντού αυτό το κομμάτι που του έλειπε. Κι αυτό δεν άρεσε σε πολλούς. Άλλωστε, ποιος δεν κάνει λάθη; Του μιλούσα διαρκώς, αλλά με άκουγε σπάνια. Βαρέθηκε να ακούει συνέχεια τα λόγια, που είναι όμορφα στο άκουσμα, αλλά δύσκολα στις πράξεις. Κι εκείνος γύρναγε διαρκώς από τον εαυτό του για ένα κομμάτι ευτυχίας, που μάλλον κάποιος άλλος μπορούσε να του το προσφέρει. Οι επιλογές ήταν πολλές. Δεν ήταν ο μόνος που έψαχνε λίγη συντροφιά. Έτσι, ο κόσμος άρχισε να λιγοστεύει και λιγοστεύει, τα τρένα έφευγαν αδιάκοπα παίρνοντας μαζί τους χιλιάδες κόσμο. "Μήπως η μοναδική μου αγάπη ήταν εκεί μέσα; Μήπως βρίσκεται στο άλλο άκρο της γης; Μήπως δεν ζει; Μήπως..."

Αρχικά, ποιος μπήκε στη διαδικασία να τον ακούσει πραγματικά; Να μπορέσει να συμπονέσει, αν όχι να νιώσει ό,τι ένιωθε εκείνος; Έκατσε κανείς να ασχοληθεί πραγματικά με το "είναι" αυτού του ανθρώπου; Να δώσει 1 λεπτό από το πρόγραμμά του; Όχι. Πως περιμένουμε με αυτόν τον εγωισμό να προχωρήσουμε;

Κι όμως, το να κρίνεις κάποιον χωρίς καν να τον ξέρεις σε αυτό το βάθος που αναφέρεται το κείμενο είναι σύνηθες λάθος όλων. Και έτσι καταστρέφονται όλα. Εγώ, εσύ, αυτός, εμείς, εσείς και αυτοί. Μουρμούρα. Παντού μουρμούρα. Λόγια, συκοφαντίες, κουτσομπολιό και σκατά. Έχω καιρό να ακούσω σοβαρές, με νόημα συζητήσεις. Κάθομαι και αναλώνομαι σε προβλήματα του καθενός από επιλογή μου, αλλά το νόημα ποιο είναι; Η ευθύνη ποτέ δεν πέφτει σε έναν. Αλλά κανείς δεν παραδέχεται το λάθος του. Πιο εύκολο είναι να γράψουμε τον άλλον, να τον διαγράψουμε από το προφίλ μας στο κοινωνικό δίκτυο, να σκίσουμε τις σελίδες του σημειωματαρίου με τις καρδούλες και τα κλάματα που ρίξαμε για αυτό το άτομο, παρά να λύσουμε το ζήτημα με ειλικρίνεια και αμεσότητα.

Εκεί καταντήσαμε λοιπόν. Σ' ένα delete...

Τρία αστέρια δρόμος

Περασμένα ξεχασμένα, αγαπητό μου μολυβάκι. Μου κρατούσες συντροφιά όλο το χρόνο, ήσουν εκεί στην ευτυχία μου, ήσουν εκεί και στον πόνο μου. Περασμένα ξεχασμένα, αγαπημένο μου μολυβάκι, ανοίγω τα φτερά που μου απέμειναν, ύστερα από την καταστροφική μου πτώση. Περασμένα ξεχασμένα, όμορφο μου μολυβάκι, "δεν πειράζει". Κοίτα που ήμασταν και κοίτα που είμαστε! Δυνατοί, έγχρωμοι ξανά, έτοιμοι για νέες περιπέτειες. Φωτεινότατοι, ξεχωριστό μου μολυβάκι. Πλησιάζει η Άνοιξη, πλησιάζει η επένδυση! Και αν θα έλεγα κάτι στο κόσμο των πραγμάτων είναι ότι  "Σ'αγαπώ, μολυβάκι μου", γιατί πάνω μου έγραφες όσα δεν μπορούσα να πω με λόγια και που συνοδοιπόρησες μαζί μου σε ένα μακρύ ταξίδι. Και συνεχίζεις, σιωπηλά, να το κάνεις.

Ευχαριστώ μολυβάκι, ευχαριστώ...

What is and what should ever be?

Δευτέρα βράδυ. Κάθομαι στο κρεβάτι μου, κάτω από τα ζεστά μου παπλώματα, κρατώντας αγκαλιά το λαπτοπ και ένα αρκουδάκι. Βλέπουμε μετά από καιρό one tree hill. Αγαπώ αυτή την σειρά. Με τοποθετεί σε μια διαδικασία μέσα στην οποία καταλαβαίνω ότι ψεύδομαι ασυστόλως στον εαυτό μου, ότι όλα είναι καλά και πως εγώ, ο Τζιμάκος Σώιερ, κατάφερα να δείχνω σκληρός και ταυτόχρονα να ζω ένα ψέμα. Το ζήτημα είναι ότι ψεύδομαι. Φοβάμαι ως θανάτου, πράγμα το οποίο δεν το καταλαβαίνει κανείς, ούτε καν εγώ. Ένιωσα τον πόνο σαν δαίμονα να με ισοπεδώνει κάθε βράδυ. Προσποιήθηκα ότι θα τα καταπιώ όλα ακόμη μια φορά, αλλά έχω πνιγεί από αυτό το συναίσθημα. Το μόνο που ήθελα ήταν ειλικρίνεια. Έναν άνθρωπο να με θέλει πίσω. Και αυτός ο άνθρωπος... Έγινε χίλια πρόσωπα. Τον έβλεπα παντού. Και αυτό ήταν άδικο για τους άλλους, κυρίως για τους άλλους και για μένα. Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να το διαχειριστώ πλέον. Προχωρώ με αγκαλιά τον εαυτό μου. Εκείνη είναι γνήσια, μοναδική και ανεπανάληπτη. Εσύ; Μια κοινή ανάμνηση... (που ήσουν άλλωστε;)

Περί χρόνου

"Το 2014 θα ήθελα να πω πως δεν ήταν μια καλή χρονιά για εμένα. Έπρεπε να αντιμετωπίσω καταστάσεις που για καιρό δεν ήθελα να έλθω αντιμέτωπη με αυτές. Με λίγα λόγια ήταν μια από τις πιο δύσκολες χρονιές της ζωής μου. Παρόλα αυτά ήταν μια χρονιά που με δίδαξε πως πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας σα να είναι το μικρό μας διαμάντι. Επομένως, δε θα έλεγα ότι ήταν μια χαμένη χρονιά.

Ας πιάσουμε τώρα τη νέα χρονιά του 2015 που ήλθε πριν από επτά ημέρες. Αρχικά εύχομαι σε όλους να αποκτήσουν ότι επιθυμούν και δεν κατάφεραν να έχουν το προηγούμενο έτος. Εκτός από αυτό, εύχομαι ψυχική και σωματική υγεία γιατί χωρίς αυτή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, αγάπη, γιατί αυτή γεμίζει τις ψυχικές μας μπαταρίες, να συνεχίζουμε να ζούμε και τέλος ΕΥΤΥΧΙΑ.

Όπως λέει ένας γνωστός μου οι προηγούμενες ευχές αποτελούν "ρουτινέ" τρίπτυχο που όλοι ευχόμαστε στους άλλους αλλά παρά αυτό είναι οι πιο σημαντικές ευχές για να έχουμε μια ποιοτική και όμορφη ζωή!

Ανακεφαλαιώνοντας, εύχομαι να είστε όλοι καλά!"

Μαρία