Οι άλλοι εγώ

Παρακαλώ, κάνετε ησυχία. Σε λίγο ξεκινά η Δίκη. Πλέον ομιλούν μόνο οι λέξεις. Ντελικάτες, φορούν τα επίσημα τους, στέκονται όρθιες και σε αναμένουν. Ίσως και να μην τις γνωρίζεις αυτές τις λέξεις. Προετοιμάσου, η Δίκη ίσως να 'ναι μεγάλη. Οι λέξεις γίνονται ψίθυροι. Ψου ψου ψου, διαδίδονται με ταχύτητα φωτός. Το βλέπεις;

Παρακαλώ, ησυχία. Η Δίκη ξεκινά. Το παιχνίδι είναι χαμένο και τα πιόνια κανονισμένα. Συγχαρητήρια! Κέρδισες και εσύ τον τιμητικό σου τίτλο. Πλέον, όλοι σε γνωρίζουν από την ταμπέλα σου: <<Εύθραυστόν υλικόν, εισαγωγής, με ποικιλία χρωμάτων, στη μισή τιμή>>. Ψου, ψου, ψου. Εσύ εισαι αυτός. Το νοιώθεις;

Ησυχία. Πλέον, είμαστε μόνοι. Εγώ και οι ψίθυροι μου. Που είστε, άνθρωποι; κουβαλάω μονο την συνείδηση μου. Ετικέτες γύρω μου. Σκιές τριγύρω μου. Που κρύβεστε πάλι; Φοβάμαι.

Ακούγονται πάλι βήματα. Ψου, ψου, ψου...

Αναμνήσεις

Το κουτί των αναμνήσεων είναι ένας μικρός χώρος διαφορετικός από πολλούς άλλους. Είναι σχετικά μικρό, έχει καφέ χρώμα με μια ματ κορδέλα κολλημένη πάνω του και το στολίζει ενα ελαφρύ ανάγλυφο, κάνοντας το διακριτικό και ξεχωριστό ταυτόχρονα. Εκεί έχουν, αποθηκευθεί πολλά όνειρα, αναμνήσεις, αντικείμενα ηθικής σημασίας κατά την διάρκεια των ετών. Στιγμές που πέρασαν, άφησαν τα ίχνη τους πίσω σ' αυτό το κουτί. Ίχνη που οδηγούν σε συγκεκριμένα μονοπάτια. Ποιος είπε ομως ότι αυτά τα μονοπάτια οδηγούν στα ίχνη αυτού που τα άφησε;

Έχω καιρο να ανοίξω αυτό το κουτί. Ίσως να μην ήμουν έτοιμος να ξαναδώ ορισμένα πράγματα, ακόμη και αν πολλές φορές το είχα ανάγκη και εγώ ο ίδιος. Είναι τα αποκρυφα, πνιγμένα αν μου επιτραπεί, σημεία του εαυτού τα οποια ειναι ξεχασμένα σε μια γωνία, λίγο σκονισμένα αλλά παράλληλα καλά φυλαγμενα. Ίσως, κοιτάζοντας αυτά τα σημεία να δούμε ποιοι είμαστε, από που προηλθαμε και για ποιο λόγο έχουμε φτάσει στο σημείο που είμαστε, για τι πρεπει να ειμαστε υπερήφανοι. Ή πάλι ίσως να μετανιώσουμε για πράγματα τα οποία κάναμε ή δεν κάναμε, πραγματα που έπρεπε να αποφύγουμε ή τα απωθημένα μας.

Είναι ορισμένα πράγματα που δεν μπορείς να μιλήσεις. Κάποιες φορές, αυτά εμφανίζονται στον ύπνο σου, κάνοντας μια επανάληψη αρκετά ερεθιστική, οχι με την καλή έννοια. Για να τα αντιμετωπίσεις, τα θαβεις καλά κάτω από αντικείμενα ή απλά προσπαθείς να τα ξεχάσεις. Η προσπάθεια ποτέ δεν ειναι κατακριτέα. Ποτέ. Ωστόσο, αναδύονται συχνά σε σημείο που σε θέτουν σε μια διαδικασία αναβρασμού και εσωτερικής διεργασίας, στο να επιλυθει μια εξίσωση χωρίς απαραίτητη λύση.

Αναμνήσεις. Αναμνήσεις...

Σκεψεις

Είναι από εκείνες τις στιγμές, τις λιγοστές αυτές στιγμές, όπου κλείνεις τα μάτια σου τελείως μηχανικά και ξαφνικά το μυαλό σου περιπλανιέται σ' έναν ιδιαίτερο κόσμο, που θα ήθελες να ζήσεις ή δεν έζησες ποτέ. Αυτές οι εικόνες περνάνε από μπροστά σου σαν σκηνή σινεμά, δίπλα δίπλα, δειλά, αναβλύζοντας απο εκείνο τον κόσμο που πήρες μια μικρή γεύση. Τα μάτια σου τρεμοπαίζουν, όπως το ρεύμα που διαπερνά το σώμα σου. Και οι εικόνες ξεθωριάζουν, το φως μειώνεται και το σοκ φεύγει. Όλα φεύγουν, όλα περνάνε και όλα κάποτε σβήνουν. Ανοίγεις τα μάτια και συνειδητοποιείς ότι όλα ήταν μια σκέψη. Ή μήπως... Όχι;