Βρίσκομαι σε ένα πάρκο. Υπάρχουν πολλά παιδιά τριγύρω. Άλλοι μιλούν για αθλητικά, άλλοι παίζουν μπάσκετ, άλλοι μοιράζονται τον έρωτα τους. Τα φώτα απο τους προβολείς ειναι πολύ δυνατά και ο αέρας τα κάνει να τρεμοπαίζουν με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Sweater weather, επιτέλους. Εχω βάλει το καινούργιο μου φούτερ και απολαμβάνω για λιγο την λιγοστή μου ηρεμία.
Αισθάνομαι μοναξιές. Βρίσκομαι με άδεια στην Αθήνα, πριν να πάω ξανά στο στρατό. Αντιλήφθηκα ότι "τίποτα δεν διαρκεί για πάντα" και πως κάτι που σε ενθουσιάζει δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα εξελιχθεί σε αυτο που περιμένεις. Ίσως είναι μια διαρκής υπενθύμιση στον εαυτό μας ότι τίποτα δεν είναι ιδανικό σε αυτο τον κόσμο και ότι πρέπει να μαχόμαστε καθημερινά, για ο,τι μας ενδιαφέρει, γιατί τίποτα δεν έρχεται ουρανοκατέβατο.
Ωστόσο, η ζωή είναι έτσι διαμορφωμένη και θα πρέπει να συμβιβαζόμαστε με κάποια πράγματα και να προχωράμε μπροστά. Δεν είναι πάντα εύκολο. Ο καθένας μάχεται σ' ένα αγώνα που κανείς δεν γνωρίζει. Αλλά δεν θέλω να φαίνομαι απαισιόδοξος. Πιστεύω ότι κάθε μέρα μπορούμε να την αξιοποιήσουμε σωστά και να εκμεταλλευτούμε την κάθε στιγμή που μας δίδεται και να λάβουμε κάτι θετικό από τον κόσμο και να δώσουμε κ εμείς με την σειρά μας κάτι σε εκείνον.
