Νοσταλγία

Σκοτάδι πυκνό, τα παράθυρα τρίζουν

Το φως τρεμοπαίζει και στο τζάκι φωτιά

Αύρα παρμένη, τα πνεύματα αχνά

Η Σελήνη κοιτάζει και η Σιωπή νικά

Άδεια καρδιά, η μουσική παίζει

Η ζωή αναζητά και ο ήχος χτυπά

Φωτιά ένα αστέρι, η γη ξεδιψά

Το άτομο περιμένει και το δάκρυ κυλά

Άδεια ψυχή, το δωμάτιο άδειο

Η θλίψη απομένει και η σιωπή μιλά

Απουσία αγαπημένη και η βαλίτσα στημένη

Με το τρένο έχει φύγει στον κόσμο μακριά

Φως στο σκοτάδι

Ο άγγελος προστάζει

Η φύση κοιτά

Να! Το αστέρι, κοιτά από ψηλά

Κλείσε τα μάτια και τα λέμε από κοντά.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΝΑΙ ΑΡΓΑ…

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι, πως λειτουργεί ο χρόνος; Ακόμη αναρωτιέμαι, πως λειτουργούμε εμείς με βάση τον χρόνο; Δύσκολες και ίσως αναπάντητες ή άκρως υποκειμενικές ερωτήσεις. Αυτό που ενδεχομένως κατάλαβα είναι ότι στο παιχνίδι της ζωής, ο Χρόνος είναι κριτής, ένα νοητό όριο που θέτει κανόνες και λειτουργεί ακατάπαυστα. Λένε μάλιστα ότι «ο Χρόνος είναι ο δάσκαλος του παρόντος και ο οδηγός του μέλλοντος». Και ίσως έχουν ένα δίκιο. Ίσως πάλι όχι. Για να οριοθετήσουμε-επεξηγήσουμε την κατάσταση, θα έλεγα ότι οι άνθρωποι είναι τα υποκείμενα στην ζωή, ενώ οι πράξεις τους τα αντικείμενα. Πράξεις… Τόσο σημαντικές είναι οι πράξεις… Ή όχι; Άλλες φορές δημιουργούν πολλά, ενώ άλλες τα καταστρέφουν ή προκαλούν φθορές. Και τι γίνεται με τον Χρόνο εδώ; Αποδεικνύει πράγματα ή τα «θάβει». Μα αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή τα αποκαλύπτει. Σαν μια ωρολογιακή βόμβα, έτοιμη να εκραγεί και… Αποκάλυψη… Η κρίση των πράξεων του ανθρώπου. Τι έγινε σωστά, τι δεν έγινε καλά… Αλλά ποτέ δεν ενδείκνυται το πώς θα ήταν υπό άλλες συνθήκες-επιλογές. Κι ύστερα κυριαρχεί ο φόβος. Να το κάνω ή να μην το κάνω; Αξίζει να το κάνω ή όχι; Στην μία περίπτωση έγινε, αλλά στην πορεία δεν άντεξε… Στην άλλη περίπτωση δεν έγινε και δεν θα μάθουμε ποτέ, πως θα ήταν… Άγνοια-Φόβος-Πάθος-Θλίψη… Αυθορμητισμός ε; Χμμ, ανθρώπινη αντίδραση, κυρίως ασυνείδητη και «αυτόματη», που μας λέει «κάνε το τώρα ή μην το κάνεις ποτέ». Αυτό που μετράει τελικά είναι η προσπάθεια που καταβάλλαμε σε κάτι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, Θετικό ή Αρνητικό. Εσύ προσπάθησες…

Κάθε τέλος και νέα αρχή

Υπάρχουν ποικίλες στιγμές, που πραγματικά ένιωθα ευτυχία για κάθε νέα αρχή και δυσαρέσκεια για το τέλος της. Είτε μακροπρόθεσμα είτε βραχυπρόθεσμα, αυτές οι καταστάσεις έφταναν στο τέλος τους. Και η αντίδραση; Ούτε που θέλω να την θυμάμαι. Πάντως υπήρχε μια έντονη δόση αρνητισμού και υπερβολής, ένα είδος ανωριμότητας, αν μου επιτραπεί. Αλλά υπάρχει κάποια στιγμή που το αποδεχόμουν. Όπως η ζωή και τα μόριά της- εμείς οι άνθρωποι- διαμορφώνεται, έτσι και εγώ θα έπρεπε κάποια στιγμή, ως μόριό της, να συνεχίσω το έργο μου. Ένα έργο, διαφορετικό για τον καθένα, που όλοι προοριζόμαστε να επιτελέσουμε, είτε αργά είτε γρήγορα. Και μπορώ να πω ότι ισχύει η έκφραση «κάθε τέλος και νέα αρχή» αλλά και το αντίστροφο «κάθε νέα αρχή και ένα τέλος». Μερικές φορές, το τέλος ή η αρχή καθορίζεται από τις δικές μας επιλογές, ενώ άλλες από την «τύχη»- συγκυρίες. Αλλά εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει το «τέλος» ως έννοια του ολοκληρωμένου, του τέλειου, του άριστου(βλπ. Τελεολογική άποψη Αριστοτέλη), αλλά ως εγκατάλειψη. Μια εγκατάλειψη, που ορίζεται και ως ανυπευθυνότητα της δημιουργίας μια κατάστασης, χωρίς να έχει φτάσει στο ολοκληρωτικό της στάδιο. Όμως δεν μάθαμε έτσι, όπως υποστηρίζουν κάποιοι. Συνηθίσαμε και το αποδεχτήκαμε.

Η φωτογραφία της ζωής

Και η ζωή συνεχίζει ατέρμονη. Χωρίς νόημα. Είναι μόνη, κινείται από ανάγκη και από συνήθεια, τελείως μηχανικά, κουρασμένη, άρρωστη και θλιμμένη. Ίσως και παρεξηγημένη μερικές φορές. Εμείς, οι θεατές στα καθίσματα, την παρακολουθούμε και επικροτούμε την πορεία και τις πράξεις της. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι, που προσπαθούν να την βοηθήσουν αλλά στην βοή του πλήθους σβήνουν, σα να τους παίρνει ο άνεμος. Υπάρχουν δε άλλοι, που αδιαφορούν πλήρως, απορροφημένοι από την βία του εγωισμού τους. Αναμενόμενη η ομαδοποίηση έτσι; Άτομα με διαφορετικές προσωπικότητες, όμως με μία μεγάλη ομοιότητα: το ότι είναι άνθρωποι. Και τα σπίρτα της ζωής λιγοστεύουν… Τι πρόκειται να κάνεις;