Το κουτί των αναμνήσεων είναι ένας μικρός χώρος διαφορετικός από πολλούς άλλους. Είναι σχετικά μικρό, έχει καφέ χρώμα με μια ματ κορδέλα κολλημένη πάνω του και το στολίζει ενα ελαφρύ ανάγλυφο, κάνοντας το διακριτικό και ξεχωριστό ταυτόχρονα. Εκεί έχουν, αποθηκευθεί πολλά όνειρα, αναμνήσεις, αντικείμενα ηθικής σημασίας κατά την διάρκεια των ετών. Στιγμές που πέρασαν, άφησαν τα ίχνη τους πίσω σ' αυτό το κουτί. Ίχνη που οδηγούν σε συγκεκριμένα μονοπάτια. Ποιος είπε ομως ότι αυτά τα μονοπάτια οδηγούν στα ίχνη αυτού που τα άφησε;
Έχω καιρο να ανοίξω αυτό το κουτί. Ίσως να μην ήμουν έτοιμος να ξαναδώ ορισμένα πράγματα, ακόμη και αν πολλές φορές το είχα ανάγκη και εγώ ο ίδιος. Είναι τα αποκρυφα, πνιγμένα αν μου επιτραπεί, σημεία του εαυτού τα οποια ειναι ξεχασμένα σε μια γωνία, λίγο σκονισμένα αλλά παράλληλα καλά φυλαγμενα. Ίσως, κοιτάζοντας αυτά τα σημεία να δούμε ποιοι είμαστε, από που προηλθαμε και για ποιο λόγο έχουμε φτάσει στο σημείο που είμαστε, για τι πρεπει να ειμαστε υπερήφανοι. Ή πάλι ίσως να μετανιώσουμε για πράγματα τα οποία κάναμε ή δεν κάναμε, πραγματα που έπρεπε να αποφύγουμε ή τα απωθημένα μας.
Είναι ορισμένα πράγματα που δεν μπορείς να μιλήσεις. Κάποιες φορές, αυτά εμφανίζονται στον ύπνο σου, κάνοντας μια επανάληψη αρκετά ερεθιστική, οχι με την καλή έννοια. Για να τα αντιμετωπίσεις, τα θαβεις καλά κάτω από αντικείμενα ή απλά προσπαθείς να τα ξεχάσεις. Η προσπάθεια ποτέ δεν ειναι κατακριτέα. Ποτέ. Ωστόσο, αναδύονται συχνά σε σημείο που σε θέτουν σε μια διαδικασία αναβρασμού και εσωτερικής διεργασίας, στο να επιλυθει μια εξίσωση χωρίς απαραίτητη λύση.
Αναμνήσεις. Αναμνήσεις...
