Τι έγινε μετά...

Τα πράγματα κυλούσαν με μια σειρά, απροσάρμοστη μεν, αλλά βοηθητική δε, τουλάχιστον έτσι φαινόταν τότε. Πίστευε ότι στις διακοπές θα έβρισκε το φάρμακό του κι όντως, έτσι έγινε. Αλλά δυστυχώς δεν διήρκησε πολύ αυτό. Οι διακοπές τελείωσαν κ επέστρεψε πάλι στο καθιερωμένο, στο δηλητήριο που έσταζε η καθημερινότητά του. Τίποτα δεν θα ήταν πλέον ίδιο χωρίς εκείνη. Αλλά προσπάθησε να πείσει τον εαυτό του για κάτι διαφορετικό. Μάλλον αυτό προσπαθούσε τόσο καιρό, να πείσει τον εαυτό του, ότι τα πράγματα άλλαξαν. Μια συνεχής άμυνα. Αλλά εκείνος έμεινε προσκολλημένος στην ιδέα ότι κάτι θ’ αλλάξει, ακόμη κι αν τον αγνοούσε παντελώς. Κι έτσι, ήρθε αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Προσπάθησε να του δείξει ένα δρόμο, όπου δεν υπήρχε εκείνο το πρόσωπο. Ένα δρόμο, που επέλεξε εκείνος, για να μπορέσουν να συνεχίσουν την ζωή τους. Δεν τα κατάφερε όμως. «Στις συμβουλές καλός αποδείχθηκα» έλεγε διαρκώς, «αλλά στην ιεραρχία του εαυτού μου αποδείχθηκα αδύναμος». Υπέκυψε. Η άποψη ότι η απομόνωση είναι λύση ήταν κάτι, που δημιούργησε προβλήματα. Έλλειψη εμπιστοσύνης ως προς τις δυνατότητές του, αρνητική διάθεση… Μια μορφή κατάθλιψης, που σιγόκαιε σιγά-σιγά μέσα του. Και κλεινόταν όλο και περισσότερο στον εαυτό του, σκεπτόμενος ότι με την απομόνωση θα καταφέρει να ξεφύγει από αυτή την ψευδαίσθηση, που δεν τον άφηνε να συνεχίσει την ζωή του. Κι ενώ ο κόσμος του κατέρρεε, προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του, ότι όλα θα πάνε καλά. Κυριεύτηκε, πλήγωσε, πίεσε, πόνεσε, αγνόησε, αποδέχτηκε, δυσανασχέτησε, έκλαψε αλλά δεν εγκατέλειψε. Το πάλεψε και κατάφερε να κάνει ένα διάλειμμα με τον εαυτό του και να συνεργαστούν. Τα συμπεράσματα; Υπάρχει λογική σε πολλά πράγματα. Το ίδιο και το συναίσθημα. Σίγουρα θα ήταν υπέροχο, αν μπορούσαμε να ελέγξουμε αυτά τα δύο στοιχεία. Έτσι, θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε λογικά σε μια κατάσταση συναισθηματικής κρίσης. Αλλά μάλλον τα αρνητικά αυτού είναι περισσότερα. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, έτσι; Ή μήπως όχι; Θα ήταν καλύτερο να κινούμασταν μηχανικά, να ελέγχαμε ποιους αγαπάμε, να είμαστε ασυναίσθητοι; Ή τελικά, όλα έχουν την δική τους λογική και συνέχεια;