Ανασκόπηση στο παρελθόν

Είναι όντως περίεργο ν’ ανοίγεις το βιβλίο του παρελθόντος. Κάθε σχέση, ανάμνηση, στιγμές, συναισθήματα, όλα γράφονται χρονικά στο βιβλίο της ζωής. Μερικές φορές, κάποιες ιστορίες που έζησες είχαν μια παύση και συνεχίζεις από εκεί που σταμάτησες. Κάποιες άλλες, απλά έκλεισαν ως κεφάλαιο στην ζωή μας, συνεχίζοντας παρακάτω. Φυσικά, όλο και ενισχύεται η σκέψη μου, ότι τα περισσότερα πράγματα σχετίζονται με τις επιλογές και τις συγκυρίες. Και τα δύο αυτά αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, αφού μια επιλογή μας δεν ευνοείται χωρίς τις κατάλληλες συνθήκες, αλλά και το αντίστροφο, δηλαδή να υπάρχουν οι κατάλληλες συγκυρίες κ εμείς να κρατήσουμε μια αμέτοχη στάση. Ενδεχομένως, για κάποια άτομα ίσως η αναζήτηση του παρελθόντος να αποτελεί μια αρκετά λυπηρή και επώδυνη πρωτοβουλία-πράξη, αλλά συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν κομμάτια της ζωής μας, που αργά ή γρήγορα ξαναβρίσκονται και τοποθετούνται στο πάζλ. Πιθανόν να μην έχουν το ίδιο σχήμα ή χρώμα αλλά θα παρουσιάζουν το χαμένο κομμάτι της εικόνας που παρουσιάζεται στο πάζλ. Αυτό το κομμάτι του πάζλ ενδέχεται να φέρει ιδιότητες, που δεν τις κατείχε στο παρελθόν. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το νόημα βρίσκεται στο πάζλ του κάθε ανθρώπου. Το πώς θα το διαμορφώσει κάποιος είναι υποκειμενικό στοιχείο, είναι μια απαιτητική διαδικασία και απαιτεί χρόνο. Ενίοτε, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Πάντα κάτι θα είναι το «σωστό» και το «λάθος». Αλλά τίποτα δεν μπορεί ν’ αξιολογηθεί, όταν εσύ το αισθάνεσαι πραγματικά.

Τι έγινε μετά...

Τα πράγματα κυλούσαν με μια σειρά, απροσάρμοστη μεν, αλλά βοηθητική δε, τουλάχιστον έτσι φαινόταν τότε. Πίστευε ότι στις διακοπές θα έβρισκε το φάρμακό του κι όντως, έτσι έγινε. Αλλά δυστυχώς δεν διήρκησε πολύ αυτό. Οι διακοπές τελείωσαν κ επέστρεψε πάλι στο καθιερωμένο, στο δηλητήριο που έσταζε η καθημερινότητά του. Τίποτα δεν θα ήταν πλέον ίδιο χωρίς εκείνη. Αλλά προσπάθησε να πείσει τον εαυτό του για κάτι διαφορετικό. Μάλλον αυτό προσπαθούσε τόσο καιρό, να πείσει τον εαυτό του, ότι τα πράγματα άλλαξαν. Μια συνεχής άμυνα. Αλλά εκείνος έμεινε προσκολλημένος στην ιδέα ότι κάτι θ’ αλλάξει, ακόμη κι αν τον αγνοούσε παντελώς. Κι έτσι, ήρθε αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Προσπάθησε να του δείξει ένα δρόμο, όπου δεν υπήρχε εκείνο το πρόσωπο. Ένα δρόμο, που επέλεξε εκείνος, για να μπορέσουν να συνεχίσουν την ζωή τους. Δεν τα κατάφερε όμως. «Στις συμβουλές καλός αποδείχθηκα» έλεγε διαρκώς, «αλλά στην ιεραρχία του εαυτού μου αποδείχθηκα αδύναμος». Υπέκυψε. Η άποψη ότι η απομόνωση είναι λύση ήταν κάτι, που δημιούργησε προβλήματα. Έλλειψη εμπιστοσύνης ως προς τις δυνατότητές του, αρνητική διάθεση… Μια μορφή κατάθλιψης, που σιγόκαιε σιγά-σιγά μέσα του. Και κλεινόταν όλο και περισσότερο στον εαυτό του, σκεπτόμενος ότι με την απομόνωση θα καταφέρει να ξεφύγει από αυτή την ψευδαίσθηση, που δεν τον άφηνε να συνεχίσει την ζωή του. Κι ενώ ο κόσμος του κατέρρεε, προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του, ότι όλα θα πάνε καλά. Κυριεύτηκε, πλήγωσε, πίεσε, πόνεσε, αγνόησε, αποδέχτηκε, δυσανασχέτησε, έκλαψε αλλά δεν εγκατέλειψε. Το πάλεψε και κατάφερε να κάνει ένα διάλειμμα με τον εαυτό του και να συνεργαστούν. Τα συμπεράσματα; Υπάρχει λογική σε πολλά πράγματα. Το ίδιο και το συναίσθημα. Σίγουρα θα ήταν υπέροχο, αν μπορούσαμε να ελέγξουμε αυτά τα δύο στοιχεία. Έτσι, θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε λογικά σε μια κατάσταση συναισθηματικής κρίσης. Αλλά μάλλον τα αρνητικά αυτού είναι περισσότερα. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, έτσι; Ή μήπως όχι; Θα ήταν καλύτερο να κινούμασταν μηχανικά, να ελέγχαμε ποιους αγαπάμε, να είμαστε ασυναίσθητοι; Ή τελικά, όλα έχουν την δική τους λογική και συνέχεια;