ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΝΑΙ ΑΡΓΑ…

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι, πως λειτουργεί ο χρόνος; Ακόμη αναρωτιέμαι, πως λειτουργούμε εμείς με βάση τον χρόνο; Δύσκολες και ίσως αναπάντητες ή άκρως υποκειμενικές ερωτήσεις. Αυτό που ενδεχομένως κατάλαβα είναι ότι στο παιχνίδι της ζωής, ο Χρόνος είναι κριτής, ένα νοητό όριο που θέτει κανόνες και λειτουργεί ακατάπαυστα. Λένε μάλιστα ότι «ο Χρόνος είναι ο δάσκαλος του παρόντος και ο οδηγός του μέλλοντος». Και ίσως έχουν ένα δίκιο. Ίσως πάλι όχι. Για να οριοθετήσουμε-επεξηγήσουμε την κατάσταση, θα έλεγα ότι οι άνθρωποι είναι τα υποκείμενα στην ζωή, ενώ οι πράξεις τους τα αντικείμενα. Πράξεις… Τόσο σημαντικές είναι οι πράξεις… Ή όχι; Άλλες φορές δημιουργούν πολλά, ενώ άλλες τα καταστρέφουν ή προκαλούν φθορές. Και τι γίνεται με τον Χρόνο εδώ; Αποδεικνύει πράγματα ή τα «θάβει». Μα αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή τα αποκαλύπτει. Σαν μια ωρολογιακή βόμβα, έτοιμη να εκραγεί και… Αποκάλυψη… Η κρίση των πράξεων του ανθρώπου. Τι έγινε σωστά, τι δεν έγινε καλά… Αλλά ποτέ δεν ενδείκνυται το πώς θα ήταν υπό άλλες συνθήκες-επιλογές. Κι ύστερα κυριαρχεί ο φόβος. Να το κάνω ή να μην το κάνω; Αξίζει να το κάνω ή όχι; Στην μία περίπτωση έγινε, αλλά στην πορεία δεν άντεξε… Στην άλλη περίπτωση δεν έγινε και δεν θα μάθουμε ποτέ, πως θα ήταν… Άγνοια-Φόβος-Πάθος-Θλίψη… Αυθορμητισμός ε; Χμμ, ανθρώπινη αντίδραση, κυρίως ασυνείδητη και «αυτόματη», που μας λέει «κάνε το τώρα ή μην το κάνεις ποτέ». Αυτό που μετράει τελικά είναι η προσπάθεια που καταβάλλαμε σε κάτι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, Θετικό ή Αρνητικό. Εσύ προσπάθησες…