Μην σβήνεις τα φώτα…

Περιπλανιέμαι σ’ ένα άγνωστο-για μένα-κόσμο. Δεν ξέρω πόσα απ’ αυτά που ακούω, βλέπω, αισθάνομαι ή οσφρίζομαι είναι αληθινά. Μα έχω κάτι ξεχωριστό, που δίνει νόημα στην ζωή μου.

Ένα χαμόγελο. Ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που κρύβει πολλά. Ένα χαμόγελο που μου φτιάχνει την διάθεση. Ένα χαμόγελο, που όταν το βλέπω, ο κόσμος μου τρελαίνεται και θέλει να φωνάξει, να πει κάτι! Όλα γι’ αυτό το χαμόγελο… Που με αγκαλιάζει και με δέχεται όπως είμαι… Που μέσα απ’ αυτό το χαμόγελο αισθάνομαι. Που λέω ότι θέλω να βλέπω κάθε μέρα! Ακόμη κι όταν δεν αισθάνομαι καλά, αυτό το χαμόγελο με σώζει… Και μου δίνει τόση δύναμη… Γιατί μέσα απ’ αυτό το χαμόγελο, αισθάνομαι έτοιμος… Ότι μπορώ ν’ αλλάξω τον κόσμο! Να προσπαθώ για το καλύτερο… Να ελπίζω…

Και στο σύνολο, ο κόσμος μου αναδιαμορφώνεται, θέτει στόχους, ονειρεύεται και βλέπει τον κόσμο διαφορετικά. Όχι, δεν ξυπνάω απ’ αυτό το όνειρο. Άσε με να περιπλανιέμαι στον κόσμο σου και να μαγεύομαι… Άσε με στο δικό μου παραμύθι… Και όταν ξυπνήσεις, να ξέρεις θα είμαι εκεί! Και θα σου δίνω αυτό που σου αξίζει…

Ένα χαμόγελο…

Μην σβήνεις τα φώτα… Φοβάμαι μόνος…