Έρχεται η στιγμή που κάθεσαι και αναλογίζεσαι, πως
ήρθαν τα πράγματα της προηγούμενης περιόδου. Σύντομα ανακαλύπτεις ότι, ανάλογα
με τις περιστάσεις, είχες μια υγιή ή ψυχοφθόρα περίοδο. Και ζυγίζεις τις
καταστάσεις… Τι πήγε σωστά, τι δεν πήγε… Τι θα μπορούσε να γίνει καλύτερα, γι’
αυτά τα πράγματα…
Συνεχώς προβληματίζεσαι… Ένας προβληματισμός, που η
αναζήτηση της λύσης του σε τρελαίνει. Σε κάποια στιγμή απόγνωσης λοιπόν,
σκέπτεσαι: «τι γίνεται λάθος;» Και πέφτεις σ’ ένα πνευματικό κώμα, μέσα απ’ το
οποίο αργείς να επανέλθεις. Συνηθίζω να αναφέρω κατά καιρούς μια φράση. «Όλα
συμβαίνουν για κάποιο λόγο». Αλλά μήπως αυτή η φράση χρησιμοποιείται ως άμυνα,
για να δικαιολογήσουμε τις πράξεις μας; Μια οπτική είναι αυτή… Τα λάθη γίνονται
για να μαθαίνουμε. Την στιγμή που μάθουμε το νόημά τους, τότε δεν τα
επαναλαμβάνουμε. Στο μεγαλύτερο λάθος ίσως βρεις την απόλυτη αλήθεια…
