Σε πόσα κείμενα άραγε έχω αναφερθεί στον χρόνο; Ποσο άραγε αυτός ο χρόνος παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή μας; Αυτή η ιδέα του χρόνου που έχουμε όλοι στο κεφάλι μας είναι η ίδια άραγε;
Ο χρόνος. Ο χρόνος ο αφηρημένος, ο χρόνος που αδιάκοπα περνάει, ο χρόνος ο ατέρμονος, ο χρόνος που δικάζει, ο χρόνος που δικαιώνει.
Πάρτε μια τυχαία ανάμνηση και σκεφτείτε τι θα γινόταν αν την δεδομένη στιγμή γινόταν κάτι το διαφορετικό. Πως και πόσο θα άλλαζαν πιθανόν όλα από εκείνη την αλλαγή; Ήταν τύχη; Ήταν γραφτό; Ήταν σύμπτωση; Ήταν πρόσχημα; Ο,τι και να ήταν για κάποιο λόγο θα ήταν. Έτσι συνηθίζουμε να λέμε ίσως σαν παρηγοριά για τα δυσάρεστα που συμβαίνουν. Ίσως όντως να συμβαίνουν όλα για να μαθαίνουμε και να μην ξεχνάμε. Ίσως τα πράγματα γίνονται απλά επειδή έτσι γίνονται. Και ένα «ίσως» που ποτε δεν εξηγείται…
Ο χρόνος λοιπόν. Είμαστε εμείς και πορευόμαστε μαζί του. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Το παρελθόν που πέρασε και δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω, το παρόν που ζούμε τώρα και το μέλλον που κανείς δεν γνωρίζει πως θα εκτυλιχθεί. Βυθισμένοι σε μια μόνιμη λούπα, ζώντας στο παρόν με τ’ άλλα δυο, που πολλές φορές αντί για το τώρα μας ζούμε για το αύριο μας. Και εκεί είναι που την πατάμε.
Ο Χρόνος, ο κριτής πλησιάζει...
