Επιστροφή στα θρανία

Μυρίζει φρέσκο χαρτί και μελάνι. Πλήθος μικρών ατόμων κατακλύζουν το προαύλιο. Παντού χρώματα, φωνές, ήχοι, γέλιο. Πρέπει να είμαι στον Παράδεισο.

Γλυκές «φατσούλες» προχωρούν με τους γονείς τους μέσα στο σχολείο. Είναι προετοιμασμένα για την πρώτη τους μέρα, το πρώτο τους βήμα στην εκπαιδευτική τους πορεία. Κάποια είναι ενθουσιασμένα, κάποια λίγο νευρικά, κάποια φοβισμένα. Ύστερα όμως, εισέρχεται η δασκάλα μέσα στην αίθουσα και τα καλωσορίζει μ’ ένα γλυκό χαμόγελο. Τίποτα δεν είναι ίδιο πλέον.

Το σχολείο-ήταν και είναι-μια μοναδική εμπειρία για όλους μας. Μέσα από αυτό κατ’ ουσίαν αναπτυσσόμαστε, κοινωνικοποιούμαστε, εκπαιδευόμαστε και εξασκούμε τις αντοχές και τις δυνάμεις μας. Μια ανάπτυξη κυρίως πνευματική, ύστερα σωματική και κατ’ επέκταση ψυχική. Μια κοινωνικοποίηση, που μας δένει με τον υπόλοιπο κόσμο, με όλα εκείνα τα στοιχεία που απαρτίζουν την κοινωνική ομάδα του σχολείου. Μια εκπαίδευση, που εφοδιάζει τα άτομα με ό,τι χρειάζονται για την επιτυχία τους στο μέλλον. Αυτή είναι η γενικά αποδεκτή και θετικά ερμηνευμένη άποψη.

Σε αντίθεση, η αρχική εικόνα που έχουμε για το σχολείο-και γενικά για την Παιδία-απέχει αρκετά από την πραγματικότητα πλέον. Όλοι ισχυρίζονται ότι προσπαθούν για το καλύτερο της μελλοντικής γενιάς. Αλλά το ζήτημα τίθεται στο γεγονός ότι μεν γίνεται μια προσπάθεια, αλλά γίνεται με λάθος τρόπο δε. Επομένως, εύλογο θεωρώ ότι και το αποτέλεσμα δεν θα είναι το προσδοκώμενο. Ένα ερώτημα εδώ θα ήταν: «Πώς πιστεύετε ότι θα ήταν καλύτερο, ουσιώδες και πιο αποτελεσματικό το εκπαιδευτικό σύστημα;»

Και ξεκινούν όλοι και εκφράζουν μια άποψη, η οποία αν δεν έχει κάποιο κύρος ή αξιοπιστία, δεν εισακούγεται ποτέ. Καλό είναι που υπάρχουν κάποια κριτήρια επιλογής για την καθιέρωση των πραγμάτων, αλλά δεν είναι κακό ν’ ακούς τον άλλο. Μπορεί, μέσα από την μοναδική του φαντασία, να δημιουργήσει ένα περιβάλλον γεμάτο από αγάπη και θετικά συναισθήματα… Η’ μίσος και πόνο… Γι’ αυτό υπάρχουν τα όρια και τα κριτήρια. Για να ακούς και να επιλέγεις το καλύτερο. Ένα καλύτερο, το οποίο μεν είναι υποκειμενικό για τον καθένα μας, αλλά υπάρχει μια κοινή συνείδηση πάνω στο τι είναι καλύτερο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους γύρω μας. Στόχος; Η ομαλότερη ένταξη των ατόμων στην κοινωνία.

Έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις;

Κάποιες σχέσεις στην ζωή μας μετατρέπονται σε στοιχεία της καθημερινότητάς μας. Είναι άτομα στην ζωή μας που τα σκεπτόμαστε καθημερινά, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, περιμένουμε να τα συναντήσουμε, να επικοινωνήσουμε και να μοιραστούμε πράγματα μαζί τους.

Είναι περίεργο το γεγονός ότι οι άνθρωποι λειτουργούν πολλές φορές χωρίς τη λογική ή λειτουργούν κατά βάση με το συναίσθημα. Δυστυχώς, φτάνουμε στο σημείο να καταστρέφουμε τις σχέσεις μας χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Αυτό συνεπάγεται στο τι σημασία δίνουμε στις σχέσεις μας και τι επένδυση κάνουμε σ’ αυτές.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι, αλλά το άτομο με το οποίο βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή. Ακόμα κι αν βρίσκεσαι σ’ ένα κενό, ψυχρό δωμάτιο, σίγουρα μπορεί να βρεθεί μια λύση στο να περάσει ο χρόνος ευχάριστα κι εποικοδομητικά, αρκεί να το θέλει κάποιος πραγματικά.

Και όλα σταματούν για μια στιγμή. Εκεί, που τα προβλήματα παίρνουν μια παύση και ζεις τη στιγμή. Απλά… σα’ να ‘ταν η τελευταία. Απλά ζεις για εκείνη τη στιγμή!

Την σχέση την ορίζω ως η ύπαρξη επικοινωνίας και επαφής ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, που μοιράζονται κοινά πράγματα, σε συγκεκριμένο πλαίσιο.

«λύση δεν θεωρείται να κρύβεσαι ή να φεύγεις μακριά. Λύση είναι να αντιμετωπίζεις τα πράγματα ως έχουν, στον πυρήνα τους»

Μιλώντας για όνειρα

Κάποια στιγμή μου έθεσαν το εξής ερώτημα: «Ποιο είναι το δικό σου όνειρο;». Όνειρο; Χμμ… Θα το έλεγα βαθιά επιθυμία. Μια επιθυμία μου λοιπόν θα ήταν να έβλεπα παντού χαμόγελα. Ειδικά τώρα, που οι συνθήκες οδηγούν προς το αντίθετο. Πιστεύω ότι το πραγματικό γέλιο έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Είναι μεταδοτικό και είναι έκφραση θετικής ενέργειας. «Ένα χαμόγελο μπορεί να είναι μικρό αλλά διαρκεί κάποιες φορές αιώνια» είπε κάποιος. Γιατί κάθε χαμόγελο αποτελεί μια μοναδική στιγμή, ένα σύνολο εικόνων, μια ξεχωριστή εμπειρία! Και οι εμπειρίες μας είναι εκείνες, που θα παραμείνουν αιώνια σε αυτό το «τσουβάλι» που ονομάζουμε «Ζωή». Και προσπαθώ να χαμογελώ, ακόμα και στις δυσκολίες. Γιατί μέσα από την δική μου ευτυχία, θα είναι και οι άλλοι ευτυχισμένοι!

Ο χρόνος

Ο χρόνος διαδραματίζει έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες στην ζωή μας. Και συνειδητοποιώ ότι όσο ο χρόνος προχωρά, τα πράγματα ποτέ δεν παραμένουν στάσιμα.

Χάνω την αίσθηση του χρόνου. Κάθε φορά αναρωτιέμαι, πως κυλά η ώρα με τέτοιο τρόπο, που από την μια στιγμή στην άλλη, αλλάζουν σχεδόν τα πάντα. Μια κατάσταση στην πρόοδο του χρόνου, που ναι μεν άλλαζε συνέχεια χώρο στον χρόνο, αλλά πραγματικά αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στο ίδιο σημείο, λες και είμαι πάντα εκεί. Και πρακτικά που το είδα, αισθάνθηκα ότι κάποιος βρίσκεται στο ρολόι και μετακινεί γρήγορα τους δείκτες. «Μα δεν γίνεται» σκεπτόμουν σιωπηλά. «Πως γίνεται να περνά τόσο γρήγορα ο χρόνος μαζί μ’ ένα άτομο; Και γιατί αποκλειστικά μόνο μ’ αυτό το άτομο και όχι κάποιο άλλο;». Δεν μπορώ να καταλάβω το «γιατί», ίσα-ίσα, αισθάνομαι ότι θα κάψω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Σίγουρα θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει αν αυτό μου έχει ξανασυμβεί. Όχι λοιπόν, δεν μου έχει ξανασυμβεί, γι’ αυτό έχω και τον παραπάνω προβληματισμό.

Το συμπέρασμα που  άντλησα από την κατάσταση που περιέγραψα είναι ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα πολύ-συζητάμε. Όλα συμβαίνουν για ορισμένο λόγο. Επομένως, θα ήταν συνετό να αφήσουμε τον χρόνο να κυλήσει. Ακόμα και αν είναι γρήγορα! Και για να κυλά ο χρόνος τόσο γρήγορα λένε, ότι περνάς μοναδικές, ποιοτικές στιγμές. Το να βαριέσαι είναι μια φυσιολογική κατάσταση. Για να μην συμβαίνει αυτό, τότε ισχύει κάτι παραπάνω απ’ αυτό που μπορεί να εκλάβει ο ανθρώπινος νους. Πως μπορούμε να το μάθουμε; Μιλώντας με την καρδιά μας. Εκείνη λέει πάντα την αλήθεια…

Οι φόβοι του πρίγκιπα

«Πάντα φοβόμουν ότι κάποια στιγμή, όλοι όσοι είναι κοντά μου θα φύγουν μακριά. Και αναρωτιόμουν, τι θα έκανα μόνος μου σ’ αυτό τον ψυχρό κόσμο. Πως θα μπορούσα να επιβιώσω χωρίς αγάπη, χωρίς συναισθήματα, χωρίς ένα στήριγμα… Πέρασε καιρός εωσότου καταλάβω, ότι τίποτα δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο. Όσο ο χρόνος θα κυλά, τα πράγματα θα επηρεάζονται από την δύναμή του. Οι άνθρωποι θα έρχονται και θα φεύγουν. Θα δίνουν και θα παίρνουν. Όταν δεν έχουν να δώσουν ή να πάρουν, τότε θα φύγουν. Αλλά έτσι είναι η ζωή μάλλον. Σαν ένα κατάστημα, που ο καθένας μπαίνει και παίρνει ό,τι θεωρεί για εκείνον αναγκαίο. Αλλά δεν σταματά εκεί. Έχει όνειρα, ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Και μάχεται μέχρι τέλους.

Η αγάπη δεν έχει όρια. Δεν έχει αρχή και τέλος. Ο έρωτας ναι. Όχι όμως η αγάπη.

Τα άτομα που σ’ αγαπούν θα είναι εκεί, στα εύκολα και στα δύσκολα. Θα βρίσκονται εκεί για να σε υποστηρίξουν και να σε συμβουλεύσουν. Να εκφράσουν τα δικά τους πιστεύω και να επικοινωνήσετε. Έτσι είναι η αγάπη. Παρηγορεί πάντα, όταν την χρειαζόμαστε.

~Όλα αυτά από το ημερολόγιο ενός πρίγκιπα.~

"The ugly truth", όπως το λένε...

Η αλήθεια είναι ένα στοιχείο, που ο άνθρωπος από πολύ παλιά, προσπαθούσε να κατανοήσει. Μέσα από διάφορες ενέργειες, κατάφερε ν’ ανακαλύψει τον κόσμο, να διακρίνει το ένα αντικείμενο από το άλλο, να ονομάσει ό,τι βρίσκεται γύρω του και να δημιουργεί κώδικες και αρχές, όπως αυτός της Δικαιοσύνης, που βασίζεται κατ’ εξοχήν στην απόδοση της αλήθειας.

Μια αλήθεια, που τις περισσότερες φορές την ονομάζουμε «πικρή». Γιατί η αλήθεια μας πληγώνει; Γιατί δεν μας αρέσει ν’ ακούμε τα πράγματα ως έχουν; Μήπως είμαστε συνηθισμένοι σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο και η αλήθεια, ενώ είναι μία, έχει διαφορετικές εκφάνσεις και ως κάτι το διαφορετικό, δεν την δεχόμαστε; Λοιπόν, πιστεύω ότι το να γνωρίζουμε την πραγματικότητα μας προσγειώνει από το εκατοστό πρώτο σύννεφο στο οποίο έχουμε ανέβει. Κακήν καλώς, οι συνθήκες που επικρατούν είναι πολύ διαφορετικές απ’ ότι ενδεχομένως περιμέναμε. Κοινωνικά φαινόμενα, όπως η Βία και ο Ρατσισμός, προβλήματα στην Υγεία, όπως το AIDS και οι αρρώστιες, προβλήματα στην κοινωνικές δομές, όπως η αποξένωση και ο φόβος κ.λπ. είναι καταστάσεις, που δεν νομίζω ότι υπάρχουν στην γλυκιά φαντασία του καθενός μας. Όλοι θα βλέπουμε τη ζωή ως ένα δώρο, πως κάθε στιγμή είναι μοναδική και πως όλα θα πάνε καλά. Κι έρχεται η πραγματικότητα να σε ισορροπήσει. Όχι να σου σβήσει την ελπίδα.

Στην πραγματικότητα, ποιος πιστεύει ότι γνωρίζει την «γυμνή» αλήθεια; Ουδείς νομίζω. Εδώ, ακόμη και ο Σωκράτης, ο μεγαλύτερος φιλόσοφος των εποχών είχε δηλώσει: «Δεν οίδα ότι ουδέν οίδα» δηλαδή «δεν γνωρίζω ό,τι δεν γνωρίζω». Επομένως, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει τα πάντα, αφού είναι αδύνατον να έχεις γνώση των πάντων! Είναι υπεράνθρωπο και υπερβολή. Βέβαια, δεν το αποκλείω σαν πιθανότητα σε μια εποχή, που τα πάντα αναπτύσσονται ραγδαία.

Τέλος, “the ugly truth” όπως το λένε, είναι κάτι υπαρκτό και μάλιστα, είναι επιλογή. Ο καθένας διαλέγει και παίρνει. Μα, να γνωρίζετε το εξής: Η αλήθεια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ακόμα κι αν περάσει καιρός, στο τέλος πάντα θα αποκαλύπτεται. Έτσι, για να είναι δίκαιο το παιχνίδι…!

Summertime Sadness

Το καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του. Κι όμως, μου φαίνεται σαν χθες, που σκεπτόμουν πως θα περάσω αυτή την υπέροχη περίοδο. Κύλησε αρκετά γρήγορα... Σημασία έχει, αν κάναμε αυτά που θέλαμε να κάνουμε και να περάσαμε καλά. Κάθομαι στο παράθυρο του σπιτιού μου και παρατηρώ τη φύση. Προετοιμάζεται, ακόμη μια φορά, για την αλλαγή της εποχής. Αφήνει πίσω της την ζέστη και το έντονο πράσινο και υποδέχεται την απαλή ψύχρα του Φθινοπώρου, με πορτοκαλί, κίτρινο και καφέ ριγέ φόρεμα. Και μαζί της, φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία.

Και μαζί μ’ εκείνη, προετοιμαζόμαστε κι εμείς! Ξέρετε, επιστροφή στη δουλειά, στο σχολείο, στη ρουτίνα, στο άγχος και στην πίεση. Είναι το «πρόγραμμα των μηχανών», όπως το ‘χω ονομάσει εγώ. Σίγουρα θα ΄χει περάσει από το νου των περισσοτέρων οι εξής σκέψεις: «Μακάρι το καλοκαίρι να κρατούσε για πάντα!» ή «Γιατί όλα τα καλά συμβαίνουν, όταν εσύ πρέπει να αποχωρήσεις;»

Καλοκαίρι 2012; Ανατρεπτικό… Αλλά όχι όπως το περίμενα, ομολογώ… Πόσες χιλιάδες καλοκαίρια; Κανείς δεν το γνωρίζει… Μα εγώ θα θυμάμαι πάντα αυτό το καλοκαίρι…!