Το κάστρο

Στην ζωή έμαθα το εξής: κάθε άνθρωπος έχει ως στόχο να φτιάξει το κάστρο. Προσπαθεί ακόμη να βρει τον άνθρωπο, το συστατικό εκείνο στοιχείο, για να το επιτύχει. Ολα ξεκινούν βέβαια από τα θεμέλια. Κάποιος αποφάσισε και πήρε το ρίσκο,έχοντας στο νου του να φτάσει στην κορυφή. Το ίδιο κ δύο άλλοι. Ο ένας έμεινε στα θεμέλια,ο άλλος έφτασε στην μέση κ ο άλλος εγκατέλειψε. Κάνεις δεν κατάφερε να φτάσει στην πολυπόθητη κορυφή. Ύστερα,κάποιος αποφάσισε να προσπαθήσει πάλι από την αρχή,στα θεμέλια. Δύσκολη και επώδυνη κατάσταση, θα σχολίαζα. Τώρα πλέον το κάστρο που συνήθιζε να φτιάχνει,μοιάζει πιο πολύ με αρχαιολογικό χώρο. Οι επισκέπτες καταλαβαίνουν μόνο ό,τι βλέπουν,αλλά χάνουν την σημαντικότητα των γεγονότων εις βάθος. Μάλλον γι'αυτό δεν μου άρεσαν ποτέ τα μουσεία. Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος, με ψηλά,πανέμορφα κ πολύχρωμα κάστρα; Πιο σημαντικό, πως θα ήταν τα άτομα μέσα στα κάστρα και πώς οι αναμεταξύ τους σχέσεις; Μάλλον ήρθε η στιγμή για την αλλαγή. Ο χρόνος χωράει σε μια στιγμή και το μαύρο πέπλο εμφανίζεται. Κλείνει τα μάτια για λίγο και οραματίζεται,ονειρεύεται. Ύστερα από λίγο, παίρνει την απόφαση, με λίγο δισταγμό. Παίρνει ένα μολύβι και σχεδιάζει πάνω στο ολόλευκο χαρτί. Πλέον,το μόνο που βλέπεις είναι όνειρα. Χρώματα. Φως. Ευτυχία. Και ένα υπέροχο κάστρο ,να αγγίζει τον ουρανό και δύο πρόσωπα, να χαμογελούν. Καθώς ο ήλιος δύει και το φεγγάρι ξεκινά να ακτινοβολεί,μαζί με την συνοδεία των αστεριών,εμφανίζεται κι ένας λευκός άγγελος, περίεργο στο άκουσμα. Κρατούσε μια επιγραφή. Η επιγραφή έγραφε μόνο μια λέξη-με μεγάλα κόκκινα γράμματα- και πήγε και την τοποθέτησε στην είσοδο της πύλης. Δεν ξέρω αν είναι η φαντασία του απλά, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι χαμογελά...