Το μόνο που θυμάται ήταν ένα χαμόγελο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει τίποτα αυτό το χαμόγελο. Έτσι τουλάχιστον πίστευε και συνεχίζει να πιστεύει. Πέρασε καιρός, αλλά ακόμα αισθάνεται ότι η καρδιά του είναι πλημμυρισμένη. Όχι από αγάπη, αλλά από φόβο. Μερικές φορές, ο χρόνος είναι ο μόνος, που μπορεί να γιατρέψει κάποιες πληγές, αλλά πάντα θα υπάρχει κάτι, που θα απομένει. Αυτό το κάτι είναι σαν να 'χει πλέον προσκολληθεί με τα ζωτικά όργανα και να είναι ένα. Αυτό, που πάντα αναρωτιόταν είναι, γιατί; Τι γίνεται λάθος. Ποτέ δεν βρήκε την απάντηση. Χανόταν στις σκέψεις, απελπισμένος να βρει την απάντηση, αλλά τίποτα. Ίσως να μην προσπάθησε αρκετά. Ίσως να μην υπήρχε απάντηση. Ίσως όλα είναι μια ενέργεια κι το αποτέλεσμα της, μια αρχή με το τέλος της. Προσπαθεί να βρει την λάμψη. Ακόμα και η ζωή του υποδεικνύει τον δρόμο, αλλά αδυνατεί να τον ακολουθήσει. Φοβάται. Φοβάται το φως, που κρύβεται πίσω από τις γκρίζες αναμνήσεις. Τον εκτυφλώνει και ταυτόχρονα αισθάνεται ότι πλανάται, σαν ένα είδος παιχνιδιού. Τι φως είναι αυτό; Που είναι η γνώση και ο έλεγχος; Είναι το φως ενός αστεριού, που προσπαθεί να βρει συντροφιά; Ή μήπως είναι εκείνο το φως, που δίνει απαντήσεις; Όλα μ' ένα χαμόγελο. Αυτό το ένα και μοναδικό χαμόγελο. Η καρδιά του χτυπά δυνατά, λες και το φως αναζωπυρώνεται μέσα του. Μήπως ήμουν κι εγώ κομμάτι αυτού του φωτός; Μήπως ήμουν εγώ το φως; αναρωτιόταν συνεχώς. Ή μήπως το ιστορικό του υποσυνείδητού του; Έκλεισε τα μάτια.Πήρε μια ανάσα και με το χέρι στην καρδιά αποφώνησε: "Γεννηθήτω φως;"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!