Όνειρο

Ήταν βράδυ κ σε μια στιγμή,χωρίς να το συνειδητοποιήσω,βρέθηκα σ'ένα χώρο. Δεν ξέρω τι μορφή είχε αυτός ο χώρος και τι το περιέβαλε. Ήταν απλά σκοτεινα... Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν ένα λευκό παγκάκι. Ευρισκόμενος στο πάτωμα,σηκώθηκα και πηγα να καθήσω εκεί. Μερικές φορές φοβόμουν,γιατί το σκοτάδι δεν μου επέτρεπε να δω σχεδόν τίποτα,παρά μόνο το λευκό παγκάκι. Σε κάποια φάση σάστησα... Ένιωθα λες και βρίσκομαι στο χείλος του γκρεμού,αλλά δεν άκουγα το ποτάμι. Περίεργο,αναρωτήθηκα... Στην συνέχεια,ηρέμησα λίγο από τον τρόμο που αισθάνθηκα κ συνέχισα. Κάποια στιγμή έφτασα στο παγκάκι. Μπορώ να πω ότι ήταν πολύ ωραία διακοσμημένο,λες και κάποιος το 'χε δημιουργήσει για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Κάθησα πάνω του κ ένιωσα ανακούφιση. Περίμενα κάτι. Δεν γνώριζα αυτό το κάτι όμως. Απλά το περίμενα. Κάποια στιγμή, ένιωσα να με διαπερνά ένα κρύο αεράκι, όπως αυτό που βγαίνει το πρωί. Κρυώνα. Και τώρα φοβόμουν. Μου θύμιζε κάτι παλαιές ταινίες τρόμου, που στο σκοτάδι περιπλέκονται τα πράγματα κ η φαντασία οργιάζει. Έκλεισα τα μάτια κ προσπάθησα να χαλαρώσω. Χωρίς να το καταλάβω, δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου. Ήταν το κρύο ή ο φόβος; δεν κατάλαβα πότε. Άνοιξα τα μάτια κ κοίταξα στο βάθος του σκοταδιού. Με μια φευγαλαία ματιά, έπιασα νομίζω μια σπίθα. Δεν ήμουν σίγουρος. Η σπίθα έγινε πιο έντονη,ακόμη πιο έντονη... Δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά μόνο την σπίθα, που τώρα έγινε ήλιος. Διέκρινα ότι είχε ανθρώπινη μορφή,ναι πρέπει να ήταν άνθρωπος. Αλλά όχι ξεκάθαρα. Αλλά μ'άγγιξε με τις ακτίνες του και μου πήρε όλο τον φόβο μακριά. Στην αγκαλιά του ύπνου πλέον,περιμένω το επόμενο βράδυ, για να ανακαλύψω ποιος αγγελος βρισκόταν πίσω από τις ακτίνες...