Ο κόσμος του θεάτρου ήταν και θα είναι μια γλυκιά νότα στην ζωή των ανθρώπων. Η υποκριτική κράτησε την ιδιότητα και την ζωντάνια της στο πέρασμα του χρόνου. Το δυσάρεστο όμως είναι ότι ξεπέρασαν τα όρια του θεάτρου. Πλέον, πολλοί την υιοθέτησαν ως τρόπο συμπεριφοράς. Ίσως είναι ένα παιχνίδι, όπως η ζωή. Κάτι που ξέχασαν ίσως είναι το πως είναι τα πράγματα "επί σκηνής". Μα, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, πως είναι τα πράγματα " επί σκηνής"; Θα απαντήσω στο τι είναι αυτή η φράση. Αλληγορικά, θα έλεγα πως είναι η ίδια η ζωή,η πραγματικότητα, στην οποία τα άτομα συμμετέχουν στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική διαδικασία. Ξεχωριστά, ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να φτιάξει το δικό του "κάστρο"*, την ζωή που θα ήθελε να ζήσει εκείνος. Σε μια εποχή, που αυξάνεται ραγδαία, οι σχέσεις καθώς και οι συνθήκες έχουν αλλάξει σημαντικά. Έτσι λοιπόν, το προσωπείο έγινε, κατά κάποιο τρόπο, ένα είδος μόδας, ενώ σημαντικές αξίες της ζωής χάνονται στο ταξίδι της ζωής. Τι διδάσκει άραγε, ο δάσκαλος του παρελθόντος; Γιατί τα πράγματα έχουν πάρει αυτή την πορεία; Γιατί...; Αυτή είναι ίσως η πλευρά που βλέπουν οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα. Μήπως όμως, αν κοιτάζαμε την άλλη πλευρά- που υπάρχει- τα πράγματα να μην εστίαζαν τόσο στο "γιατί" όσο στο "εάν"; Ναι, ίσως ήταν κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Χωρίς μάσκες. Αγνά και από καρδιάς συναισθήματα. Όλα όμως..."επί σκηνής".
*Βλπ. το κείμενο "Το κάστρο".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!