Ώρα μηδέν...

Και το τέλος του 2012 βρίσκεται επί θύραις. "Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά!", όπως λέει και το τραγουδάκι. Ένα τέλος και μια νέα αρχή.
     Το έτος που πέρασε ήταν αρκετά ανατρεπτικό. Μέσα σε δώδεκα μήνες, τα πράγματα άλλαζαν διαρκώς. Κ εκεί που έλεγες ότι τα πράγματα είναι χάλια, την επόμενη μέρα τα πάντα άλλαζαν. Και καθώς η εποχή άλλαζε, άλλαζαν οι συνθήκες, επηρεαζόμασταν κι εμείς. Και ήρθαν δύσκολες στιγμές. Στιγμές μοναξιάς κ πόνου, θλίψης κ αγωνίας, στιγμές άγχους κ προσμονής. Μα συνεχίσαμε όπως μπορούσαμε, με ο,τι διαθέταμε και αγωνισ窺αμε. Κ μέσα από τον αγώνα μας, ανακαλύψαμε τους εαυτούς μας, συνειδητοποιήσαμε την ουσία των πραγμάτων, δημιουργήσαμε ισχυρούς δεσμούς επικοινωνίας κ σχέσεων, ανατρέψαμε τα δεδομένα, μάθαμε από τα λάθη μας και διδάξαμε τους εαυτούς μας αλλά και τους γύρω μας.
     Όμως, ήρθαν και στιγμές ευτυχίας και χαράς, που γνωρίσαμε νέα άτομα, μοιραστήκαμε συναισθήματα, σκέψεις, όνειρα, προβληματισμούς, υλικά αντικείμενα, που ερωτευτήκαμε παράφορα κ που καταφέραμε, ατομικά κ ομαδικά, να κάνουμε τόσα πράγματα. Τα καταφέραμε ανάμεσα σε τόσες αντιξοότητες, όπως η φτώχεια. Όλα αυτά αποτυπώθηκαν σε στιγμές. Και οι στιγμές εισχώρησαν στο νου, την καρδιά και την ψυχή του καθενός μας. Το "κουτί των αναμνήσεων" ολοκλήρωσε τον σκοπό του. Κ προσωπικά, είμαι ευτυχισμένος που κατάφερα να γεμίσω κ εγώ το δικό μου κουτί. Μπορείς να μην κατάλαβα κάποια πράγματα κ να έχω κάποια αναπάντητα ερωτήματα, μα η ώρα έφτασε, είναι "μηδέν".
     Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω και να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΕΤΟΣ!!!
Και να θυμάστε:
-Τίποτα δεν χάνεται, Όταν έχετε την διάθεση να μάχεστε
-Αφεθείτε στην στιγμή. Χωρίς όρια, χωρίς αναστολές. Με συναίσθημα
-Κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολλιός τον Αύγουστο
-Ο άνθρωπος είναι υπέροχο ον
-Πριν κρίνετε, μπείτε στην θέση του άλλου. Τότε ίσως καταλάβετε πολλά πράγματα
-αγαπήστε απλά, Εκτιμήστε ουσιαστικά...

Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά!

Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά… Κυλά ο χρόνος κι όμως, είμαστε πάλι εδώ. Στο ίδιο σημείο. Σα να μην άλλαξε τίποτα. Ή μήπως υπάρχει κάτι ξεχωριστό, κάθε φορά;

Τα Χριστούγεννα είναι μια από τις όμορφες περιόδους κατά την διάρκεια του χρόνου. Αυτή η περίοδος είναι, κατά κάποιο τρόπο, ευλογημένη. Ευλογημένη από την άποψη ότι δεν συνηθίζεται να συνδυάζονται τόσα πολλά πράγματα! Και είναι ένας τρόπος έκφρασης όσων βρίσκονται μέσα μας, όπως τα συναισθήματα, οι ανάγκες, οι φαντασιώσεις, οι επιθυμίες. Κάθε στιγμή εύχεσαι για κάτι, ελπίζεις για κάτι, ονειρεύεσαι για κάτι. Από ένα ταξίδι έως μια αγκαλιά, από ένα ζεστό γεύμα μέχρι λίγη ευτυχία.

Η ευτυχία λοιπόν είναι κάτι το μοναδικό και ξεχωριστό. Είναι μήνυμα. Και είναι κάτι που μπορούμε, όλοι μαζί, να διαδώσουμε συνολικά. Γιατί, η ευτυχία είναι ένα δώρο, είναι μια ανάγκη, είναι ένα όνειρο. Ας αφήσουμε λίγο τα «πρέπει» και τα «μη» κι ας εκφράσουμε την ΑΓΑΠΗ που έχουμε. Γιατί είναι αυτό που μας ενώνει, ως όντα πάνω στην γη και η έλλειψη αυτής, είναι αυτό που μας καταστρέφει. Προτείνω να δώσει ο καθένας λίγο από την αγάπη που έχει. Έτσι, από κάτι απλό και ίσως μικρό, δημιουργείται κάτι μεγαλύτερο και ουσιαστικό.

Λοιπόν, και η νέα χρονιά είναι επί θύραις. Αναλογιστείτε για το πέρασμα του χρόνου και από εδώ και πέρα, κάνετε ό,τι μπορείτε καλύτερα! Δεν χρειάζεται να μετανιώνουμε για πράγματα του παρελθόντος. Αλλά, φυσικά, τα χρησιμοποιούμε ως χάρτη, για να αποφύγουμε τις κακοτοπιές και τα ΙΔΙΑ λάθη. Σκεφθείτε και κάνετε τον κόσμο πιο όμορφο, ξεκινώντας από μέσα σας. ΑΓΑΠΗΣΤΕ. ΝΙΩΣΤΕ. ΤΟΛΜΗΣΤΕ. ΧΑΡΕΙΤΕ. ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ. ΖΗΣΤΕ ΜΕ ΠΑΘΟΣ. ΖΗΣΤΕ ΤΗ… ΖΩΗ ΣΑΣ.

Χρόνια σας Πολλά!

Δημήτρης Κατσαρός

Innocence?

Πολλές φορές αντιμετωπίζουμε δυσκολίες. Μας επηρεάζουν τόσο πολύ, που τα βρίσκουμε χαμένα... Που νιώθουμε αδύναμοι… Που πληγωνόμαστε… Που θέλουμε να ξεφύγουμε… Αυτές οι δυσκολίες έχουν την δύναμη να μας αποπροσανατολίσουνε, να μας θαμπώσουνε και να μας αφήσουν μετέωρους στις αποφάσεις μας.

Σκέφτεσαι λοιπόν: πως ήταν η ζωή τότε, που ήμασταν μικροί; Που δεν είχαμε υποχρεώσεις-όχι τόσες όσο τώρα. Που είχαμε καθοδηγητές κάποιους, που μας κρατούσαν το χέρι και μας έλεγαν τι να κάνουμε. Χωρίς άγχος, χωρίς νεύρα, χωρίς ουσιαστικό πόνο, χωρίς φόβο.

Μεγαλώνοντας, τα περισσότερα άλλαξαν. Πλέον, είσαι υπεύθυνος για τις ενέργειές σου, δεν έχεις κάποιον να σου επιβάλλει τι θα κάνεις… Είσαι έτοιμος να επιλέξεις και να παλέψεις να ζήσεις και να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου. Να παλέψεις για την επιβίωσή σου. Να επιδιώξεις το συμφέρον σου.

Και ορισμένες φορές πέφτεις… Η πτώση δεν ήταν ό,τι καλύτερο περίμενες… Μα πρέπει να σηκωθείς. Νιώθεις μόνος, αδύναμος, φοβισμένος… Μα, υπάρχει πάντα κάτι που σε σηκώνει. Είτε κατάσταση είτε πρόσωπο, συμβάλλει στην δική σου συνέχεια! Μάλλον δεν θα είχε νόημα να πέφταμε όλοι και να αφηνόμασταν. Τότε όλοι θα ήμασταν νεκροί, σωστά;

Κι όμως, τα πράγματα αλλάζουν… Και μπορείς να κάνεις τα πράγματα καλύτερα ή χειρότερα. Στο χέρι σου είναι τουλάχιστον να ελέγχεις ορισμένες καταστάσεις… Προσπάθησε… Κι αν πέσεις θυμήσου: πάντα κάποιος θα είναι εκεί για να σε σηκώσει… Ποιος είναι αυτός; Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ! Εμπιστεύσου τον…

Μια μικρή αφιέρωση το υπέροχο κομμάτι της Taylor Swift, Innocent. Γιατί κάπου μέσα μας υπάρχει αυτό το μικρό και αθώο παιδί! Και με αυτό παλεύουμε για ένα καλύτερο αύριο… Καλή ακρόαση♫

Innocent-Taylor Swift

I guess you really did it this time

Left yourself in your warpath

Lost your balance on a tight rope

Lost your mind tryin’ to get it back

Wasn’t it easier in your lunch box days?

Always a bigger bed to crawl into

Wasn’t it beautiful when you believed in everything?

And everybody believed in you…

It’s alright, just wait and see your

Street of lights it’s still bright to me ohh

Who you are is not where you’ve been

You’re still an innocent… you’re still an innocent…

Did some things you can’t speak of

But at night you live it all again

You wouldn’t be shattered on the floor now

If only you had seen what you know now then

Wasn’t it easier on your firefly catching days?

And everything out of reach, someone bigger brought down to you

Wasn’t it beautiful runnin’ wild ‘til you fell asleep?

Before the monsters caught up to you?

It’s alright, just wait and see your

Street of lights it’s still bright to me ohh

Who you are it’s not where you’ve been

You’re still an innocent

It’s okay, life is a tough crowd

Thirty two and still growing up now

Who you are is not what you did

You’re still an innocent

Time turns flames to embers

You’ll have new Septembers

Everyone of us has messed up too

Minds change like the weather

I hope you remember

Today is never too late to be brand new…

It’s alright, just wait and see your

Street of lights it’s still bright to me ohh

Who you are it’s not where you’ve been

You’re still an innocent

It’s okay, life is a tough crowd

Thirty two and still growing up now

Who you are is not what you did

You’re still an innocent

Lost your balance on a tight rope

It’s never too late to get it back…

ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Ουσιαστικά γράφω αυτό το κείμενο, με σκοπό να διαφωτίσω ορισμένα άτομα για ορισμένα πράγματα-καταστάσεις.

Αγαπητοί μου,

Έχω να δηλώσω το εξής: Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Το γεγονός ότι έκανα τις δικές μου επιλογές, συνεπάγεται και δικό μου δικαίωμα. Αυτές οι επιλογές μπορεί να δυσαρέστησαν κάποιους και να ευνόησαν άλλους. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι, στην ζυγαριά των ενεργειών, δεν γίνεται να φταίει μόνο ένας. Κατανοώ το γεγονός, ότι δεν έχω κάνει και τις καλύτερες ενέργειες, αλλά τουλάχιστον προσπάθησα να κρατήσω μια ισορροπία και να μην πληγώσω τον άλλο. Το ίδιο εξάλλου θα ήθελα να κάνει και ο άλλος απέναντί μου. Όταν λοιπόν αυτή η ισορροπία διαταράζεται, εμένα μου ανεβαίνει η πίεση. Και όσο καλός και συμπονετικός και ήρεμος κι αν είμαι, τόσο απότομος και εγωιστής μπορώ να γίνω. Για την δική μου ευημερία, όχι γιατί εκνευρίζομαι από τις ενέργειες, που διαταράζουν αυτή την ισορροπία. Επίσης, το γεγονός ότι δεν θέλω να δώσω δεύτερη ευκαιρία σε άτομα και καταστάσεις είναι επίσης δικό μου δικαίωμα. Λειτουργώ με το συναίσθημα, οπότε αν κάτι μ’ αγγίξει-που είναι δύσκολο-τότε και μόνο τότε σκέφτομαι πάλι να ενδώσω και να κάνω μια ακόμη προσπάθεια. Έχω συναίσθηση τι συμβαίνει και έχω μάθει πλέον να λειτουργώ μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο. Αγαπώ τον εαυτό μου, όπως αγαπώ τους άλλους. Αλλά όταν αυτό αποτελεί κομμάτι εκμετάλλευσης, τότε αλλάζουν κατά πολύ τα πράγματα. Χαλί έχω γίνει για πολλούς, λίγοι όμως το εκτίμησαν αξιοσέβαστα και πραγματικά. Τέρμα πια οι ταμπέλες, τέρμα οι διακρίσεις, τέρμα το δεδομένο, τέρμα η εκμετάλλευση. Δεν προκάλεσα και ούτε ήθελα να πληγώσω κανέναν. Έκανα ό,τι ένιωθα και προσπάθησα να κάνω τα πράγματα πιο εύκολα, πιο αληθινά και πιο ανθρώπινα. Όλο ευκαιρίες για τους άλλους και τίποτα για μένα.

Ολοκληρώνοντας, θέλω να είστε όλοι καλά, να περνάτε όμορφες στιγμές στις ζωές σας και ο καθένας να πάρει τον δρόμο του, για να φτιάξει την δική του μοναδική παράσταση. Εγώ όμως δεν λαμβάνω χώρα σ’ αυτό, γιατί απλά πρέπει να ασχοληθώ με το δικό μου. Έχω να υποδεχθώ και να αξιολογήσω άλλα άτομα, που θέλουν λίγο χώρο στην δική μου παράσταση.

Σας ευχαριστώ και δεν θα σας ξεχάσω ποτέ…

Με εκτίμηση,

Κατσαρός Δημήτρης.

Τι γίνεται λάθος;

Έρχεται η στιγμή που κάθεσαι και αναλογίζεσαι, πως ήρθαν τα πράγματα της προηγούμενης περιόδου. Σύντομα ανακαλύπτεις ότι, ανάλογα με τις περιστάσεις, είχες μια υγιή ή ψυχοφθόρα περίοδο. Και ζυγίζεις τις καταστάσεις… Τι πήγε σωστά, τι δεν πήγε… Τι θα μπορούσε να γίνει καλύτερα, γι’ αυτά τα πράγματα…

Συνεχώς προβληματίζεσαι… Ένας προβληματισμός, που η αναζήτηση της λύσης του σε τρελαίνει. Σε κάποια στιγμή απόγνωσης λοιπόν, σκέπτεσαι: «τι γίνεται λάθος;» Και πέφτεις σ’ ένα πνευματικό κώμα, μέσα απ’ το οποίο αργείς να επανέλθεις. Συνηθίζω να αναφέρω κατά καιρούς μια φράση. «Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο». Αλλά μήπως αυτή η φράση χρησιμοποιείται ως άμυνα, για να δικαιολογήσουμε τις πράξεις μας; Μια οπτική είναι αυτή… Τα λάθη γίνονται για να μαθαίνουμε. Την στιγμή που μάθουμε το νόημά τους, τότε δεν τα επαναλαμβάνουμε. Στο μεγαλύτερο λάθος ίσως βρεις την απόλυτη αλήθεια…

Σε αγαπώ! Μια λέξη… Πόσες εικόνες;;;

Σε αγαπώ! Μια λέξη… Πόσες εικόνες;;;

Μην σβήνεις τα φώτα…

Περιπλανιέμαι σ’ ένα άγνωστο-για μένα-κόσμο. Δεν ξέρω πόσα απ’ αυτά που ακούω, βλέπω, αισθάνομαι ή οσφρίζομαι είναι αληθινά. Μα έχω κάτι ξεχωριστό, που δίνει νόημα στην ζωή μου.

Ένα χαμόγελο. Ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που κρύβει πολλά. Ένα χαμόγελο που μου φτιάχνει την διάθεση. Ένα χαμόγελο, που όταν το βλέπω, ο κόσμος μου τρελαίνεται και θέλει να φωνάξει, να πει κάτι! Όλα γι’ αυτό το χαμόγελο… Που με αγκαλιάζει και με δέχεται όπως είμαι… Που μέσα απ’ αυτό το χαμόγελο αισθάνομαι. Που λέω ότι θέλω να βλέπω κάθε μέρα! Ακόμη κι όταν δεν αισθάνομαι καλά, αυτό το χαμόγελο με σώζει… Και μου δίνει τόση δύναμη… Γιατί μέσα απ’ αυτό το χαμόγελο, αισθάνομαι έτοιμος… Ότι μπορώ ν’ αλλάξω τον κόσμο! Να προσπαθώ για το καλύτερο… Να ελπίζω…

Και στο σύνολο, ο κόσμος μου αναδιαμορφώνεται, θέτει στόχους, ονειρεύεται και βλέπει τον κόσμο διαφορετικά. Όχι, δεν ξυπνάω απ’ αυτό το όνειρο. Άσε με να περιπλανιέμαι στον κόσμο σου και να μαγεύομαι… Άσε με στο δικό μου παραμύθι… Και όταν ξυπνήσεις, να ξέρεις θα είμαι εκεί! Και θα σου δίνω αυτό που σου αξίζει…

Ένα χαμόγελο…

Μην σβήνεις τα φώτα… Φοβάμαι μόνος…

Επιστροφή στα θρανία

Μυρίζει φρέσκο χαρτί και μελάνι. Πλήθος μικρών ατόμων κατακλύζουν το προαύλιο. Παντού χρώματα, φωνές, ήχοι, γέλιο. Πρέπει να είμαι στον Παράδεισο.

Γλυκές «φατσούλες» προχωρούν με τους γονείς τους μέσα στο σχολείο. Είναι προετοιμασμένα για την πρώτη τους μέρα, το πρώτο τους βήμα στην εκπαιδευτική τους πορεία. Κάποια είναι ενθουσιασμένα, κάποια λίγο νευρικά, κάποια φοβισμένα. Ύστερα όμως, εισέρχεται η δασκάλα μέσα στην αίθουσα και τα καλωσορίζει μ’ ένα γλυκό χαμόγελο. Τίποτα δεν είναι ίδιο πλέον.

Το σχολείο-ήταν και είναι-μια μοναδική εμπειρία για όλους μας. Μέσα από αυτό κατ’ ουσίαν αναπτυσσόμαστε, κοινωνικοποιούμαστε, εκπαιδευόμαστε και εξασκούμε τις αντοχές και τις δυνάμεις μας. Μια ανάπτυξη κυρίως πνευματική, ύστερα σωματική και κατ’ επέκταση ψυχική. Μια κοινωνικοποίηση, που μας δένει με τον υπόλοιπο κόσμο, με όλα εκείνα τα στοιχεία που απαρτίζουν την κοινωνική ομάδα του σχολείου. Μια εκπαίδευση, που εφοδιάζει τα άτομα με ό,τι χρειάζονται για την επιτυχία τους στο μέλλον. Αυτή είναι η γενικά αποδεκτή και θετικά ερμηνευμένη άποψη.

Σε αντίθεση, η αρχική εικόνα που έχουμε για το σχολείο-και γενικά για την Παιδία-απέχει αρκετά από την πραγματικότητα πλέον. Όλοι ισχυρίζονται ότι προσπαθούν για το καλύτερο της μελλοντικής γενιάς. Αλλά το ζήτημα τίθεται στο γεγονός ότι μεν γίνεται μια προσπάθεια, αλλά γίνεται με λάθος τρόπο δε. Επομένως, εύλογο θεωρώ ότι και το αποτέλεσμα δεν θα είναι το προσδοκώμενο. Ένα ερώτημα εδώ θα ήταν: «Πώς πιστεύετε ότι θα ήταν καλύτερο, ουσιώδες και πιο αποτελεσματικό το εκπαιδευτικό σύστημα;»

Και ξεκινούν όλοι και εκφράζουν μια άποψη, η οποία αν δεν έχει κάποιο κύρος ή αξιοπιστία, δεν εισακούγεται ποτέ. Καλό είναι που υπάρχουν κάποια κριτήρια επιλογής για την καθιέρωση των πραγμάτων, αλλά δεν είναι κακό ν’ ακούς τον άλλο. Μπορεί, μέσα από την μοναδική του φαντασία, να δημιουργήσει ένα περιβάλλον γεμάτο από αγάπη και θετικά συναισθήματα… Η’ μίσος και πόνο… Γι’ αυτό υπάρχουν τα όρια και τα κριτήρια. Για να ακούς και να επιλέγεις το καλύτερο. Ένα καλύτερο, το οποίο μεν είναι υποκειμενικό για τον καθένα μας, αλλά υπάρχει μια κοινή συνείδηση πάνω στο τι είναι καλύτερο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους γύρω μας. Στόχος; Η ομαλότερη ένταξη των ατόμων στην κοινωνία.

Έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις;

Κάποιες σχέσεις στην ζωή μας μετατρέπονται σε στοιχεία της καθημερινότητάς μας. Είναι άτομα στην ζωή μας που τα σκεπτόμαστε καθημερινά, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, περιμένουμε να τα συναντήσουμε, να επικοινωνήσουμε και να μοιραστούμε πράγματα μαζί τους.

Είναι περίεργο το γεγονός ότι οι άνθρωποι λειτουργούν πολλές φορές χωρίς τη λογική ή λειτουργούν κατά βάση με το συναίσθημα. Δυστυχώς, φτάνουμε στο σημείο να καταστρέφουμε τις σχέσεις μας χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Αυτό συνεπάγεται στο τι σημασία δίνουμε στις σχέσεις μας και τι επένδυση κάνουμε σ’ αυτές.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι, αλλά το άτομο με το οποίο βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή. Ακόμα κι αν βρίσκεσαι σ’ ένα κενό, ψυχρό δωμάτιο, σίγουρα μπορεί να βρεθεί μια λύση στο να περάσει ο χρόνος ευχάριστα κι εποικοδομητικά, αρκεί να το θέλει κάποιος πραγματικά.

Και όλα σταματούν για μια στιγμή. Εκεί, που τα προβλήματα παίρνουν μια παύση και ζεις τη στιγμή. Απλά… σα’ να ‘ταν η τελευταία. Απλά ζεις για εκείνη τη στιγμή!

Την σχέση την ορίζω ως η ύπαρξη επικοινωνίας και επαφής ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, που μοιράζονται κοινά πράγματα, σε συγκεκριμένο πλαίσιο.

«λύση δεν θεωρείται να κρύβεσαι ή να φεύγεις μακριά. Λύση είναι να αντιμετωπίζεις τα πράγματα ως έχουν, στον πυρήνα τους»

Μιλώντας για όνειρα

Κάποια στιγμή μου έθεσαν το εξής ερώτημα: «Ποιο είναι το δικό σου όνειρο;». Όνειρο; Χμμ… Θα το έλεγα βαθιά επιθυμία. Μια επιθυμία μου λοιπόν θα ήταν να έβλεπα παντού χαμόγελα. Ειδικά τώρα, που οι συνθήκες οδηγούν προς το αντίθετο. Πιστεύω ότι το πραγματικό γέλιο έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Είναι μεταδοτικό και είναι έκφραση θετικής ενέργειας. «Ένα χαμόγελο μπορεί να είναι μικρό αλλά διαρκεί κάποιες φορές αιώνια» είπε κάποιος. Γιατί κάθε χαμόγελο αποτελεί μια μοναδική στιγμή, ένα σύνολο εικόνων, μια ξεχωριστή εμπειρία! Και οι εμπειρίες μας είναι εκείνες, που θα παραμείνουν αιώνια σε αυτό το «τσουβάλι» που ονομάζουμε «Ζωή». Και προσπαθώ να χαμογελώ, ακόμα και στις δυσκολίες. Γιατί μέσα από την δική μου ευτυχία, θα είναι και οι άλλοι ευτυχισμένοι!

Ο χρόνος

Ο χρόνος διαδραματίζει έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες στην ζωή μας. Και συνειδητοποιώ ότι όσο ο χρόνος προχωρά, τα πράγματα ποτέ δεν παραμένουν στάσιμα.

Χάνω την αίσθηση του χρόνου. Κάθε φορά αναρωτιέμαι, πως κυλά η ώρα με τέτοιο τρόπο, που από την μια στιγμή στην άλλη, αλλάζουν σχεδόν τα πάντα. Μια κατάσταση στην πρόοδο του χρόνου, που ναι μεν άλλαζε συνέχεια χώρο στον χρόνο, αλλά πραγματικά αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στο ίδιο σημείο, λες και είμαι πάντα εκεί. Και πρακτικά που το είδα, αισθάνθηκα ότι κάποιος βρίσκεται στο ρολόι και μετακινεί γρήγορα τους δείκτες. «Μα δεν γίνεται» σκεπτόμουν σιωπηλά. «Πως γίνεται να περνά τόσο γρήγορα ο χρόνος μαζί μ’ ένα άτομο; Και γιατί αποκλειστικά μόνο μ’ αυτό το άτομο και όχι κάποιο άλλο;». Δεν μπορώ να καταλάβω το «γιατί», ίσα-ίσα, αισθάνομαι ότι θα κάψω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Σίγουρα θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει αν αυτό μου έχει ξανασυμβεί. Όχι λοιπόν, δεν μου έχει ξανασυμβεί, γι’ αυτό έχω και τον παραπάνω προβληματισμό.

Το συμπέρασμα που  άντλησα από την κατάσταση που περιέγραψα είναι ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα πολύ-συζητάμε. Όλα συμβαίνουν για ορισμένο λόγο. Επομένως, θα ήταν συνετό να αφήσουμε τον χρόνο να κυλήσει. Ακόμα και αν είναι γρήγορα! Και για να κυλά ο χρόνος τόσο γρήγορα λένε, ότι περνάς μοναδικές, ποιοτικές στιγμές. Το να βαριέσαι είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Για να μην συμβαίνει αυτό, τότε ισχύει κάτι παραπάνω απ’ αυτό που μπορεί να εκλάβει ο ανθρώπινος νους. Πως μπορούμε να το μάθουμε; Μιλώντας με την καρδιά μας. Εκείνη λέει πάντα την αλήθεια…

Οι φόβοι του πρίγκιπα

«Πάντα φοβόμουν ότι κάποια στιγμή, όλοι όσοι είναι κοντά μου θα φύγουν μακριά. Και αναρωτιόμουν, τι θα έκανα μόνος μου σ’ αυτό τον ψυχρό κόσμο. Πως θα μπορούσα να επιβιώσω χωρίς αγάπη, χωρίς συναισθήματα, χωρίς ένα στήριγμα… Πέρασε καιρός εωσότου καταλάβω, ότι τίποτα δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο. Όσο ο χρόνος θα κυλά, τα πράγματα θα επηρεάζονται από την δύναμή του. Οι άνθρωποι θα έρχονται και θα φεύγουν. Θα δίνουν και θα παίρνουν. Όταν δεν έχουν να δώσουν ή να πάρουν, τότε θα φύγουν. Αλλά έτσι είναι η ζωή μάλλον. Σαν ένα κατάστημα, που ο καθένας μπαίνει και παίρνει ό,τι θεωρεί για εκείνον αναγκαίο. Αλλά δεν σταματά εκεί. Έχει όνειρα, ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Και μάχεται μέχρι τέλους.

Η αγάπη δεν έχει όρια. Δεν έχει αρχή και τέλος. Ο έρωτας ναι. Όχι όμως η αγάπη.

Τα άτομα που σ’ αγαπούν θα είναι εκεί, στα εύκολα και στα δύσκολα. Θα βρίσκονται εκεί για να σε υποστηρίξουν και να σε συμβουλεύσουν. Να εκφράσουν τα δικά τους πιστεύω και να επικοινωνήσετε. Έτσι είναι η αγάπη. Παρηγορεί πάντα, όταν την χρειαζόμαστε.

~Όλα αυτά από το ημερολόγιο ενός πρίγκιπα.~

"The ugly truth", όπως το λένε...

Η αλήθεια είναι ένα στοιχείο, που ο άνθρωπος από πολύ παλιά, προσπαθούσε να κατανοήσει. Μέσα από διάφορες ενέργειες, κατάφερε ν’ ανακαλύψει τον κόσμο, να διακρίνει το ένα αντικείμενο από το άλλο, να ονομάσει ό,τι βρίσκεται γύρω του και να δημιουργεί κώδικες και αρχές, όπως αυτός της Δικαιοσύνης, που βασίζεται κατ’ εξοχήν στην απόδοση της αλήθειας.

Μια αλήθεια, που τις περισσότερες φορές την ονομάζουμε «πικρή». Γιατί η αλήθεια μας πληγώνει; Γιατί δεν μας αρέσει ν’ ακούμε τα πράγματα ως έχουν; Μήπως είμαστε συνηθισμένοι σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο και η αλήθεια, ενώ είναι μία, έχει διαφορετικές εκφάνσεις και ως κάτι το διαφορετικό, δεν την δεχόμαστε; Λοιπόν, πιστεύω ότι το να γνωρίζουμε την πραγματικότητα μας προσγειώνει από το εκατοστό πρώτο σύννεφο στο οποίο έχουμε ανέβει. Κακήν καλώς, οι συνθήκες που επικρατούν είναι πολύ διαφορετικές απ’ ότι ενδεχομένως περιμέναμε. Κοινωνικά φαινόμενα, όπως η Βία και ο Ρατσισμός, προβλήματα στην Υγεία, όπως το AIDS και οι αρρώστιες, προβλήματα στην κοινωνικές δομές, όπως η αποξένωση και ο φόβος κ.λπ. είναι καταστάσεις, που δεν νομίζω ότι υπάρχουν στην γλυκιά φαντασία του καθενός μας. Όλοι θα βλέπουμε τη ζωή ως ένα δώρο, πως κάθε στιγμή είναι μοναδική και πως όλα θα πάνε καλά. Κι έρχεται η πραγματικότητα να σε ισορροπήσει. Όχι να σου σβήσει την ελπίδα.

Στην πραγματικότητα, ποιος πιστεύει ότι γνωρίζει την «γυμνή» αλήθεια; Ουδείς νομίζω. Εδώ, ακόμη και ο Σωκράτης, ο μεγαλύτερος φιλόσοφος των εποχών είχε δηλώσει: «Δεν οίδα ότι ουδέν οίδα» δηλαδή «δεν γνωρίζω ό,τι δεν γνωρίζω». Επομένως, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει τα πάντα, αφού είναι αδύνατον να έχεις γνώση των πάντων! Είναι υπεράνθρωπο και υπερβολή. Βέβαια, δεν το αποκλείω σαν πιθανότητα σε μια εποχή, που τα πάντα αναπτύσσονται ραγδαία.

Τέλος, “the ugly truth” όπως το λένε, είναι κάτι υπαρκτό και μάλιστα, είναι επιλογή. Ο καθένας διαλέγει και παίρνει. Μα, να γνωρίζετε το εξής: Η αλήθεια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ακόμα κι αν περάσει καιρός, στο τέλος πάντα θα αποκαλύπτεται. Έτσι, για να είναι δίκαιο το παιχνίδι…!

Summertime Sadness

Το καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του. Κι όμως, μου φαίνεται σαν χθες, που σκεπτόμουν πως θα περάσω αυτή την υπέροχη περίοδο. Κύλησε αρκετά γρήγορα... Σημασία έχει, αν κάναμε αυτά που θέλαμε να κάνουμε και να περάσαμε καλά. Κάθομαι στο παράθυρο του σπιτιού μου και παρατηρώ τη φύση. Προετοιμάζεται, ακόμη μια φορά, για την αλλαγή της εποχής. Αφήνει πίσω της την ζέστη και το έντονο πράσινο και υποδέχεται την απαλή ψύχρα του Φθινοπώρου, με πορτοκαλί, κίτρινο και καφέ ριγέ φόρεμα. Και μαζί της, φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία.

Και μαζί μ’ εκείνη, προετοιμαζόμαστε κι εμείς! Ξέρετε, επιστροφή στη δουλειά, στο σχολείο, στη ρουτίνα, στο άγχος και στην πίεση. Είναι το «πρόγραμμα των μηχανών», όπως το ‘χω ονομάσει εγώ. Σίγουρα θα ΄χει περάσει από το νου των περισσοτέρων οι εξής σκέψεις: «Μακάρι το καλοκαίρι να κρατούσε για πάντα!» ή «Γιατί όλα τα καλά συμβαίνουν, όταν εσύ πρέπει να αποχωρήσεις;»

Καλοκαίρι 2012; Ανατρεπτικό… Αλλά όχι όπως το περίμενα, ομολογώ… Πόσες χιλιάδες καλοκαίρια; Κανείς δεν το γνωρίζει… Μα εγώ θα θυμάμαι πάντα αυτό το καλοκαίρι…!

Still alive

For what you give

I always give more

I may misbehave

But I need some more

Searching in time

Waiting for your soul

Everything's fine

When you're not alone

Expectations's the easy part

But actions's the hard one

Like a mirror reflecting your ego

And leaving emotions underego

Believing in difference

Proving the innocence

Love is experience

turning into sickness

You were always my weakness

Like a beautiful, seductive princess

But I found in your eyes faithness

And you're leaving me kinda painless

For what you give

I always give more

I may misbehaved

But I needed nore

Searched in time

waited for your love

You left me aside

But i'm still alive...

*Photograph:Dimitrios Katsaros

Ανακαλύψεις

Ύστερα από αρκετούς μουσικούς καλλιτέχνες, πρόσφατα με κατέπληξε μια συγκεκριμένη, η οποία πατά στον δικό μου ψυχικό κόσμο, ενώ η εξέφραση των συναισθημάτων της- διαμέσου των κομματιών της- είναι απλά μαγευτική. Δεν πρόκειται να κάνω διαφήμιση αυτού του προσώπου, απλά θεωρώ σημαντικό να συγκεκριμενοποιώ κάποια πράγματα. H Lana Del Rey(Elisabeth Grant) περιγράφει με απόλυτη επιτυχία, τι αισθάνομαι και τι εκφράζω ως προσωπικότητα. Τα κομμάτια της- που είναι γραμμένα και μελοποιημένα από εκείνη- είναι άκρως ερωτικά, σαγηνευτικά, με μία ισχυρή δόση καταθλιπτικότητας, παρμένα από την εμπειρία της με ένα άτομο που την έκανε να νιώσει μοναδική. Τόσο μοναδική, που "θα μπορούσε να πεθάνει για εκείνο". Και είναι τόσο γλυκό, να βλέπεις ένα άτομο να εκφράζεται με τόσο πάθος. Επηρεασμένη από γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Eminem(!), προσδίδει στα τραγούδια της λίγο αέρα από Αμερικάνικη Rap και μας... Συναρπάζει!

Με αγνό συναίσθημα, ακαταμάχητη έκφραση, εθιστική μελωδία και υπέροχη φωνή, η Lana μας παρουσιάζει κάτι από τον δικό της κόσμο...

Ακούστε το Off to the races από τον δίσκο της Born to die.

Προβληματισμός

Κάνουμε ενέργειες, που στην πορεία αποδεικνύουν ότι δεν είμαστε έτοιμοι γι' αυτές. Όσο και να θέλουμε να επιτύχουμε ένα συγκεκριμένο σκοπό, τα εμπόδια που μας παρουσιάζονται είναι καταναγκαστικά, αφήνοντάς μας μετέωρους στο αν θα συνεχίσουμε ή όχι. Σύμφωνα μ' ένα πρόσφατο περιστατικό, ενώ ο στόχος υπήρχε και το κίνητρο ήταν υποκειμενικά ισχυρό, η ψυχολογία και οι συνθήκες επηρέασαν αρνητικά στην εξέλιξη των πραγμάτων. Και μου έκανε τόσο έντονη εντύπωση, γιατί ήταν όνειρο ζωής. Το συμπέρασμα λοιπόν; Μα φυσικά, το ότι η ψυχολογία των ατόμων παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη, την δημιουργία και την συνέχεια των πραγμάτων. Μιλάμε για μια αδύναμη προσωπικότητα, που δεν κατάφερε να ελέγξει τα συναισθήματά της και "υπέκυψε"; Ή όντως, υπάρχουν δυνάμεις μέσα μας, που μας καθοδηγούν στις επιλογές μας, π.χ ένστικτο;;;

Περί Αγάπης

Δεν μπορείς να μιλάς για Αγάπη, από την στιγμή που δεν έχεις νιώσει την Αγάπη. Αγάπη είναι να δίνεις και να παίρνεις, ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι(...) Πως λοιπόν μιλάς για αυτήν, όταν εσύ δεν έχεις αγαπήσει τον ίδιο σου τον εαυτό; Μιλάς υπερήφανα και ξεστομίζεις παράδοξες αλήθειες, που στην ουσία είναι μια λεκτική πλάνη.
Αγάπα τον εαυτό σου για ν' αγαπήσεις και τους γύρω σου...
Τότε μόνο θα μιλάμε για Αγάπη...

Μια ακόμη σελίδα

Και η σελίδα όλο γυρίζει… Ποτέ δεν σταματά… Άλλες φορές καθυστερεί, άλλες αλλάζει μέσα σε δευτερόλεπτα… Όμως δεν παύει να είναι μια μοναδική σελίδα, αλλιώτικη από τις άλλες… Με δική της μορφή, περιεχόμενο, συναισθήματα και καταστάσεις, με διαφορετικό μελάνι και διαφορετικά σχήματα… Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχει πάντα ένα «εμείς ζήσαμε καλά κι αυτοί καλύτερα»… Με αυτή την προϋπόθεση, δεν θα εγγράφονταν κι άλλες σελίδες… Ίσως, η μία και μοναδική αυτή σελίδα να εμπλουτιζόταν συνεχώς με νέα αντικείμενα, αλλά το ρητό «κάθε αρχή και ένα τέλος» ισχύει στις περισσότερες-μην πω όλες- εκδοχές των καταστάσεων… Έτσι λοιπόν, η σελίδα γυρίζει! Ένας νέος κόσμος αναδιπλώνεται μπροστά μας… Και αλληλοεπηρεαζόμαστε και αναδιαμορφώνουμε κάποια πετραδάκια στον μοναδικό μας πύργο... Τυχαίο; Για όποιον το πιστεύει… Επιλογή; Το μόνο σίγουρο…

Μερικές φορές προκαλεί πόνο η αλλαγή… Οι άνθρωποι, όταν ταυτίζονται και δημιουργούν δεσμούς(φιλικούς, ερωτικούς, ομαδικούς, επαγγελματικούς κα) με τον υπόλοιπο κόσμο, αισθάνονται ισχυροί, ασφαλείς, δημιουργικοί κλπ. Η αίσθηση του «ανήκειν» παίζει σπουδαίο ρόλο τελικά… Και η πραγματική αντοχή αποφαίνεται μέσα από τις πράξεις μας. Το να μπορέσεις να συνηθίσεις σε μια ιδέα, που στο παρελθόν είχες δεδομένη, ενώ πλέον δεν είναι. Ας είμαστε αντικειμενικοί, όλοι περνάμε από αυτό το στάδιο.

Αλλά, μην σκεπτόμαστε τόσο απαισιόδοξα. Η αλλαγή είναι κομμάτι του χρόνου. Δεν θα σταματήσει ποτέ να υπάρχει και θα κάνει αισθητή την παρουσία της στον προσωπικό κόσμο του καθενός, αλλά και στο περιβάλλον που τον περιβάλλει. Να ένα στοιχείο λοιπόν, που θα παραμείνει δεδομένο! Και πριν το γύρισμα της σελίδας, κάνεις μια ανασκόπηση και παρατηρείς λάθη αλλά και σωστές πράξεις. Και τέλος, οι σελίδες που πέρασαν λειτουργούν ως μέσο για να συνεχίσεις παρακάτω. Αντλώντας τα θετικά στοιχεία, καταφέρνεις να συνεχίσεις δυναμικά σε αυτό που ακολουθεί…

Αφιέρωμα στον κόσμο μου

Ο σκοπός που γράφω αυτό το κείμενο είναι για να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα άτομα που είναι κοντά μου. Χάρη σε αυτά, έχω φτάσει στο επίπεδο που βρίσκομαι και συνεχίζω την πορεία της ζωή μου. Είναι μια αμοιβαία σχέση, η οποία εμπεριέχει βαθιά συναισθήματα, όπως αγάπη, εκτίμηση, ενδιαφέρον, φροντίδα, ευτυχία και άλλα πολλά, που δεν μπορώ να τα απαριθμήσω και να τα εκφράσω με μία μελάνη. Γιατί κάποια πράγματα δεν εκφράζονται με λόγια, αλλά με πράξεις. Και είμαι ευτυχισμένος, που μπορώ να μοιράζομαι τον κόσμο μου με άτομα που είναι δημιουργικά, ευχάριστα, συμπονετικά και δυναμικά. Μια έννοια της αγάπης είναι αυτή. Να μπορείς δηλαδή να στηρίζεσαι σε κάποιον και μαζί, να δημιουργείτε και να διαμορφώνετε τον κόσμο σας. Ακόμη, ένας λόγος που θέλω να ευχαριστήσω αυτά τα άτομα είναι το γεγονός ότι με αντέχουν! Σίγουρα ακούγεται αστείο, αλλά είμαι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος. Όπως όλοι εξάλλου. (Σύμφωνα με ένα αγαπημένο πρόσωπο, είμαι γκρίνια.) Αλλά με αποδέχονται όπως είμαι. Χωρίς αναστολές, χωρίς όρια, χωρίς ιδιαιτερότητες. Αγαπούν και εκτιμούν όχι τον Δημήτρη σαν ταμπέλα, αλλά αυτό που κρύβω μέσα μου. Και γνωρίζουν-με ένα μαγικό τρόπο- όταν δεν είμαι καλά, όταν πονάω, όταν είμαι ευτυχισμένος, όταν είμαι απογοητευμένος… Και είναι εκεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν θέλουν να με βλέπουν να δακρύζω, αλλά να έχω το χαμόγελο στα χείλη μου. Και είναι συγκινητικό, γιατί είναι μοναδικό το να αισθάνεσαι ασφάλεια, εμπιστοσύνη και αγάπη να σε περιβάλλει. Όσο ανεκτίμητο κι αν είναι, εγώ προσπαθώ να το προσεγγίζω. Γιατί, δεν ξέρω τι θα ‘κανα χωρίς αυτά τα άτομα. Η μεγάλη αγκαλιά τους με ζεσταίνει και με βοηθά να στέκομαι στα πόδια μου. Δεν θα φλυαρήσω άλλο, αλλά θα πω ένα πράγμα:

Σας ευχαριστώ για όλα όσα έχετε κάνει για μένα, για όσα κάνετε και όσα θα κάνετε… Η αγάπη μου είναι τόσο μεγάλη, που θα μπορούσε να καλύψει όλο το σύμπαν, γιατί εσείς είστε τ’ αστεράκια μου. Μπορεί να μην σας βλέπω πάντα, αλλά ξέρω ότι υπάρχετε εκεί για μένα. Κι εγώ με την σειρά μου, σας προσφέρω μία θέση στην αγκαλιά μου, ως ένα κοινό αστέρι, με ξεχωριστή ακτίνα φωτός. Δεν θέλω να υποσχεθώ κάτι. Προτιμώ να βλέπω τις σκέψεις μου σε πράξεις. Και μην ξεχνάτε, όσο είμαστε μαζί θα δημιουργούμε και θα κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Γιατί αγάπη είναι δημιουργία…

Σας αγαπώ πολύ,

Κατσαρός Δημήτρης

Η στιγμή της παράστασης

Ο κόσμος δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται να βγει στην σκηνή και θα πράξει το έργο, που προετοιμαζόταν να κάνει. Στην ουσία, κάθε στιγμή βρίσκεται «επί σκηνής» και παίζει τον δικό του μοναδικό ρόλο. Και εκεί τίθεται το πρόβλημα. Αυτή η ανάπαυλα των ενεργειών μας για ένα χρονικό διάστημα, μεγάλο ή μικρό, ίσως να καταστρέφει, να απλουστεύει την ουσία των πραγμάτων. Άτομα και καταστάσεις, που, υπό άλλες συνθήκες, θα είχαν λάβει διαφορετική τροπή. Και στο τέλος απομένει ένα ανεκπλήρωτο κενό και ένα «γιατί», που κανείς δεν κατάφερε και δεν καταφέρνει να μας απαντήσει. Χάνουμε βασικές εμπειρίες από την ζωή μας και άτομα, που μας παρείχαν συναισθήματα και στιγμές και θα παραμείνουν αιώνια στη ψυχή και το νου.

 Όλοι έχουμε έναν ήλιο μέσα μας. Ας τον αναδείξουμε χωρίς όρια και χωρίς ενδοιασμούς, πριν τελειώσει η παράσταση…