Υπάρχουν ποικίλες στιγμές, που πραγματικά ένιωθα ευτυχία για κάθε νέα αρχή και δυσαρέσκεια για το τέλος της. Είτε μακροπρόθεσμα είτε βραχυπρόθεσμα, αυτές οι καταστάσεις έφταναν στο τέλος τους. Και η αντίδραση; Ούτε που θέλω να την θυμάμαι. Πάντως υπήρχε μια έντονη δόση αρνητισμού και υπερβολής, ένα είδος ανωριμότητας, αν μου επιτραπεί. Αλλά υπάρχει κάποια στιγμή που το αποδεχόμουν. Όπως η ζωή και τα μόριά της- εμείς οι άνθρωποι- διαμορφώνεται, έτσι και εγώ θα έπρεπε κάποια στιγμή, ως μόριό της, να συνεχίσω το έργο μου. Ένα έργο, διαφορετικό για τον καθένα, που όλοι προοριζόμαστε να επιτελέσουμε, είτε αργά είτε γρήγορα. Και μπορώ να πω ότι ισχύει η έκφραση «κάθε τέλος και νέα αρχή» αλλά και το αντίστροφο «κάθε νέα αρχή και ένα τέλος». Μερικές φορές, το τέλος ή η αρχή καθορίζεται από τις δικές μας επιλογές, ενώ άλλες από την «τύχη»- συγκυρίες. Αλλά εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει το «τέλος» ως έννοια του ολοκληρωμένου, του τέλειου, του άριστου(βλπ. Τελεολογική άποψη Αριστοτέλη), αλλά ως εγκατάλειψη. Μια εγκατάλειψη, που ορίζεται και ως ανυπευθυνότητα της δημιουργίας μια κατάστασης, χωρίς να έχει φτάσει στο ολοκληρωτικό της στάδιο. Όμως δεν μάθαμε έτσι, όπως υποστηρίζουν κάποιοι. Συνηθίσαμε και το αποδεχτήκαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!