Επί σκηνής

Ο κόσμος του θεάτρου ήταν και θα είναι μια γλυκιά νότα στην ζωή των ανθρώπων. Η υποκριτική κράτησε την ιδιότητα και την ζωντάνια της στο πέρασμα του χρόνου. Το δυσάρεστο όμως είναι ότι ξεπέρασαν τα όρια του θεάτρου. Πλέον, πολλοί την υιοθέτησαν ως τρόπο  συμπεριφοράς. Ίσως είναι ένα παιχνίδι, όπως η ζωή. Κάτι που ξέχασαν ίσως είναι το πως είναι τα πράγματα "επί σκηνής". Μα, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, πως είναι τα πράγματα " επί σκηνής"; Θα απαντήσω στο τι είναι αυτή η φράση. Αλληγορικά, θα έλεγα πως είναι η ίδια η ζωή,η πραγματικότητα, στην οποία τα άτομα συμμετέχουν στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική διαδικασία. Ξεχωριστά, ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να φτιάξει το δικό του "κάστρο"*, την ζωή που θα ήθελε να ζήσει εκείνος. Σε μια εποχή, που αυξάνεται ραγδαία, οι σχέσεις καθώς και οι συνθήκες έχουν αλλάξει σημαντικά. Έτσι λοιπόν, το προσωπείο έγινε, κατά κάποιο τρόπο, ένα είδος μόδας, ενώ σημαντικές αξίες της ζωής χάνονται στο ταξίδι της ζωής. Τι διδάσκει άραγε, ο δάσκαλος του παρελθόντος; Γιατί τα πράγματα έχουν πάρει αυτή την πορεία; Γιατί...; Αυτή είναι ίσως η πλευρά που βλέπουν οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα. Μήπως όμως, αν κοιτάζαμε την άλλη πλευρά- που υπάρχει- τα πράγματα να μην εστίαζαν τόσο στο "γιατί" όσο στο "εάν"; Ναι, ίσως ήταν κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Χωρίς μάσκες. Αγνά και από καρδιάς συναισθήματα. Όλα όμως..."επί σκηνής".
*Βλπ. το κείμενο "Το κάστρο".

Με φόντο το άπειρο

Τα μικρά και ασήμαντα πράγματα κάνουν την διαφορά στην ζωή. Μας είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε απλά, καθημερινά πράγματα, γιατί απλά αυτά τα στοιχεία δεν ακτινοβολούν, όπως είναι ένα κομμάτι χρυσός. Αλλά μερικές φορές, αυτά τα πράγματα αξίζουν περισσότερο απ' ότι ένας χρυσός. Σε μια στιγμή αδυναμίας, ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου το βράδυ, προσπαθούσα να βρω τρόπο, για να κοιμηθώ. Ο πόνος που αισθανόμουν ήταν αρκετά έντονος, σαν να ζούσα έναν επώδυνο εφιάλτη. Μέσα σε αυτή την απίστευτη φρενίτιδα, κοίταξα την οροφή του σπιτιού μου. Θα την χαρακτήριζα ως ένα μαγικό σημείο, ένα περίεργο, μαγικό σημείο. Σίγουρα, αυτό ακούγεται πολύ παιδιάστικο και ανώριμο, αλλά το θέμα δεν είναι  όπως φαίνεται. Είναι κάτι παραπάνω, πολύ παραπάνω. Έτσι λοιπόν, κατά κάποιον ανεξήγητο λόγο, έκατσα και κοίταγα με αφοσίωση αυτή την οροφή. Κύλησαν δύο λεπτά και ξαφνικά, εμφανίστηκαν διάφορα σχέδια μπροστά στα μάτια μου. Το σκοτάδι είχε το χρώμα της πίσσας και με δυσκολία διέκρινα τα αντικείμενα, που βρίσκονταν γύρω μου. Το φως του φεγγαριού έλουζε το δωμάτιο, ενώ ο αέρας συνέπαιρνε τα κλαδιά των δέντρων, δημιουργώντας περίεργες σκηνές στο κατάμαυρο φόντο. Ένιωθα ότι έβλεπα να απεικονίζεται μια παραλία, μια ψυχρή παραλία. Χωρίς χρώματα, χωρίς ένταση. Τα νερά της θάλασσας έπεφταν με ορμή πάνω στην ακτή, ενώ μπορούσα να διακρίνω μια μικρή βάρκα, να ταλαιπωρείται από τον δαίμονα της θάλασσας. Ξαφνικά, η βάρκα ξεκίνησε να κινείται προς το εσωτερικό του πελάγους, παλλόμενη ανάμεσα στα κύματα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι κανείς δεν υπήρχε στην βάρκα, να την μετακινεί και να την οδηγεί. Έκλεισα τα μάτια και τα άνοιξα ξανά, μήπως και τα μάτια μου είχαν θαμπωθεί από το μεγαλείο της φύσης. Στο εσωτερικό της βάρκας εμφανίστηκαν δύο λάμψεις. Για λίγο ένιωσα το δέος. Μα, πως;αναρωτιόμουν. Προσπάθησα να το ερμηνεύσω. Ίσως ήταν το φως του φεγγαριού, που αντανακλούσε πάνω στα σιδερένια εξαρτήματα της βάρκας. Προσπάθησα να δω πιο διακριτικά, αλλά δεν κατάφερα κάτι. Ήταν σαν αστέρια, δύο όμορφα ουράνια σώματα. Δεν κατάλαβα ποτέ, τι ήταν ακριβώς ή που οδηγούνταν, αλλά το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι αυτές οι ψυχές θα ήταν πολλή ευτυχισμένες.

Αναμνήσεις

Η ζωή αποτελείται από στιγμές, ξεχωριστές και μοναδικές στιγμές. Μια στιγμή μπορεί να διαρκέσει και λίγα δευτερόλεπτα, αλλά η δύναμή της φαίνεται να είναι τόσο μεγάλη, όσο η στιγμή κάποιων ωρών. Πολλές φορές, κοιτάζοντας το ρολόι, αισθάνομαι ότι κάθε λεπτό είναι μοναδικό. Το ρολόι ποτέ δεν γερνά, δεν έχει γκρίζα μαλλιά και ούτε το δέρμα του χάνει την χρυσαφί του λάμψη. Επίσης, δεν ξαναγεννιέται. Αυτό λοιπόν, που μένει είναι στιγμές, ξεχωριστές και μοναδικές στιγμές. Δεν έχει σημασία τόσο ο τόπος, όσο τα μέλη αυτού του τόπου, που τον κάνουν ανεπανάληπτο. Αναφέρομαι σε αντικείμενα, αλλά το ίδιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα χαμόγελο, μια λέξη, μια χειραψία, όλα αυτά είναι ικανά να σταματήσουν τον χρόνο και ν'αφήσουν πίσω τους γλυκές αναμνήσεις. Όλα λοιπόν γίνονται για τις αναμνήσεις, κάτι σαν αποθέματα τροφής για τον ανθρώπινο νου και καρδιά, κάτι για να θυμάται. Μερικές φορές, οι αναμνήσεις είναι το τελευταίο πράγμα, που απομένει σε κάποιον. Είναι εκείνες, που σε αφήνουν να μαγεύεσαι από την υφή τους, ενώ είναι τόσο παραστατικές, λες και τις ζεις για ακόμη μια φορά. Ίσως και η Ελπίδα και η Πίστη να πηγάζουν από τις αναμνήσεις, αφού σε βοηθούν να περιμένεις με ανυπομονησία τις επόμενες "συγκινησιακές ιστορίες". Ένα πράγμα δεν θα ξεχάσω ποτέ... Εκείνες τις στιγμές που πέρασα μαζί σου...

Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον

Το παρελθόν είναι ένα σημαντικό στοιχείο στην ζωή ενός ανθρώπου. Πολλές φορές, επιλέγουμε να το διαγράψουμε, λόγω κακών γεγονότων και επώδυνων καταστάσεων. Αλλά, μήπως το παρελθόν είναι κάτι παραπάνω από απλές στιγμές;
Κάποιες στιγμές, που έχουν αποτυπωθεί στην μνήμη μας, ως αναπόσπαστες εικόνες. Συναισθηματικές εικόνες, που εκφράζουν κυρίως πόνο, θλίψη αλλά και έντονη χαρά και ευτυχία. Σύμφωνα με την άποψη της επιστήμης της ψυχολογίας, ο ανθρώπινος νους συγκρατεί στην μνήμη του κυρίως επώδυνες ή πολύ χαρακτηριστικές στιγμές, διότι αυτές βίωσε πολύ έντονα συναισθηματικά. Το θέμα βέβαια δεν έγκειται στο αν θυμάται αυτές τις εικόνες. Το ζήτημα τίθεται στο τι κάνει για να τις ξεπεράσει και τι θετικά συμπεράσματα έχει βγάλει διαμέσου αυτών των εικόνων-καταστάσεων.
Κάποιες καταστάσεις, που φέρουν σημαντικές αποφάσεις. Από το παρελθόν αντλείς πράγματα, που θα σε βοηθήσουν στο παρόν και μετέπειτα στον μέλλον. Αυτό το αβέβαιο και τόσο απρόβλεπτο και υποθετικό μέλλον. Εύλογα λοιπόν λέγεται η παροιμία "Το παρελθόν αποτελεί δάσκαλο του παρόντος και οδηγό του μέλλοντος". Αλλά, για να είμαστε αντικειμενικοί και ειλικρινείς, δεν το έχω δει στην πράξη αυτό. Το μόνο που παρατηρώ είναι να επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια λάθη. Μήπως το παρελθόν δεν είναι καλός σύμβουλος; Ή μήπως είναι δύσκολο ο άνθρωπος να εφαρμόσει σε πράξεις τα λεγόμενά του; Τι θα γίνει με τον οδηγό του τρένου του μέλλοντος;
"Το παρελθόν αποτελεί δάσκαλο του παρόντος και οδηγό του μέλλοντος". Ευχαριστίες λοιπόν στο παρελθόν και λησμονή για το μέλλον... Μέσα από το παράθυρο του παρόντος.

Γεννηθήτω φως;

Το μόνο που θυμάται ήταν ένα χαμόγελο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει τίποτα αυτό το χαμόγελο. Έτσι τουλάχιστον πίστευε και συνεχίζει να πιστεύει. Πέρασε καιρός, αλλά ακόμα αισθάνεται ότι η καρδιά του είναι πλημμυρισμένη. Όχι από αγάπη, αλλά από φόβο. Μερικές φορές, ο χρόνος είναι ο μόνος, που μπορεί να γιατρέψει κάποιες πληγές, αλλά πάντα θα υπάρχει κάτι, που θα απομένει. Αυτό το κάτι είναι σαν να 'χει πλέον προσκολληθεί με τα ζωτικά όργανα και να είναι ένα. Αυτό, που πάντα αναρωτιόταν είναι, γιατί; Τι γίνεται λάθος. Ποτέ δεν βρήκε την απάντηση. Χανόταν στις σκέψεις, απελπισμένος να βρει την απάντηση, αλλά τίποτα. Ίσως να μην προσπάθησε αρκετά. Ίσως να μην υπήρχε απάντηση. Ίσως όλα είναι μια ενέργεια κι το αποτέλεσμα της, μια αρχή με το τέλος της. Προσπαθεί να βρει την λάμψη. Ακόμα και η ζωή του υποδεικνύει τον δρόμο, αλλά αδυνατεί να τον ακολουθήσει. Φοβάται. Φοβάται το φως, που κρύβεται πίσω από τις γκρίζες αναμνήσεις. Τον εκτυφλώνει και ταυτόχρονα αισθάνεται ότι πλανάται, σαν ένα είδος παιχνιδιού. Τι φως είναι αυτό; Που είναι η γνώση και ο έλεγχος; Είναι το φως ενός αστεριού, που προσπαθεί να βρει συντροφιά; Ή μήπως είναι εκείνο το φως, που δίνει απαντήσεις; Όλα μ' ένα χαμόγελο. Αυτό το ένα και μοναδικό χαμόγελο. Η καρδιά του χτυπά δυνατά, λες και το φως αναζωπυρώνεται μέσα του. Μήπως ήμουν κι εγώ κομμάτι αυτού του φωτός; Μήπως ήμουν εγώ το φως; αναρωτιόταν συνεχώς. Ή μήπως το ιστορικό του υποσυνείδητού του; Έκλεισε τα μάτια.Πήρε μια ανάσα και με το χέρι στην καρδιά αποφώνησε: "Γεννηθήτω φως;"

Όνειρο

Ήταν βράδυ κ σε μια στιγμή,χωρίς να το συνειδητοποιήσω,βρέθηκα σ'ένα χώρο. Δεν ξέρω τι μορφή είχε αυτός ο χώρος και τι το περιέβαλε. Ήταν απλά σκοτεινα... Το μόνο που μπορούσα να διακρίνω ήταν ένα λευκό παγκάκι. Ευρισκόμενος στο πάτωμα,σηκώθηκα και πηγα να καθήσω εκεί. Μερικές φορές φοβόμουν,γιατί το σκοτάδι δεν μου επέτρεπε να δω σχεδόν τίποτα,παρά μόνο το λευκό παγκάκι. Σε κάποια φάση σάστησα... Ένιωθα λες και βρίσκομαι στο χείλος του γκρεμού,αλλά δεν άκουγα το ποτάμι. Περίεργο,αναρωτήθηκα... Στην συνέχεια,ηρέμησα λίγο από τον τρόμο που αισθάνθηκα κ συνέχισα. Κάποια στιγμή έφτασα στο παγκάκι. Μπορώ να πω ότι ήταν πολύ ωραία διακοσμημένο,λες και κάποιος το 'χε δημιουργήσει για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Κάθησα πάνω του κ ένιωσα ανακούφιση. Περίμενα κάτι. Δεν γνώριζα αυτό το κάτι όμως. Απλά το περίμενα. Κάποια στιγμή, ένιωσα να με διαπερνά ένα κρύο αεράκι, όπως αυτό που βγαίνει το πρωί. Κρυώνα. Και τώρα φοβόμουν. Μου θύμιζε κάτι παλαιές ταινίες τρόμου, που στο σκοτάδι περιπλέκονται τα πράγματα κ η φαντασία οργιάζει. Έκλεισα τα μάτια κ προσπάθησα να χαλαρώσω. Χωρίς να το καταλάβω, δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου. Ήταν το κρύο ή ο φόβος; δεν κατάλαβα πότε. Άνοιξα τα μάτια κ κοίταξα στο βάθος του σκοταδιού. Με μια φευγαλαία ματιά, έπιασα νομίζω μια σπίθα. Δεν ήμουν σίγουρος. Η σπίθα έγινε πιο έντονη,ακόμη πιο έντονη... Δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά μόνο την σπίθα, που τώρα έγινε ήλιος. Διέκρινα ότι είχε ανθρώπινη μορφή,ναι πρέπει να ήταν άνθρωπος. Αλλά όχι ξεκάθαρα. Αλλά μ'άγγιξε με τις ακτίνες του και μου πήρε όλο τον φόβο μακριά. Στην αγκαλιά του ύπνου πλέον,περιμένω το επόμενο βράδυ, για να ανακαλύψω ποιος αγγελος βρισκόταν πίσω από τις ακτίνες...

Το κάστρο

Στην ζωή έμαθα το εξής: κάθε άνθρωπος έχει ως στόχο να φτιάξει το κάστρο. Προσπαθεί ακόμη να βρει τον άνθρωπο, το συστατικό εκείνο στοιχείο, για να το επιτύχει. Ολα ξεκινούν βέβαια από τα θεμέλια. Κάποιος αποφάσισε και πήρε το ρίσκο,έχοντας στο νου του να φτάσει στην κορυφή. Το ίδιο κ δύο άλλοι. Ο ένας έμεινε στα θεμέλια,ο άλλος έφτασε στην μέση κ ο άλλος εγκατέλειψε. Κάνεις δεν κατάφερε να φτάσει στην πολυπόθητη κορυφή. Ύστερα,κάποιος αποφάσισε να προσπαθήσει πάλι από την αρχή,στα θεμέλια. Δύσκολη και επώδυνη κατάσταση, θα σχολίαζα. Τώρα πλέον το κάστρο που συνήθιζε να φτιάχνει,μοιάζει πιο πολύ με αρχαιολογικό χώρο. Οι επισκέπτες καταλαβαίνουν μόνο ό,τι βλέπουν,αλλά χάνουν την σημαντικότητα των γεγονότων εις βάθος. Μάλλον γι'αυτό δεν μου άρεσαν ποτέ τα μουσεία. Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος, με ψηλά,πανέμορφα κ πολύχρωμα κάστρα; Πιο σημαντικό, πως θα ήταν τα άτομα μέσα στα κάστρα και πώς οι αναμεταξύ τους σχέσεις; Μάλλον ήρθε η στιγμή για την αλλαγή. Ο χρόνος χωράει σε μια στιγμή και το μαύρο πέπλο εμφανίζεται. Κλείνει τα μάτια για λίγο και οραματίζεται,ονειρεύεται. Ύστερα από λίγο, παίρνει την απόφαση, με λίγο δισταγμό. Παίρνει ένα μολύβι και σχεδιάζει πάνω στο ολόλευκο χαρτί. Πλέον,το μόνο που βλέπεις είναι όνειρα. Χρώματα. Φως. Ευτυχία. Και ένα υπέροχο κάστρο ,να αγγίζει τον ουρανό και δύο πρόσωπα, να χαμογελούν. Καθώς ο ήλιος δύει και το φεγγάρι ξεκινά να ακτινοβολεί,μαζί με την συνοδεία των αστεριών,εμφανίζεται κι ένας λευκός άγγελος, περίεργο στο άκουσμα. Κρατούσε μια επιγραφή. Η επιγραφή έγραφε μόνο μια λέξη-με μεγάλα κόκκινα γράμματα- και πήγε και την τοποθέτησε στην είσοδο της πύλης. Δεν ξέρω αν είναι η φαντασία του απλά, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι χαμογελά...