Πυροτεχνήματα

Η λέξη «πυροτεχνήματα» προέρχεται από τα ουσιαστικά «πυρ», που είναι η φωτιά και «τέχνη». Αν κάποιος θα μπορούσε να τα παρομοιάσει με την αγάπη, τότε θα έλεγε πως «η αγάπη[1]» είναι η «τέχνη» και «το πυρ» τα συναισθήματα.

Από την μια πλευρά, το πυρ είναι ένα ξεχωριστό και μοναδικό στοιχείο, που για να δημιουργηθεί, χρειάζεται κάποια υλικά και απαραίτητες συνθήκες. Με την ίδια λογική, τα συναισθήματα αναπτύσσονται ύστερα από κάποιες διαδικασίες, που συνήθως είναι οι καλές σχέσεις. Η ενέργεια που παράγει αυτή η φωτιά, πολλές φορές μοιάζει με το φως ενός κεριού ή την θέαση μιας εκτεινόμενης λάβας. Άλλοτε λίγο και άλλοτε πολύ. Μα είναι έκρηξη, όπως ένα πυροτέχνημα, εκφράζοντας ένταση με υπέροχα χρώματα. Όλα μαζί, δείχνοντας αγάπη, ευτυχία, φροντίδα, πόνο, θλίψη.

Η τέχνη από την άλλη, είναι προϊόν γνώσης. Μια γνώση, που εκπαιδεύεται και εξειδικεύεται. Το ίδιο συμβαίνει και με την αγάπη. Αλλά, τι δηλαδή; Η αγάπη είναι κάτι που διδάσκεται και που με κόπο εξελίσσεται; Η τέχνη της αγάπης είναι εκ φύσεως στον άνθρωπο. Αυτό γίνεται από την στιγμή που θα έρθει στον κόσμο( αγάπη μητέρας- νεογνού) μέχρι και την ώρα που θα πεθάνει. Δεν ξέρω αν υπάρχει η «αιωνιότητα», αλλά μπορώ να πω με ακρίβεια, ότι στην περίοδο που ζει κάποιος, μπορεί να αγαπήσει και να αγαπηθεί από πολλά διαφορετικά άτομα. Εξάλλου, είναι και μία από τις ανάγκες του ανθρώπου, η συνύπαρξη με τον συνάνθρωπο. Έτσι, το άτομο μαθαίνει, πώς να συμπεριφέρεται, να εκφράζεται, να νοιάζεται, να πονά, να συμπάσχει, να συμπορεύεται, να κατανοεί, να κάνει υποχωρήσεις, να εμπιστεύεται, να αγνοεί, να αρνείται, να φοβάται, να ξεκινά και να τελειώνει. Όλα αυτά βέβαια, χρειάζεται χρόνος αλλά και κόπος για να πραγματοποιηθούν.

Έτσι, η φωτιά και η τέχνη δημιούργησαν ένα ενιαίο σύνολο, το πυροτέχνημα, που έχει λάβει πλέον ιδιότητες ως ένα. Αν δεν υπάρξει το ένα από τα δύο στοιχεία, δεν θα μπορέσει να δημιουργηθεί το ενιαίο, δηλαδή το πυροτέχνημα. Με τον ίδιο τρόπο, δεν γίνεται να υπάρξει «αγάπη» χωρίς «συναισθήματα».

Και θέτω τα εξής ερωτήματα:

· Ποια είναι η φθορά των σχέσεων σήμερα; Τι ευθύνεται για αυτή την φθορά;

· Εφόσον η τέχνη της αγάπης είναι εκ φύσεως στον άνθρωπο, γιατί υπάρχει τόσο φθόνος στην κοινωνία;

· Σχετίζεται το πρόβλημα της επικοινωνίας των ανθρώπων με αυτή την φθορά;

· Τι κάνει ο άνθρωπος προς την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου;




[1] Ο όρος έχει διατυπωθεί υποκειμενικά. Το κάθε άτομο ορίζει διαφορετικά, τι εστί «αγάπη» γι’ αυτόν. Αλλά, το νόημα είναι συναφές.

ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ

Χρώματα… Παντού χρώματα… Πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί, καφέ, γκρι, κόκκινο… Μερικές φορές, αλλάζουν και παίρνουν διάφορες αποχρώσεις, ανάλογα με την εποχή. Αλλά, ένα είναι το συμπέρασμα: αγαπώ αυτό, που ονομάζεται «Φύση».

Αλλά, τι είναι η λέξη «Φύση»; Είναι κάτι χειροπιαστό; Ή μήπως, αναφερόμαστε σε κάτι πιο ευρύ, πιο σύνθετο; Φύση είναι το κάθε τι γύρω μας, που δεν έχει συμβάλλει ο άνθρωπος, αλλά προϋπήρχαν πριν από αυτόν. Τα δέντρα, οι λίμνες, τα βουνά, ο αέρας, το φως, τα σύννεφα, τα λουλούδια, οι βράχοι. Όλα μαζί, συνθέτουν αυτό, που σήμερα ονομάζεται «οικοσύστημα» ή «περιβάλλον».

Αρχικά, θυμάμαι χαρακτηριστικές στιγμές, από την παιδική μου ηλικία, που ήρθα σε επαφή με την φύση. Δεν ξέρω, αν αυτό οφείλεται σε γονίδια ή σε ερεθίσματα, αλλά κατά κάποιο τρόπο, ήμουν και είμαι άμεσα συνδεδεμένος με το φυσικό περιβάλλον. Καλοκαίρι, σε μια ηλιόλουστη μέρα, να παίζω με μια πλαστική, κίτρινη τσουγκράνα και ένα κόκκινο, μικρό κουβαδάκι. Υπέροχες στιγμές, θα έλεγα.

Στην συνέχεια της ζωής μου, συνειδητοποίησα ότι αυτές οι στιγμές μετατράπηκαν σε αναμνήσεις. Το άγχος της καθημερινότητας, οι εργασίες και ο ταχύς ρυθμός ζωής με ανάγκασαν, να απομακρυνθώ λίγο από την φύση. Το να βλέπεις από ένα παράθυρο το τοπίο δεν συγκρίνεται με την αίσθηση του τρυφερού χορταριού, όταν ξαπλώνεις πάνω του, έτσι; Αλλά, υπάρχει πάντα ένα αδιανόητο «αλλά». Και ο καιρός περνούσε «ραγδαία», που η υπέροχη επαφή μου με την φύση ξεκίνησε να χάνεται από τις απαραίτητες ανάγκες μου.

Ανάγκη, που όπως και να το κάνεις, δεν είναι εύκολο να κόψεις. Έτσι, η ζωή μου δίδαξε άλλο ένα μάθημα. Ίσως, να ήταν και η ίδια η Φύση, αλλά για μένα σημασία είχε το αποτέλεσμα. Έτσι λοιπόν, θα διηγηθώ μια μικρή ιστορία.

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα μικρό παιδί, εν ονόματι Γαβριήλ. Από μικρός, υπήρξε το άτομο, που θα του λένε, τι να κάνει, πώς να συμπεριφέρεται, που να πηγαίνει, πώς να ντύνεται, πώς να μιλά. Ήταν ένα στρατιωτάκι, ένα άτομο με «καλυμμένη» προσωπικότητα. Δεν είπα «χωρίς» προσωπικότητα, γιατί ήξερα καλά ότι αυτό που έκρυβε μέσα του, ήταν μοναδικό και εντελώς αντίθετο από αυτό, που του έλεγαν οι άλλοι να παριστάνει ότι είναι. Όσο ενοχλητικό και καταπιεστικό κι αν φαινόταν αυτό δεν είχε την δύναμη να αντιδράσει, να δείξει αυτό, που ήταν πραγματικά. Μια μέρα ανακάλυψε ένα μέρος, το οποίο βρισκόταν λίγο πιο πάνω από το σπίτι του, στο βουνό. «Μα, υπήρχε τέτοιο υπέροχο μέρος και δεν το ήξερα;» αναρωτιόταν. «Τελικά, η εξερεύνηση μου βγήκε σε κάτι καλό» σιγοφώνησε.

Αυτό το μέρος βρισκόταν σ’ ένα απόμερο σημείο του βουνού, το οποίο περιβαλλόταν από πολλά δέντρα και στο βάθος υπήρχε ένα σημείο με μια τσουλήθρα και μία κούνια. Χαρακτηριστικό ήταν το γεγονός, πως η κούνια του θύμισε παλιές, καλές στιγμές, που είχε ζήσει με τους γονείς του. Χάρηκε πάρα πολύ στην όψη αυτού του θεάματος, που αποφάσισε να μείνει λίγο. Ήταν νωρίς και είχε ακόμη χρόνο, μέχρι να βραδιάσει για να πάει σπίτι. Πήγε κοντά σε κάθε αντικείμενο και το επεξεργάστηκε με κάθε λεπτομέρεια. «Εδώ θα περνώ την ώρα μου» είπε με μια έκπληξη στο πρόσωπό του. «Αλλά, πώς να τ’ ονομάσω αυτό το «μαγικό» μέρος;» αναρωτήθηκε. «Μαγικό μέρος; Όχι, είναι εξωπραγματικό. Η κούνια με τα δέντρα; Όχι, είναι πολύ απλό. Το πολύχρωμο μέρος; Μπα, πολύ τραβηγμένο». Πέρασε λίγη ώρα, σκεπτόμενος την ονομασία του μέρους. «Το στέκι της Φύσης» είπε «θα είναι η ονομασία, γι’ αυτό το μέρος!». Κι ξαφνικά, φύσηξε ένα γλυκό αεράκι, ρίχνοντας κάποια κιτρινωπά φύλλα από τα κλαδιά των δέντρων. Η Φύση φάνηκε, ότι επικρότησε αυτή την ονομασία. Ήταν σαν μια μικρή τελετή. Τόσο όμορφο.

Πιο συγκεκριμένα, ο μικρός Γαβριήλ είδε την Φύση σε όλες της τις μορφές. Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας. Πίστευε, ότι με αυτό τον τρόπο, εκείνη άλλαζε φορέματα, διαφορετικά και μοναδικά φορέματα. Σα να είχε πάντα γιορτή. Καθόταν ώρες ατελείωτες, κοιτάζοντας τα δέντρα, μύριζε τις ευωδιές από τα ποικιλόμορφα λουλούδια, ενώ του άρεσε πολύ να ακούει το βουητό, που ακουγόταν ανάμεσα στα δέντρα. Πίστευε ότι, κατά κάποιο τρόπο, τα δέντρα είχαν μια μυστική γλώσσα, που μόνο εκείνα καταλάβαιναν. «Τι θα γινόταν, αν οι άνθρωποι μάθαιναν κι αυτή την γλώσσα;» σκεφτόταν πολλές φορές. «Τελικά, είναι καλύτερα έτσι. Δεν γίνεται να τα έχουμε όλα» είπε με ένα συνειδητοποιημένο και χαμογελαστό ύφος.

Όμως, αυτό το χαμογελαστό ύφος, έλλειπε εδώ και καιρό από το πρόσωπο του μικρού μας Γαβριήλ. Ο Γαβριήλ δεν είχε και τις καλύτερες επαφές με τους γονείς του. Η μητέρα του ήταν αυστηρή και αυταρχική, χωρίς να του δίνει πολλά περιθώρια ευτυχίας. Ο πατέρας του ήταν το άτομο, που θα τον υποστήριζε σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά υπέκυπτε στην πειθώ της γυναίκας του, λέγοντας συνέχεια «δίκιο έχει η μητέρα σου, να την ακούς». Τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν άτομα με εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Το μόνο κοινό, που είχαν μεταξύ τους, ήταν να λένε αρνητικά πράγματα για εκείνον, χωρίς να τον βοηθούν και να τον υποστηρίζουν, παρά μόνο να τον κατακρίνουν. Όλοι τους τον αγαπούσαν πολύ, αλλά με τον λανθασμένο τρόπο.

Αυτοί οι τρόποι οδήγησαν σε προβλήματα, που άρχιζαν να συσσωρεύονται στο μυαλό και στην καρδιά του μικρού Γαβριήλ. Τα δάκρυα δεν έφταναν, για να περιγράψουν την θλίψη, που ένιωθε πλέον. Μοναδικό καταφύγιο αποτελούσε «Το στέκι της Φύσης». Εκεί κατέφευγε, για να διώξει την θλίψη του και να εκφράσει τον πόνο του. Ήξερε ότι εκεί, υπάρχει πάντα κάποιος για να τον ακούει, ακόμη κι αν στην πραγματικότητα το μόνο που υπήρχε ήταν μόνο φυτά και πέτρες. Για την παιδική του φαντασία όμως, ήταν κάτι παραπάνω από απλά αντικείμενα. Έτσι, καθόταν στην μικρή, σκουριασμένη από την πολυκαιρία κούνια και τραγουδούσε απαλά και σιγανά, με όση φωνή του έβγαινε στην θλιμμένη κατάσταση που βρισκόταν. «No, I won’t give up, no, I won’t break down, sooner than it seems life turns around and I will be strong, even if it all goes wrong, when I’m standing in the dark, I start believe… That someone’s watching over me…». Και στοιχειωδώς, στην όψη του προσώπου του μικρού, εμφανίστηκε ένα αχανές χαμόγελο. Ήταν η στιγμή, που αισθανόταν δυνατός, έστω και για λίγο, αλλά και ευτυχισμένος, στην αγκαλιά της Φύσης.«Αν δεν ήσουν κι εσύ, δεν ξέρω τι θα είχα απογίνει… Σ’ ευχαριστώ πολύ…» έλεγε συνεχώς στο περιβάλλον γύρω του.

Την επόμενη μέρα, που επισκέφτηκε πάλι το στέκι, μια εξωπραγματική εικόνα σχηματίστηκε μπροστά στα μάτια του. Λες και έβγαλε κάποιος ξυλομπογιές και ζωγράφισε το τοπίο. Δεν μπορούσε να πιστέψει, ότι αυτό υπήρχε στην πραγματικότητα. Παντού χρώματα, παντού φως, παντού ευτυχία! Η Φύση του έδειξε, ότι υπάρχουν μικρά και καθημερινά πράγματα, που κάνουν την διαφορά και ομορφαίνουν την ζωή μας. Έτσι κι εκείνη με την σειρά της, του έδειξε λίγο από την ενέργειά της. Μια ενέργεια, που πήγαζε όμως από εκείνον. Ήταν η παιδική σκέψη και φαντασία, η ψυχική του δύναμη και η γαλήνη, που έκρυβε μέσα του ο Γαβριήλ και που δεν μπορούσε να βγάλει στην επιφάνεια. Τότε, με μια βαθειά ανάσα, είπε δυνατά, «Είμαι ευτυχισμένος!» και έτρεξε γελώντας γύρω-γύρω, σκορπώντας παντού αυτό το υπέροχο συναίσθημα.

Πέρασε καιρός... Ο μικρός Γαβριήλ, κατάφερε να καταπολεμήσει πολλές από τις φοβίες του και να δείξει στον κόσμο, τι είναι πραγματικά. Το μόνο, που τον ενθάρρυνε πλέον ήταν η έμπνευση, που του ενέπνεε το μέρος που σύχναζε. Μια μέρα, καθώς πήγαινε προς εκεί, είδε στο βάθος μεγάλες μηχανές με ανθρώπους, να καταστρέφουν «το Στέκι της Φύσης». Προσπάθησε να τους σταματήσει και να τους εξηγήσει, ότι το μέρος ήταν πολύ σημαντικό για εκείνον και πως ήταν ξεχωριστό και ιδιαίτερο, για να το καταπατούν με αυτό τον τρόπο. Ένας από αυτούς, γύρισε το βλέμμα του και του είπε « Φύγε αμέσως. Αυτό το μέρος δεν είναι παρά μόνο κάτι δέντρα και πέτρες και τώρα θα γίνει ένα υπέροχο κατάστημα». Μέσα στην απίστευτη προσπάθεια, δάκρυα ξεχείλισαν από τα μάτια του μικρού Γαβριήλ. Αναγκάστηκε να φύγει και επέστρεψε σπίτι. Οι γονείς του, μόλις άκουσαν τι συνέβη, αντέδρασαν έντονα και δεν τον άφησαν να ξαναπάει σ’ εκείνο το μέρος. «Ορίστε, τι κατάλαβες τώρα;» είπε η μητέρα του. Εκείνος δεν απάντησε, η θλίψη του ήταν αρκετά μεγάλη, για ν’ ασχοληθεί με την απερισκεψία της μητέρας του.

Ύστερα από ένα μήνα, ο Γαβριήλ κατάφερε να πάει στο μέρος, που αγάπησε τόσο πολύ. Αυτό που αντίκρισε ήταν μια άγονη γη, έτοιμη να δεχτεί τα πυρρά των ανθρώπων. Κι έτσι, χωρίς να μπορεί να κρατηθεί, ξέσπασε σε ελιγμούς. Λίγο αργότερα, σκούπισε τα δάκρυά του και φώναξε: «Σου χρωστάω κάτι παραπάνω από ένα ευχαριστώ. Γι’ αυτό, αποφάσισα να ποτίσω αυτόν τον χώρο, με ό, τι απέμεινε από εσένα και να τον κάνω να ζωντανέψει ξανά…»

Ο μικρός Γαβριήλ βρέθηκε νεκρός στο «Στέκι της Φύσης» εκείνη την ημέρα. Αυτό, που είδαν οι γονείς του ήταν τον μικρό μας ήρωα κάτω στο χώμα, έχοντας αγκαλιά την κούνια και κάτι κόκκινα γράμματα, χαραγμένα πάνω της, που έλεγαν: « Δεν εκτιμήσατε αυτό που είχατε και το υποτιμήσατε σαν να μην άξιζε τίποτα. Η καταστροφή της Φύσης σημαίνει εξαφάνιση της ανθρωπότητας. Να μας θυμάστε, πλέον, ως αναπόσπαστο κομμάτι.»

Γαβριήλ.

Ολοκληρώνοντας, αυτή η μικρή ιστορία με ευαισθητοποίησε αρκετά και μου έδειξε πολλά σημαντικά πράγματα. Κάποια από αυτά είναι ότι η Φύση ήταν και είναι πάντα εκεί, προσφέροντάς μας κάτι ανεκτίμητο, όπως το οξυγόνο. Δυστυχώς, ο θάνατος ενός μικρού αγοριού δεν νομίζω να «αγγίξει» πολλούς, αλλά θέλω να πιστεύω, ότι υπάρχει ακόμη ανθρωπιά σε αυτό τον πλανήτη. Όσο δύσπιστο κι αν ακούγεται αυτό. Για τον μικρό Γαβριήλ…

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ, Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ

Ο εγκέφαλος ενός ανθρώπου είναι ένα μεγάλο θαύμα. Κάνει τόσα πολλά πράγματα, που αν κάποιος θα μπορούσε να τον εξαγοράσει, θα κόστιζε εκατομμύρια. Συνειδητοποίησα επίσης, ότι παίζει πολλά «παιχνίδια». Ένα από τα «παιχνίδια», που παίζει, είναι εκείνο με τον διαβολάκο και το αγγελάκι. Ο διαβολάκος, είναι εκείνο το στοιχείο, που του υπενθυμίζει τις ανάγκες και τα θέλω, καθώς και το ένστικτο και την ηδονή. Πολλές φορές, τον παροτρύνει να κάνει πράγματα, που ίσως εκείνος δεν θέλει, αλλά από ανάγκη, αναγκάζεται να το κάνει. Έτσι, ο Διαβολάκος έρχεται αντιμέτωπος με το Αγγελάκι. Το αγγελάκι είναι το στοιχείο, που αντιτίθεται σε εκείνο του Διαβολάκου. Αντικατοπτρίζει την ηθική, τους κανόνες καθώς και το αίσθημα της ενοχής, στην περίπτωση που ο άνθρωπος δεχτεί να υποκύψει στα πάθη του. Ανάμεσα σε αυτό τον αγώνα μεταξύ «καλού και κακού», έρχεται η πραγματικότητα, ο ίδιος ο άνθρωπος που μεσολαβεί, για να κρατήσει μια ισορροπία ανάμεσα στις επιθυμίες και τους κανόνες. Το ερώτημα τίθεται στο, ποιος θα είναι αυτός, που θα υπερισχύσει; Τα πάθη, η ηθική ή η λογική πραγματικότητα;

Love is not a competition

Δεν θυμάμαι, ποιος μου έδωσε αυτό το ερέθισμα, αλλά κατάλαβα ένα σημαντικό πράγμα: "Love is not a competition- Η αγάπη δεν είναι διαγωνισμός". Μιλάμε πάντα, για την "πραγματική" αγάπη. Αλλά, ξέρει κανείς, ποια είναι η πραγματική αγάπη; Πολύ υποκειμενικό και διφορούμενο θέμα. Δυστυχώς, κάποια πράγματα στην ζωή, έχουν λάβει μια μεμονωμένη αίσθηση, το ίδιο και η Αγάπη. Ένα ακόμη δυσάρεστο θέμα αποτελεί η έλλειψη προνόησης. Το συμπέρασμα; Ο πόνος, να είναι εκείνος, που θα εκπαιδεύσει τους ανθρώπους και θα τους κάνει να ωριμάσουν. Μια αλήθεια; Κανείς δεν είναι σοφός, ούτε γεννήθηκε σοφός. Αλλά, τουλάχιστον, προσπαθεί να εξελίσσεται συνεχώς, να προσπαθεί για το καλύτερο, τόσο για το προσωπικό όσο και για το συλλογικό συμφέρον. Τι απορρέει από αυτό; Ο εγωισμός, ο ναρκισσισμός καιη αλλαζονεία, έννοιες συνηθισμένες σήμερα. Η αντιμετώπιση; Ελάχιστη, ως μηδαμινή, αφού το να κοιτάς τον εαυτό σου είναι πιο σημαντικό& εύκολο, από το να κοιτάς, για το συλλογικό συμφέρον.
"Love is not a competition"
Ποιος αγαπά περισσότερο; Ποιος δίνει το εκατό τοις εκατό του εαυτού του; Ποιος είναι εκείνος, που νοιάζεται, που φροντίζει; Ποιος είναι αυτός, που δέχεται, που υπομένει; Ποιος είπε "αντίο", ενώ ο άλλος "στάσου, μείνε"; Ποιος δεν απάτησε τον άλλο, ενώ μπορούσε; Έτσι μάθαμε να ζούμε στην αγάπη. "Ποιος δίνει τι και τι παίρνει", όχι "δίνω κάτι χωρίς αντάλλαγμα"¨. Βέβαια, η Αγάπη είναι ένα αμοιβαίο συναίσθημα, διαφορετικά δεν υπάρχει Αγάπη. Αλλά, το πρόβλημα είναι, ότι πράττουμε με βάση το συμφέρον και όχι με βάση την πραγματική μας επιθυμία- αίσθηση. Ίσως, σε ένα δευτερόλεπτο, λεπτό, ώρα, ημέρα, εβδομάδα, μήνα, έτος τα πράγματα ν' αλλάξουν. Ίσως...

Ψάχνοντας το κουτί των αναμνήσεων

Ήταν βράδυ. Στο δωμάτιο επικρατούσε ησυχία, μια αδιανόητη ησυχία. Το μόνο, που ακουγόταν ήταν το "τικ τακ" του ρολογιού, στο βάθος της βιβλιοθήκης. Σαν μια στιγμή, με προκαθορισμένο τέλος. Ένα τέλος, που δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν το έθεσα εγώ. Πέρασε καιρός από τότε, που άνοιξα το κουτί των αναμνήσεων. Εκτός από την πολύτιμη αποθήκη του μυαλού μου, είχα κι ένα μικρό, πολύ γραφικό κουτί, με όμορφη επένδυση, που θύμιζε σεντούκι με τον θησαυρό στις ταινίες και τα κινούμενα σχέδια. Δύστασα να το αγγίξω. Ίσως, το φως, που έκρυβε μέσα του, να μην υπήρχε πλέον. Όλα μια υπόθεση, ίσως, ενδεχομένως να... Παρολαυτά, έμαθα να ρισκάρω στην ζωή μου και να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Και το κουτί, όλο γέμιζε με αναμνήσεις, που στην όψη αυτής της στιγμής, όλα θύμιζαν ταινία παλαιού κινηματογράφου. Όλα μια γλυκόξυνη, ρετρό ανάμνηση. Είναι σωστό, άραγε, να ζει κανείς για τις αναμνήσεις; Χμμ, όλα είναι θέμα επιλογών και συγκυριών.

Φως, εκτυφλωτικό φως...

Αυτό θυμάμαι στο πέρασμα του χρόνου...

Κι αυτό ήταν τότε και τώρα...

Επί σκηνής

Ο κόσμος του θεάτρου ήταν και θα είναι μια γλυκιά νότα στην ζωή των ανθρώπων. Η υποκριτική κράτησε την ιδιότητα και την ζωντάνια της στο πέρασμα του χρόνου. Το δυσάρεστο όμως είναι ότι ξεπέρασαν τα όρια του θεάτρου. Πλέον, πολλοί την υιοθέτησαν ως τρόπο  συμπεριφοράς. Ίσως είναι ένα παιχνίδι, όπως η ζωή. Κάτι που ξέχασαν ίσως είναι το πως είναι τα πράγματα "επί σκηνής". Μα, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, πως είναι τα πράγματα " επί σκηνής"; Θα απαντήσω στο τι είναι αυτή η φράση. Αλληγορικά, θα έλεγα πως είναι η ίδια η ζωή,η πραγματικότητα, στην οποία τα άτομα συμμετέχουν στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική διαδικασία. Ξεχωριστά, ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να φτιάξει το δικό του "κάστρο"*, την ζωή που θα ήθελε να ζήσει εκείνος. Σε μια εποχή, που αυξάνεται ραγδαία, οι σχέσεις καθώς και οι συνθήκες έχουν αλλάξει σημαντικά. Έτσι λοιπόν, το προσωπείο έγινε, κατά κάποιο τρόπο, ένα είδος μόδας, ενώ σημαντικές αξίες της ζωής χάνονται στο ταξίδι της ζωής. Τι διδάσκει άραγε, ο δάσκαλος του παρελθόντος; Γιατί τα πράγματα έχουν πάρει αυτή την πορεία; Γιατί...; Αυτή είναι ίσως η πλευρά που βλέπουν οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα. Μήπως όμως, αν κοιτάζαμε την άλλη πλευρά- που υπάρχει- τα πράγματα να μην εστίαζαν τόσο στο "γιατί" όσο στο "εάν"; Ναι, ίσως ήταν κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Χωρίς μάσκες. Αγνά και από καρδιάς συναισθήματα. Όλα όμως..."επί σκηνής".
*Βλπ. το κείμενο "Το κάστρο".

Με φόντο το άπειρο

Τα μικρά και ασήμαντα πράγματα κάνουν την διαφορά στην ζωή. Μας είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε απλά, καθημερινά πράγματα, γιατί απλά αυτά τα στοιχεία δεν ακτινοβολούν, όπως είναι ένα κομμάτι χρυσός. Αλλά μερικές φορές, αυτά τα πράγματα αξίζουν περισσότερο απ' ότι ένας χρυσός. Σε μια στιγμή αδυναμίας, ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου το βράδυ, προσπαθούσα να βρω τρόπο, για να κοιμηθώ. Ο πόνος που αισθανόμουν ήταν αρκετά έντονος, σαν να ζούσα έναν επώδυνο εφιάλτη. Μέσα σε αυτή την απίστευτη φρενίτιδα, κοίταξα την οροφή του σπιτιού μου. Θα την χαρακτήριζα ως ένα μαγικό σημείο, ένα περίεργο, μαγικό σημείο. Σίγουρα, αυτό ακούγεται πολύ παιδιάστικο και ανώριμο, αλλά το θέμα δεν είναι  όπως φαίνεται. Είναι κάτι παραπάνω, πολύ παραπάνω. Έτσι λοιπόν, κατά κάποιον ανεξήγητο λόγο, έκατσα και κοίταγα με αφοσίωση αυτή την οροφή. Κύλησαν δύο λεπτά και ξαφνικά, εμφανίστηκαν διάφορα σχέδια μπροστά στα μάτια μου. Το σκοτάδι είχε το χρώμα της πίσσας και με δυσκολία διέκρινα τα αντικείμενα, που βρίσκονταν γύρω μου. Το φως του φεγγαριού έλουζε το δωμάτιο, ενώ ο αέρας συνέπαιρνε τα κλαδιά των δέντρων, δημιουργώντας περίεργες σκηνές στο κατάμαυρο φόντο. Ένιωθα ότι έβλεπα να απεικονίζεται μια παραλία, μια ψυχρή παραλία. Χωρίς χρώματα, χωρίς ένταση. Τα νερά της θάλασσας έπεφταν με ορμή πάνω στην ακτή, ενώ μπορούσα να διακρίνω μια μικρή βάρκα, να ταλαιπωρείται από τον δαίμονα της θάλασσας. Ξαφνικά, η βάρκα ξεκίνησε να κινείται προς το εσωτερικό του πελάγους, παλλόμενη ανάμεσα στα κύματα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι κανείς δεν υπήρχε στην βάρκα, να την μετακινεί και να την οδηγεί. Έκλεισα τα μάτια και τα άνοιξα ξανά, μήπως και τα μάτια μου είχαν θαμπωθεί από το μεγαλείο της φύσης. Στο εσωτερικό της βάρκας εμφανίστηκαν δύο λάμψεις. Για λίγο ένιωσα το δέος. Μα, πως;αναρωτιόμουν. Προσπάθησα να το ερμηνεύσω. Ίσως ήταν το φως του φεγγαριού, που αντανακλούσε πάνω στα σιδερένια εξαρτήματα της βάρκας. Προσπάθησα να δω πιο διακριτικά, αλλά δεν κατάφερα κάτι. Ήταν σαν αστέρια, δύο όμορφα ουράνια σώματα. Δεν κατάλαβα ποτέ, τι ήταν ακριβώς ή που οδηγούνταν, αλλά το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι αυτές οι ψυχές θα ήταν πολλή ευτυχισμένες.

Αναμνήσεις

Η ζωή αποτελείται από στιγμές, ξεχωριστές και μοναδικές στιγμές. Μια στιγμή μπορεί να διαρκέσει και λίγα δευτερόλεπτα, αλλά η δύναμή της φαίνεται να είναι τόσο μεγάλη, όσο η στιγμή κάποιων ωρών. Πολλές φορές, κοιτάζοντας το ρολόι, αισθάνομαι ότι κάθε λεπτό είναι μοναδικό. Το ρολόι ποτέ δεν γερνά, δεν έχει γκρίζα μαλλιά και ούτε το δέρμα του χάνει την χρυσαφί του λάμψη. Επίσης, δεν ξαναγεννιέται. Αυτό λοιπόν, που μένει είναι στιγμές, ξεχωριστές και μοναδικές στιγμές. Δεν έχει σημασία τόσο ο τόπος, όσο τα μέλη αυτού του τόπου, που τον κάνουν ανεπανάληπτο. Αναφέρομαι σε αντικείμενα, αλλά το ίδιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα χαμόγελο, μια λέξη, μια χειραψία, όλα αυτά είναι ικανά να σταματήσουν τον χρόνο και ν'αφήσουν πίσω τους γλυκές αναμνήσεις. Όλα λοιπόν γίνονται για τις αναμνήσεις, κάτι σαν αποθέματα τροφής για τον ανθρώπινο νου και καρδιά, κάτι για να θυμάται. Μερικές φορές, οι αναμνήσεις είναι το τελευταίο πράγμα, που απομένει σε κάποιον. Είναι εκείνες, που σε αφήνουν να μαγεύεσαι από την υφή τους, ενώ είναι τόσο παραστατικές, λες και τις ζεις για ακόμη μια φορά. Ίσως και η Ελπίδα και η Πίστη να πηγάζουν από τις αναμνήσεις, αφού σε βοηθούν να περιμένεις με ανυπομονησία τις επόμενες "συγκινησιακές ιστορίες". Ένα πράγμα δεν θα ξεχάσω ποτέ... Εκείνες τις στιγμές που πέρασα μαζί σου...

Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον

Το παρελθόν είναι ένα σημαντικό στοιχείο στην ζωή ενός ανθρώπου. Πολλές φορές, επιλέγουμε να το διαγράψουμε, λόγω κακών γεγονότων και επώδυνων καταστάσεων. Αλλά, μήπως το παρελθόν είναι κάτι παραπάνω από απλές στιγμές;
Κάποιες στιγμές, που έχουν αποτυπωθεί στην μνήμη μας, ως αναπόσπαστες εικόνες. Συναισθηματικές εικόνες, που εκφράζουν κυρίως πόνο, θλίψη αλλά και έντονη χαρά και ευτυχία. Σύμφωνα με την άποψη της επιστήμης της ψυχολογίας, ο ανθρώπινος νους συγκρατεί στην μνήμη του κυρίως επώδυνες ή πολύ χαρακτηριστικές στιγμές, διότι αυτές βίωσε πολύ έντονα συναισθηματικά. Το θέμα βέβαια δεν έγκειται στο αν θυμάται αυτές τις εικόνες. Το ζήτημα τίθεται στο τι κάνει για να τις ξεπεράσει και τι θετικά συμπεράσματα έχει βγάλει διαμέσου αυτών των εικόνων-καταστάσεων.
Κάποιες καταστάσεις, που φέρουν σημαντικές αποφάσεις. Από το παρελθόν αντλείς πράγματα, που θα σε βοηθήσουν στο παρόν και μετέπειτα στον μέλλον. Αυτό το αβέβαιο και τόσο απρόβλεπτο και υποθετικό μέλλον. Εύλογα λοιπόν λέγεται η παροιμία "Το παρελθόν αποτελεί δάσκαλο του παρόντος και οδηγό του μέλλοντος". Αλλά, για να είμαστε αντικειμενικοί και ειλικρινείς, δεν το έχω δει στην πράξη αυτό. Το μόνο που παρατηρώ είναι να επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια λάθη. Μήπως το παρελθόν δεν είναι καλός σύμβουλος; Ή μήπως είναι δύσκολο ο άνθρωπος να εφαρμόσει σε πράξεις τα λεγόμενά του; Τι θα γίνει με τον οδηγό του τρένου του μέλλοντος;
"Το παρελθόν αποτελεί δάσκαλο του παρόντος και οδηγό του μέλλοντος". Ευχαριστίες λοιπόν στο παρελθόν και λησμονή για το μέλλον... Μέσα από το παράθυρο του παρόντος.

Γεννηθήτω φως;

Το μόνο που θυμάται ήταν ένα χαμόγελο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει τίποτα αυτό το χαμόγελο. Έτσι τουλάχιστον πίστευε και συνεχίζει να πιστεύει. Πέρασε καιρός, αλλά ακόμα αισθάνεται ότι η καρδιά του είναι πλημμυρισμένη. Όχι από αγάπη, αλλά από φόβο. Μερικές φορές, ο χρόνος είναι ο μόνος, που μπορεί να γιατρέψει κάποιες πληγές, αλλά πάντα θα υπάρχει κάτι, που θα απομένει. Αυτό το κάτι είναι σαν να 'χει πλέον προσκολληθεί με τα ζωτικά όργανα και να είναι ένα. Αυτό, που πάντα αναρωτιόταν είναι, γιατί; Τι γίνεται λάθος. Ποτέ δεν βρήκε την απάντηση. Χανόταν στις σκέψεις, απελπισμένος να βρει την απάντηση, αλλά τίποτα. Ίσως να μην προσπάθησε αρκετά. Ίσως να μην υπήρχε απάντηση. Ίσως όλα είναι μια ενέργεια κι το αποτέλεσμα της, μια αρχή με το τέλος της. Προσπαθεί να βρει την λάμψη. Ακόμα και η ζωή του υποδεικνύει τον δρόμο, αλλά αδυνατεί να τον ακολουθήσει. Φοβάται. Φοβάται το φως, που κρύβεται πίσω από τις γκρίζες αναμνήσεις. Τον εκτυφλώνει και ταυτόχρονα αισθάνεται ότι πλανάται, σαν ένα είδος παιχνιδιού. Τι φως είναι αυτό; Που είναι η γνώση και ο έλεγχος; Είναι το φως ενός αστεριού, που προσπαθεί να βρει συντροφιά; Ή μήπως είναι εκείνο το φως, που δίνει απαντήσεις; Όλα μ' ένα χαμόγελο. Αυτό το ένα και μοναδικό χαμόγελο. Η καρδιά του χτυπά δυνατά, λες και το φως αναζωπυρώνεται μέσα του. Μήπως ήμουν κι εγώ κομμάτι αυτού του φωτός; Μήπως ήμουν εγώ το φως; αναρωτιόταν συνεχώς. Ή μήπως το ιστορικό του υποσυνείδητού του; Έκλεισε τα μάτια.Πήρε μια ανάσα και με το χέρι στην καρδιά αποφώνησε: "Γεννηθήτω φως;"

Όνειρο

Ήταν βράδυ κ σε μια στιγμή,χωρίς να το συνειδητοποιήσω,βρέθηκα σ'ένα χώρο. Δεν ξέρω τι μορφή είχε αυτός ο χώρος και τι το περιέβαλε. Ήταν απλά σκοτεινα... Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν ένα λευκό παγκάκι. Ευρισκόμενος στο πάτωμα,σηκώθηκα και πηγα να καθήσω εκεί. Μερικές φορές φοβόμουν,γιατί το σκοτάδι δεν μου επέτρεπε να δω σχεδόν τίποτα,παρά μόνο το λευκό παγκάκι. Σε κάποια φάση σάστησα... Ένιωθα λες και βρίσκομαι στο χείλος του γκρεμού,αλλά δεν άκουγα το ποτάμι. Περίεργο,αναρωτήθηκα... Στην συνέχεια,ηρέμησα λίγο από τον τρόμο που αισθάνθηκα κ συνέχισα. Κάποια στιγμή έφτασα στο παγκάκι. Μπορώ να πω ότι ήταν πολύ ωραία διακοσμημένο,λες και κάποιος το 'χε δημιουργήσει για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Κάθησα πάνω του κ ένιωσα ανακούφιση. Περίμενα κάτι. Δεν γνώριζα αυτό το κάτι όμως. Απλά το περίμενα. Κάποια στιγμή, ένιωσα να με διαπερνά ένα κρύο αεράκι, όπως αυτό που βγαίνει το πρωί. Κρυώνα. Και τώρα φοβόμουν. Μου θύμιζε κάτι παλαιές ταινίες τρόμου, που στο σκοτάδι περιπλέκονται τα πράγματα κ η φαντασία οργιάζει. Έκλεισα τα μάτια κ προσπάθησα να χαλαρώσω. Χωρίς να το καταλάβω, δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου. Ήταν το κρύο ή ο φόβος; δεν κατάλαβα πότε. Άνοιξα τα μάτια κ κοίταξα στο βάθος του σκοταδιού. Με μια φευγαλαία ματιά, έπιασα νομίζω μια σπίθα. Δεν ήμουν σίγουρος. Η σπίθα έγινε πιο έντονη,ακόμη πιο έντονη... Δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά μόνο την σπίθα, που τώρα έγινε ήλιος. Διέκρινα ότι είχε ανθρώπινη μορφή,ναι πρέπει να ήταν άνθρωπος. Αλλά όχι ξεκάθαρα. Αλλά μ'άγγιξε με τις ακτίνες του και μου πήρε όλο τον φόβο μακριά. Στην αγκαλιά του ύπνου πλέον,περιμένω το επόμενο βράδυ, για να ανακαλύψω ποιος αγγελος βρισκόταν πίσω από τις ακτίνες...

Το κάστρο

Στην ζωή έμαθα το εξής: κάθε άνθρωπος έχει ως στόχο να φτιάξει το κάστρο. Προσπαθεί ακόμη να βρει τον άνθρωπο, το συστατικό εκείνο στοιχείο, για να το επιτύχει. Ολα ξεκινούν βέβαια από τα θεμέλια. Κάποιος αποφάσισε και πήρε το ρίσκο,έχοντας στο νου του να φτάσει στην κορυφή. Το ίδιο κ δύο άλλοι. Ο ένας έμεινε στα θεμέλια,ο άλλος έφτασε στην μέση κ ο άλλος εγκατέλειψε. Κάνεις δεν κατάφερε να φτάσει στην πολυπόθητη κορυφή. Ύστερα,κάποιος αποφάσισε να προσπαθήσει πάλι από την αρχή,στα θεμέλια. Δύσκολη και επώδυνη κατάσταση, θα σχολίαζα. Τώρα πλέον το κάστρο που συνήθιζε να φτιάχνει,μοιάζει πιο πολύ με αρχαιολογικό χώρο. Οι επισκέπτες καταλαβαίνουν μόνο ό,τι βλέπουν,αλλά χάνουν την σημαντικότητα των γεγονότων εις βάθος. Μάλλον γι'αυτό δεν μου άρεσαν ποτέ τα μουσεία. Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος, με ψηλά,πανέμορφα κ πολύχρωμα κάστρα; Πιο σημαντικό, πως θα ήταν τα άτομα μέσα στα κάστρα και πώς οι αναμεταξύ τους σχέσεις; Μάλλον ήρθε η στιγμή για την αλλαγή. Ο χρόνος χωράει σε μια στιγμή και το μαύρο πέπλο εμφανίζεται. Κλείνει τα μάτια για λίγο και οραματίζεται,ονειρεύεται. Ύστερα από λίγο, παίρνει την απόφαση, με λίγο δισταγμό. Παίρνει ένα μολύβι και σχεδιάζει πάνω στο ολόλευκο χαρτί. Πλέον,το μόνο που βλέπεις είναι όνειρα. Χρώματα. Φως. Ευτυχία. Και ένα υπέροχο κάστρο ,να αγγίζει τον ουρανό και δύο πρόσωπα, να χαμογελούν. Καθώς ο ήλιος δύει και το φεγγάρι ξεκινά να ακτινοβολεί,μαζί με την συνοδεία των αστεριών,εμφανίζεται κι ένας λευκός άγγελος, περίεργο στο άκουσμα. Κρατούσε μια επιγραφή. Η επιγραφή έγραφε μόνο μια λέξη-με μεγάλα κόκκινα γράμματα- και πήγε και την τοποθέτησε στην είσοδο της πύλης. Δεν ξέρω αν είναι η φαντασία του απλά, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι χαμογελά...

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Είναι φανερό σε όλους μας τα νοσήματα που ταλανίζουν τους ανθρώπους. Η νόσος του Parkinson,του Alzheimer και το σύνδρομο Down είναι τα πιο διαδεδομένα. Αλλά τι συμβαίνει με τα αυτιστικά άτομα;

Αρχικά, ο Αυτισμός είναι μια διαταραχή ανάπτυξης του νευρικού συστήματος, που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και από την περιορισμένη και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά. Όλες αυτές οι ενδείξεις ξεκινούν πριν το παιδί γίνει τριών ετών. Ο Αυτισμός περιλαμβάνει πολλά μέρη του εγκεφάλου, το πώς όμως συμβαίνει αυτό δε μας είναι απόλυτα κατανοητό. Οι δύο άλλες διαταραχές του φάσματος του αυτισμού (ASD) είναι το σύνδρομο Άσπεργκερ, στο οποίο δεν παρατηρείται καθυστέρηση στη γνωστική ανάπτυξη και τη γλώσσα, και το PDD-NOS, όπου διαγνώσκεται όταν δεν πληρούνται επαρκώς τα κριτήρια για τις άλλες δύο διαταραχές.

Επιπρόσθετα, παρακολουθώντας την ταινία «The black balloon»,μικροί και μεγάλοι μπορούν να πάρουν μια γλυκόξινη γεύση από την καθημερινότητα μιας οικογένειας με αυτιστικό άτομο. Ο Charlie είναι το αυτιστικό παιδί της οικογένειας Mollison.Έχει πρόβλημα στην ομιλία και συνομιλεί με τους υπόλοιπους με νοήματα. Οι γονείς του προσπαθούν να του προσφέρουν στοργή, αγάπη και φροντίδα καθώς εκείνος είναι αρκετά περιορισμένος. Ο μικρότερος αδερφός του,Thomas,βιώνει έντονα το θέμα του αδερφού του. Έχοντας μετακομίσει αρκετές φορές του ήταν αδύνατο να κρατήσει φίλους. Οι καταστάσεις είναι έντονες ενώ κάποιες φορές ξεφεύγουν από τον έλεγχο, δημιουργώντας σοβαρές εντάσεις. Δυστυχώς ο Charlie δεν θα μπορέσει ποτέ ούτε να κάνει οικογένεια, ούτε να ζήσει μόνος του κάτι που τον κρατά δέσμιο με την οικογένεια του. Αυτό επηρεάζει τον Thomas,αφού υπάρχουν στιγμές που δεν αντέχει όλο αυτό το ψυχοφθόρο βάρος.

Ένα βάρος το όποιο δεν μπορούν να αισθανθούν πολλοί πάρα μόνο να φανταστούν. Χαρακτηριστικά αποτελούν τα παραδείγματα από την κοινωνική αποστροφή των ατόμων με αυτισμό σε αυτή την ταινία. Με παραστατικότητα προβάλλεται ο χλευασμός, η ειρωνεία και τα αρνητικά σχόλια από πλήθος μαθητών που βλέπουν την κατάσταση και δεν διστάζουν στο να γιουχαΐσουν. Οι καταστάσεις οδηγούν στην αναστάτωση του Charlie και του Thomas,που απεγνωσμένα προσπαθεί να τον προστατέψει από την ανωριμότητα κάποιων ατόμων. Σε μια κατάσταση όπως του Charlie δεν πρέπει να υποβάλλονται σε εντάσεις ούτε να στενοχωριούνται. Όμως το θέμα δεν σταματά εδώ. Η γνώση της σχέσης του Charlie και του Thomas οδήγησε στο να τον ακολουθεί κι αυτόν ο χλευασμός. «Σπαστικός-ή» είναι η ταμπέλα που τοποθετείται σε αυτά τα άτομα, ξεχωρίζοντας και υποβαθμίζοντας τους από τους υπόλοιπους. Η επιβολή των πολλών υπερτερεί. Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε την στοιχειώδη αίσθηση του πως είναι να αισθάνεται ο άλλος, πριν κάνουμε το λάθος.


Τέλος, το κοινωνικό μήνυμα που προβάλλει αυτή η ταινία είναι η ευαισθητοποίηση και η αλλαγή στην στάση ζωής των ατόμων. Η διαφορετικότητα είναι αυτή που κάνει τους ανθρώπους μοναδικούς. Τέτοια θέματα δεν αλλάζουν την προσωπικότητα του ανθρώπου ούτε καταργούν το δικαίωμα του για μερίδιο στη ζωή. Είναι κατάσταση που δεν θ’ αλλάξει ούτε με τον χρόνο, ούτε με τον λόγο, ούτε με την βία. Είναι ανάγκη να βοηθήσουμε και με την αποδοχή μας τους συνανθρώπους μας. Γιατί είναι ένας υπέροχος κόσμος.