Still alive

For what you give

I always give more

I may misbehave

But I need some more

Searching in time

Waiting for your soul

Everything's fine

When you're not alone

Expectations's the easy part

But actions's the hard one

Like a mirror reflecting your ego

And leaving emotions underego

Believing in difference

Proving the innocence

Love is experience

turning into sickness

You were always my weakness

Like a beautiful, seductive princess

But I found in your eyes faithness

And you're leaving me kinda painless

For what you give

I always give more

I may misbehaved

But I needed nore

Searched in time

waited for your love

You left me aside

But i'm still alive...

*Photograph:Dimitrios Katsaros

Ανακαλύψεις

Ύστερα από αρκετούς μουσικούς καλλιτέχνες, πρόσφατα με κατέπληξε μια συγκεκριμένη, η οποία πατά στον δικό μου ψυχικό κόσμο, ενώ η εξέφραση των συναισθημάτων της- διαμέσου των κομματιών της- είναι απλά μαγευτική. Δεν πρόκειται να κάνω διαφήμιση αυτού του προσώπου, απλά θεωρώ σημαντικό να συγκεκριμενοποιώ κάποια πράγματα. H Lana Del Rey(Elisabeth Grant) περιγράφει με απόλυτη επιτυχία, τι αισθάνομαι και τι εκφράζω ως προσωπικότητα. Τα κομμάτια της- που είναι γραμμένα και μελοποιημένα από εκείνη- είναι άκρως ερωτικά, σαγηνευτικά, με μία ισχυρή δόση καταθλιπτικότητας, παρμένα από την εμπειρία της με ένα άτομο που την έκανε να νιώσει μοναδική. Τόσο μοναδική, που "θα μπορούσε να πεθάνει για εκείνο". Και είναι τόσο γλυκό, να βλέπεις ένα άτομο να εκφράζεται με τόσο πάθος. Επηρεασμένη από γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Eminem(!), προσδίδει στα τραγούδια της λίγο αέρα από Αμερικάνικη Rap και μας... Συναρπάζει!

Με αγνό συναίσθημα, ακαταμάχητη έκφραση, εθιστική μελωδία και υπέροχη φωνή, η Lana μας παρουσιάζει κάτι από τον δικό της κόσμο...

Ακούστε το Off to the races από τον δίσκο της Born to die.

Προβληματισμός

Κάνουμε ενέργειες, που στην πορεία αποδεικνύουν ότι δεν είμαστε έτοιμοι γι' αυτές. Όσο και να θέλουμε να επιτύχουμε ένα συγκεκριμένο σκοπό, τα εμπόδια που μας παρουσιάζονται είναι καταναγκαστικά, αφήνοντάς μας μετέωρους στο αν θα συνεχίσουμε ή όχι. Σύμφωνα μ' ένα πρόσφατο περιστατικό, ενώ ο στόχος υπήρχε και το κίνητρο ήταν υποκειμενικά ισχυρό, η ψυχολογία και οι συνθήκες επηρέασαν αρνητικά στην εξέλιξη των πραγμάτων. Και μου έκανε τόσο έντονη εντύπωση, γιατί ήταν όνειρο ζωής. Το συμπέρασμα λοιπόν; Μα φυσικά, το ότι η ψυχολογία των ατόμων παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη, την δημιουργία και την συνέχεια των πραγμάτων. Μιλάμε για μια αδύναμη προσωπικότητα, που δεν κατάφερε να ελέγξει τα συναισθήματά της και "υπέκυψε"; Ή όντως, υπάρχουν δυνάμεις μέσα μας, που μας καθοδηγούν στις επιλογές μας, π.χ ένστικτο;;;

Περί Αγάπης

Δεν μπορείς να μιλάς για Αγάπη, από την στιγμή που δεν έχεις νιώσει την Αγάπη. Αγάπη είναι να δίνεις και να παίρνεις, ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι(...) Πως λοιπόν μιλάς για αυτήν, όταν εσύ δεν έχεις αγαπήσει τον ίδιο σου τον εαυτό; Μιλάς υπερήφανα και ξεστομίζεις παράδοξες αλήθειες, που στην ουσία είναι μια λεκτική πλάνη.
Αγάπα τον εαυτό σου για ν' αγαπήσεις και τους γύρω σου...
Τότε μόνο θα μιλάμε για Αγάπη...

Μια ακόμη σελίδα

Και η σελίδα όλο γυρίζει… Ποτέ δεν σταματά… Άλλες φορές καθυστερεί, άλλες αλλάζει μέσα σε δευτερόλεπτα… Όμως δεν παύει να είναι μια μοναδική σελίδα, αλλιώτικη από τις άλλες… Με δική της μορφή, περιεχόμενο, συναισθήματα και καταστάσεις, με διαφορετικό μελάνι και διαφορετικά σχήματα… Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχει πάντα ένα «εμείς ζήσαμε καλά κι αυτοί καλύτερα»… Με αυτή την προϋπόθεση, δεν θα εγγράφονταν κι άλλες σελίδες… Ίσως, η μία και μοναδική αυτή σελίδα να εμπλουτιζόταν συνεχώς με νέα αντικείμενα, αλλά το ρητό «κάθε αρχή και ένα τέλος» ισχύει στις περισσότερες-μην πω όλες- εκδοχές των καταστάσεων… Έτσι λοιπόν, η σελίδα γυρίζει! Ένας νέος κόσμος αναδιπλώνεται μπροστά μας… Και αλληλοεπηρεαζόμαστε και αναδιαμορφώνουμε κάποια πετραδάκια στον μοναδικό μας πύργο... Τυχαίο; Για όποιον το πιστεύει… Επιλογή; Το μόνο σίγουρο…

Μερικές φορές προκαλεί πόνο η αλλαγή… Οι άνθρωποι, όταν ταυτίζονται και δημιουργούν δεσμούς(φιλικούς, ερωτικούς, ομαδικούς, επαγγελματικούς κα) με τον υπόλοιπο κόσμο, αισθάνονται ισχυροί, ασφαλείς, δημιουργικοί κλπ. Η αίσθηση του «ανήκειν» παίζει σπουδαίο ρόλο τελικά… Και η πραγματική αντοχή αποφαίνεται μέσα από τις πράξεις μας. Το να μπορέσεις να συνηθίσεις σε μια ιδέα, που στο παρελθόν είχες δεδομένη, ενώ πλέον δεν είναι. Ας είμαστε αντικειμενικοί, όλοι περνάμε από αυτό το στάδιο.

Αλλά, μην σκεπτόμαστε τόσο απαισιόδοξα. Η αλλαγή είναι κομμάτι του χρόνου. Δεν θα σταματήσει ποτέ να υπάρχει και θα κάνει αισθητή την παρουσία της στον προσωπικό κόσμο του καθενός, αλλά και στο περιβάλλον που τον περιβάλλει. Να ένα στοιχείο λοιπόν, που θα παραμείνει δεδομένο! Και πριν το γύρισμα της σελίδας, κάνεις μια ανασκόπηση και παρατηρείς λάθη αλλά και σωστές πράξεις. Και τέλος, οι σελίδες που πέρασαν λειτουργούν ως μέσο για να συνεχίσεις παρακάτω. Αντλώντας τα θετικά στοιχεία, καταφέρνεις να συνεχίσεις δυναμικά σε αυτό που ακολουθεί…

Αφιέρωμα στον κόσμο μου

Ο σκοπός που γράφω αυτό το κείμενο είναι για να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα άτομα που είναι κοντά μου. Χάρη σε αυτά, έχω φτάσει στο επίπεδο που βρίσκομαι και συνεχίζω την πορεία της ζωή μου. Είναι μια αμοιβαία σχέση, η οποία εμπεριέχει βαθιά συναισθήματα, όπως αγάπη, εκτίμηση, ενδιαφέρον, φροντίδα, ευτυχία και άλλα πολλά, που δεν μπορώ να τα απαριθμήσω και να τα εκφράσω με μία μελάνη. Γιατί κάποια πράγματα δεν εκφράζονται με λόγια, αλλά με πράξεις. Και είμαι ευτυχισμένος, που μπορώ να μοιράζομαι τον κόσμο μου με άτομα που είναι δημιουργικά, ευχάριστα, συμπονετικά και δυναμικά. Μια έννοια της αγάπης είναι αυτή. Να μπορείς δηλαδή να στηρίζεσαι σε κάποιον και μαζί, να δημιουργείτε και να διαμορφώνετε τον κόσμο σας. Ακόμη, ένας λόγος που θέλω να ευχαριστήσω αυτά τα άτομα είναι το γεγονός ότι με αντέχουν! Σίγουρα ακούγεται αστείο, αλλά είμαι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος. Όπως όλοι εξάλλου. (Σύμφωνα με ένα αγαπημένο πρόσωπο, είμαι γκρίνια.) Αλλά με αποδέχονται όπως είμαι. Χωρίς αναστολές, χωρίς όρια, χωρίς ιδιαιτερότητες. Αγαπούν και εκτιμούν όχι τον Δημήτρη σαν ταμπέλα, αλλά αυτό που κρύβω μέσα μου. Και γνωρίζουν-με ένα μαγικό τρόπο- όταν δεν είμαι καλά, όταν πονάω, όταν είμαι ευτυχισμένος, όταν είμαι απογοητευμένος… Και είναι εκεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν θέλουν να με βλέπουν να δακρύζω, αλλά να έχω το χαμόγελο στα χείλη μου. Και είναι συγκινητικό, γιατί είναι μοναδικό το να αισθάνεσαι ασφάλεια, εμπιστοσύνη και αγάπη να σε περιβάλλει. Όσο ανεκτίμητο κι αν είναι, εγώ προσπαθώ να το προσεγγίζω. Γιατί, δεν ξέρω τι θα ‘κανα χωρίς αυτά τα άτομα. Η μεγάλη αγκαλιά τους με ζεσταίνει και με βοηθά να στέκομαι στα πόδια μου. Δεν θα φλυαρήσω άλλο, αλλά θα πω ένα πράγμα:

Σας ευχαριστώ για όλα όσα έχετε κάνει για μένα, για όσα κάνετε και όσα θα κάνετε… Η αγάπη μου είναι τόσο μεγάλη, που θα μπορούσε να καλύψει όλο το σύμπαν, γιατί εσείς είστε τ’ αστεράκια μου. Μπορεί να μην σας βλέπω πάντα, αλλά ξέρω ότι υπάρχετε εκεί για μένα. Κι εγώ με την σειρά μου, σας προσφέρω μία θέση στην αγκαλιά μου, ως ένα κοινό αστέρι, με ξεχωριστή ακτίνα φωτός. Δεν θέλω να υποσχεθώ κάτι. Προτιμώ να βλέπω τις σκέψεις μου σε πράξεις. Και μην ξεχνάτε, όσο είμαστε μαζί θα δημιουργούμε και θα κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Γιατί αγάπη είναι δημιουργία…

Σας αγαπώ πολύ,

Κατσαρός Δημήτρης

Η στιγμή της παράστασης

Ο κόσμος δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται να βγει στην σκηνή και θα πράξει το έργο, που προετοιμαζόταν να κάνει. Στην ουσία, κάθε στιγμή βρίσκεται «επί σκηνής» και παίζει τον δικό του μοναδικό ρόλο. Και εκεί τίθεται το πρόβλημα. Αυτή η ανάπαυλα των ενεργειών μας για ένα χρονικό διάστημα, μεγάλο ή μικρό, ίσως να καταστρέφει, να απλουστεύει την ουσία των πραγμάτων. Άτομα και καταστάσεις, που, υπό άλλες συνθήκες, θα είχαν λάβει διαφορετική τροπή. Και στο τέλος απομένει ένα ανεκπλήρωτο κενό και ένα «γιατί», που κανείς δεν κατάφερε και δεν καταφέρνει να μας απαντήσει. Χάνουμε βασικές εμπειρίες από την ζωή μας και άτομα, που μας παρείχαν συναισθήματα και στιγμές και θα παραμείνουν αιώνια στη ψυχή και το νου.

 Όλοι έχουμε έναν ήλιο μέσα μας. Ας τον αναδείξουμε χωρίς όρια και χωρίς ενδοιασμούς, πριν τελειώσει η παράσταση…

Καμβάδες

Είναι άσχημο να φεύγουν άτομα που αγαπάς από την ζωή σου. Είναι οδυνηρό, γιατί πλέον δεν θα είναι κομμάτι του εαυτού, της καθημερινότητάς, των συναισθημάτων και των σκέψεών σου. Πολλές φορές, η επιλογή του να φύγεις μακριά γίνεται τόσο γρήγορα, όπως ο ήχος του κλείστρου σε μια φωτογραφική μηχανή. Τόσο γρήγορα, αλλά τόσο επώδυνα… Το μόνο που απομένει είναι ένας καμβάς, λίγο χρώμα και διάθεση. Νέος καμβάς, τον οποίο θα χρησιμοποιήσεις με ένα νέο άτομο, κοινά χρώματα, με τα οποία θα σχεδιάσετε ένα νέο κόσμο και μοναδική διάθεση, που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο θα φτιάξετε αυτό τον κόσμο.

Άραγε, πόσους τέτοιους καμβάδες έχουμε δημιουργήσει στην ζωή μας; Ποιες οι διαφορές ανάμεσα στον κάθε καμβά; Τι ξεχωριστό έχει κάθε καμβάς; Αυτά είναι ερωτήματα, που βοηθούν στο να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, η επικοινωνία, τα συναισθήματα και η επαφή μεταξύ των ανθρώπων. Ακόμα κι αν κάποια άτομα επιλέγουν να φύγουν από την ζωή μας για τον α-β λόγο, πάντα αφήνουν κάτι πίσω τους. Και πολλές φορές, αυτό το «κάτι» είναι που μας διαμορφώνει ως προσωπικότητες και ως άτομα.

 «Μέσα από τον δικό σου κόσμο, ανασχεδίασα τον δικό μου»

«Τα μεγάλα πράγματα απαιτούν και μεγάλες ευθύνες»