Άγιε Βαλεντίνε, θα ήθελα...

Ξυπνάς το πρωί, γεμάτος όρεξη, πας στο μπάνιο, ρίχνεις μπόλικο νερό στο πρόσωπό σου, πλένεις τα δόντια σου, σκας ένα χαμόγελο στον καθρέπτη... Με μια φευγαλέα ματιά, κοιτάς τα άπλυτα, που κοντεύουν να πνίξουν εσένα και όποιον άλλο βρίσκεται μέσα στο χώρο... Τα αγνοείς και πας στο δωμάτιο. Ανοίγεις την ντουλάπα, αναζητείς εσώρουχο, ένα τζιν, ένα πουκάμισο... Τα φοράς... Κοιτάς την ώρα... Κοιτάς τους τοίχους, τα πατώματα, τα έπιπλα... Τίποτα δεν είναι ίδιο σήμερα! Κι χαμογελάς, χαμογελάς, χαμογελάς! Χορεύεις, ακόμη κι αν δεν ξέρεις ουσιαστικά να κουνιέσαι, τραγουδάς το πιο σκυλέ μέχρι και το πιο ροκ κομμάτι που σου έρχεται στο μυαλό. Τρελένεσαι, εκστασιάζεσαι! Μα τι στο καλό συμβαίνει σήμερα;

Κοιτάς το ρολόι ξανά. Τικ-τικ, χτυπά ασταμάτητα. Ξαφνικά σου έρχεται στο μυαλό ότι θα πρέπει να πας δουλειά. Και κάτι αλλάζει... Κάτι μέσα σου, σήμερα... Βάζεις κάλτσες, ξεθάβεις τα παπούτσια σου από τον χαμό, φοράς το δερμάτινο σακάκι σου και φεύγεις. Παίρνεις κλειδιά και πας προς την πόρτα. Κοιτάς το σπίτι, δεν σου κάνει εντύπωση η ακαταστασία, κάτι έχει όμως όμορφο σήμερα αυτό το χάος.

Βγαίνεις στον έξω κόσμο. Κάνει λίγο κρύο, αλλά έχει μια φανταστική, ηλιόλουστη μέρα. Κοιτάς αριστερά, κοιτάς δεξιά, περιεργάζεσαι τα λουλούδια, τα σπίτια, τον κόσμο που περνά νωχελικά. Εσύ είσαι μόνιμα μ' ένα χαμόγελο! Και σου κακοφαίνεται ότι κανείς δεν το αναγνωρίζει, κανείς δεν αντιδρά, κανείς... Το αγνοείς κι αυτό και προχωράς στον αγαπημένο σου πεζόδρομο. Δεν βλέπεις παιδάκια πλέον να παίζουν, να γελούν... Όλα άχρωμα και ψυχρά είναι στον αγαπημένο σου δρόμο. Τίποτα δεν έχει μείνει. Το παγκάκι που συνήθιζες να κάθεσαι, τώρα έχει εξαφανιστεί. Πολλά αυτοκίνητα, πολύ τσιμέντο, πολύ σαπίλα. Βάζεις ακουστικά, ακούς ραδιόφωνο, μπας και ξεχαστείς. "Σήμερα, 14 Φεβρουαρίου, μοιραζόμαστε τις πιο όμορφες στιγμές μας με τον-την αγαπημένο-η μας. Άγιε Βαλεντίνε, θα ήθελα(...)". Σου 'ρχετε αναλαμπή. Το είχες ξεχάσει ότι σήμερα ήταν του "Αγίου Βαλεντίνου". Σκέφτηκες για λίγο αγάπες, λουλούδια, ελευθερία, καρδούλες κ.τ.λ., ίσως τα συνέδεσες λίγο με εποχή των λουλουδιών, ονειροπολείς και μετά... ξυπνάς, σου κορνάρει ένα αυτοκίνητο και έχεις έναν μ****α οδηγό να σε βρίζει, επειδή βιάζεται να μην χάσει την προτεραιότητά του στον δρόμο. Τέλος πάντων, το αγνοείς κι αυτό. Εξάλλου, που θα έφτανες πια; Έχεις και σε μια δουλειά νας πας.

Εν τέλει, καταφτάνεις επιτέλους στην δουλειά. Συνηθισμένα πράγματα, πίεση, τρέξιμο... Μέσα σου νιώθεις, παρ' όλες τις αντιξοότητες, ότι είσαι χαρούμενος σήμερα. Δεν γνωρίζεις το γιατί. Ίσως φόρεσες το εσώρουχο με τον Μπαγκς Μπάνυ. Ίσως κοιμήθηκες καλά. Ίσως... Η ώρα περνάει, ο κόσμος επίσης περνάει, βαριέσαι. Κοιτάς από παράθυρα, σκέφτεσαι να πέσεις, αλλά το σκέφτεσαι πάλι και λες "τέτοιο αστέρι; Ε όχι να πάει χαμένο". Και είσαι σε μια φάση μανίας κι ας μην το αναγνωρίζει κανείς.

Ήρθε το απόγευμα, λες και εσύ να πάρει τα μπογαλάκια σου και την κάνεις. Η μέρα ευνοεί για έξοδο, για περίπατο, κάτι τις βρε αδερφέ. Αποχαιρετάς τα "μισοπεθαμένα" πλήθη και φεύγεις. Κατεβαίνεις στους δρόμους, περιπλανιέσαι, κοιτάς πατώματα, ουρανούς. Φαίνεται να βρέχει στους κόσμους των ανθρώπων, ακόμη κι αν ο ήλιος καίει. Εν πάσει περιπτώση, αυτό που αντιλαμβάνεσαι σιγά-σιγά δεν σου αρέσει. Σε πνίγει. Σε θλίβει. Συντελεί στο να φύγει το χαμόγελο από τα μονίμως ουδέτερα σου χείλη. "Ε όχι, στο διάολο" φωνάζεις. Πας σε ένα ανθοπωλείο, παίρνεις λίγα λουλούδια (όσα δηλαδή σου φτάνουν, με τα πενιχρά χρήματα που σου έχουν απομείνει) και βρίσκεις κάποιον και του τα δίνεις. Κι ας δίνεις σε ορισμένους αυτό το "χαστούκι" της ζωής, δεν πειράζει. Με κάποιο τρόπο όλοι αντιλαμβανόμαστε πράγματα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ε, εσύ αυτό έκανες. Τι είδες στα πρόσωπα των ανθρώπων ε; Σα να έμοιαζαν τα πρόσωπα μας για λίγο. Αυτό το "χαμόγελο", που είχες από το πρωί. Ακόμη κι αν βράδιασε, εσύ κατάφερες να κάνεις κι άλλους να "αισθανθούν", έστω και για λίγο...

Επιστρέφοντας σπίτι, δεν είσαι ίδιος. Κάτι έγινε σήμερα, που άλλαξε. Ναι, μέσα στα λουλούδια, μέσα στην πίεση, μέσα στην νοητή "καταστροφή". "Τι στο καλό;;!" λες. Τα πάντα στροβυλίζονται γύρω σου για λίγο. Πέφτεις στο κρεβάτι και κοιτάς το ταβάνι. Απλά κοιτάς το ταβάνι, ναι, το λευκό. Και όλα απλοποιούνται σε μια λέξη.

 "ΑΛΛΑΓΗ".

*Υ.Γ.: Όταν αισθάνεσαι κάτι, μην το αγνοείς... Όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν και ΠΟΤΕ, μα ΠΟΤΕ, μην υποτιμάς αυτό που μπορεί να κάνει η Αγάπη (ή αλλιώς αυτή η δύναμη που σας διατηρεί ανθρώπους).