Αγαπητέ μου φίλε

Γνωρίζω πως αισθάνεσαι, αγαπητέ μου φίλε. Κοίτα, σε ξέρω τόσο λίγο, μα έτη φωτός σε ένα άλλο σύμπαν που δεν μετράει τόσο πολύ ο χρόνος. Μην στενοχωριέσαι, αγαπητέ μου φίλε, υπάρχουν ακόμη πολλά αξιοθέατα στο διάβα σου. Άσε την τύχη σε αυτούς που νοιάζονται για τα έτοιμα. Δεν είμαστε προορισμένοι γι' αυτούς. Μην λυπάσαι, αγαπημένε, "δεν θα έχει αξία". Εγώ σε έμαθα στις χαρές και τις δυσκολίες σου. Σκέψου ότι δεν είσαι μόνος. Και θυμήσου, "ο,τι κι αν δώσεις σε ορισμένους ανθρώπους δεν θα είναι αρκετό, ενώ σε άλλους δίνεις μια τυπική σημασία και έχουν τον κόσμο ολο".
Φίλε μου, οι άνθρωποι δεν μπορω να ισχυριστώ ότι αλλάζουν. Προσαρμόζονται και στριμώχνονται σε καταστάσεις που τους βολεύουν είτε αναγκάζονται να βρίσκονται. Εσύ γνωρίζεις μόνο τι ειναι καλύτερο για σένα. Και σου θυμίζω ενα πράγμα: Πριν αποφασίσεις αυτη την φορά, σκέψου πρωτίστως τον εαυτό σου.
Ολοκληρώνοντας, σε ευχαριστώ που με άκουσες, φίλε. Ο χρόνος δείχνει πολλά, την ώρα που πρέπει. Και όταν είσαι έτοιμος, ύψωσε το κεφάλι ψηλά με υπερηφάνεια και απόλαυσε την ελευθερία σου.
*Για σένα Στέλιο

Η χρυσή επιλογή

Συχνά βρισκόμαστε σε διλήμματα για πολλές επιλογές στην ζωή μας. Οι στιγμές και οι καταστάσεις ποικίλλουν και μεταβάλλονται από την μια στιγμή στην άλλη. Ποιος γνωρίζει τι είναι απόλυτα κατάλληλο για εκείνον; Για παράδειγμα, εγώ θεωρώ κατάλληλο και ιδανικό για τον εαυτό μου να είμαι υγιής, να εκπληρώσω τους στόχους μου και να είμαι μαζί με τα άτομα που αγαπώ. Εσύ μπορεί να θέλεις να κάνεις ταξίδια και να γνωρίσεις ολόκληρο τον κόσμο. Άλλος θέλει να ταξιδέψει στο φεγγάρι, άλλος να γίνει πλούσιος και άλλος να γίνει επιτυχημένος και ξακουστός επαγγελματίας ή όλα αυτά. Οπότε, δεν υπάρχει κάποια θεωρία που να μπορεί να υποστηρίξει το παραπάνω εγχείρημα. Στιγμιαίο και υποκειμενικό.

Διλήμματα. Διαδικασία που μπαίνει ένα άτομο ή μια ομάδα στην οποία θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ή παραπάνω θέματα καθοριστικής σημασίας. Εξ' ου και το "Να ζει κανείς ή να μη ζει" μήπως; Τέλος πάντων.Περιπλανιέμαι στους δρόμους, βρίσκομαι σε σοκάκια, σα να μην υπάρχει κανείς τριγύρω. Ανεβαίνω δρόμους, μπαίνω σε πλατείες, μετράω σκαλοπάτια. Κοιτάζω τον ουρανό, τα σύννεφα που μπερδεύονται μεταξύ τους, καθώς με περιβάλλει η φύση. Να, βρίσκομαι στο Άλσος. Ήταν πάντοτε θεραπευτικό μέρος, άλλωστε.

Κάθομαι σε μια κούνια, σαν εκείνες που είχαμε από τις παιδικές μας αναμνήσεις. Λίγο σκουριασμένη, με ένα κυπαρισσί ξεφτισμένο χρώμα και άπειρες αναμνήσεις να την συνοδεύουν. Φοράω τα ακουστικά μου, βάζω λίγο Birdy, κλείνω τα μάτια μου και με μια μικρή ώθηση, ξεκινάω να λικνίζομαι παρέα με την κούνια στον αέρα. Έχει δροσιά σήμερα. Το φθινόπωρο πλησιάζει και η φύση αλλάζει την φορεσιά της. Ξέρετε, όταν βρίσκομαι στον αέρα, δεν με απασχολεί τίποτα. Αισθάνομαι ελεύθερος. Νιώθω ότι η φύση με αγκαλιάζει, λούζοντάς με φύλλα τα οποία τα παίρνει ο άνεμος. Ένα μαγευτικό σκηνικό.

Μέσα σε αυτή την ηρεμία, ο εγκέφαλος μου λειτουργεί σαν ρολόι. Μου δίνει απαντήσεις σε θέματα όπου με ταλανίζουν αρκετό καιρό τώρα. Είναι αυτά τα διλήμματα. Ένας άνθρωπος που δεν σκέφτεται πολύ δεν μπορεί να με καταλάβει πλήρως. Αλλά είναι σαν κουδουνάκι που χτυπάει, ομαλά, σαν υπενθύμιση ότι κάτι έχω αφήσει ανολοκλήρωτο, Με εκνευρίζει να αφήνω μισές δουλειές, Θέλω ό,τι αναλαμβάνω να το διεκπεραιώνω άμεσα. Στο σημείο αυτό, στην φάση αυτή της ζωής μου, αναδιοργανώνομαι και ξεκαθαρίζω τους στόχους μου. "Πρέπει να μείνω ή πρέπει να φύγω" λοιπόν;

Το φως του ήλιου αρχίζει να ξεθωριάζει στο πέρασμα του χρόνου. Νυχτώνει, ο ήλιος κρύβεται δειλά πίσω από το βουνό και το φεγγάρι ξεπροβάλλει με μια απαράμιλλη χάρη. Η δροσιά με έχει αγκαλιάσει τόσο σφιχτά, που έχω κοκαλώσει κυριολεκτικά πάνω στην κούνια. Ωστόσο δεν με νοιάζει! Το αγαπώ αυτό το μέρος όπως και να 'χει. Ωστόσο, η λίστα με τα τραγούδια τελείωσε και πείνασα (πρωτότυπο!). Σταματάω την κούνια και οδηγούμαι προς την έξοδο του Άλσους. Νιώθω μια σιγουριά ωστόσο. Όχι τόσο για το τι θα πρέπει να κάνω. Αλλά για το ποιος είμαι τώρα που περπατάω, όταν κυλούσαν δάκρυα πάνω στην κούνια, κατά την διάρκεια που με έλουζε κρύος αέρας.

Το μόνο που ξέρω είναι εγώ. Και ξέρω ότι είτε μείνω είτε φύγω, το επέλεξα και θα το υπερασπιστώ έως το τέλος...

Χρυσή επιλογή είπατε;;;

Μιλώντας για την κατάθλιψη

Όπως μπορείτε να δείτε στο παραπάνω βίντεο, η κατάθλιψη είναι μια διαδεδομένης μορφή ασθένεια τα τελευταία χρόνια. Μέσα από το βίντεο μπορούμε να ανακαλύψουμε την υφή αυτής της κατάστασης και να δούμε πως λειτουργεί και τι επιδράσεις έχει στον άνθρωπο, προσωποποιώντας την με ένα μαύρο σκύλο. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, ωστόσο όποιος τις χρειαστεί, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου.

Το γεγονός ότι έχει λάβει αυξητική τάση τα τελευταία χρόνια είναι κάτι που προβληματίζει την παγκόσμια γνώμη, της επιστημονικής και μη κοινότητας. Ωστόσο, προτείνω να ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ. Πάντα οι γνώμες διίστανται και τα περιστατικά ποικίλλουν. Για παράδειγμα, δεν έχουμε περάσει όλοι κατάθλιψη. Άλλοι έχουν περάσει σε μικρότερο και άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό. Επίσης, συγκεκριμένα για την Ελλάδα, η έννοια της ψυχικής υγείας είναι επιβαρυμένη αρνητικά, περιθωριοποιώντας αρκετά τα άτομα με ψυχικές ασθένειες.
Κοινώς, το να λαμβάνεις ένα χάπι δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι και ψυχικά ασθενής. Επιπλέον, όπως αναφέρεται και στο βίντεο, η κατάθλιψη "δεν κάνει διακρίσεις". Αυτό σημαίνει ότι δεν κοιτάει το πως είσαι εξωτερικά, σε τι κοινωνικοοικονομικό επίπεδο βρίσκεσαι ούτε αν είσαι θρησκευόμενο άτομο. Τέλος, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και πιστεύω ότι ο καθένας μας ξεχωριστά γνωρίζει πολλές αιτίες για την ανάπτυξη του φαινομένου, όπως λ.χ. η κοινωνική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα.

Για να μην μακρηγορώ, δεν είναι ντροπή να μην αισθάνεστε καλά. Όλοι έχουμε τις στιγμές μας. Μιλήστε με κάποιον κοντινό σας άνθρωπο, κάνετε πράγματα που σας αρέσουν, διασκεδάστε και γεμίστε όμορφες στιγμές. Αν δείτε ότι επιμένουν τα συμπτώματα, μιλήστε με έναν ειδικό, Εκείνος μπορεί να σας συμβουλεύσει καλύτερα και να σας προτείνει λύσεις. Μην κλείνεστε στον εαυτό σας. Περάστε τον χρόνο που χρειάζεστε και σκεφτείτε τι είναι καλύτερο για τον εαυτό σας. Σίγουρα θα βρείτε έναν λόγο να είστε ευτυχισμένοι.

*Ευχαριστώ πολύ την εταιρία NOESI.GR (http://noesi.gr/had-a-black-dog-ellinika) για το υλικό και την πληροφόρηση

Κοίτα, Εγώ...

Ένα κενό... Χωρίς χρώματα, χωρίς μουσική, χωρίς τίποτα. Δεν ακούγεται τίποτα, δεν κινείται τίποτα, δεν υπάρχει τίποτα. Ένα κενό... Ποτέ δεν περιμένα να αισθανθώ έτσι, αυτό το τίποτα. Πάντα προσδοκούσα κάτι το ιδιαίτερο, κάτι που να με συναρπάσει, κάτι που θα είναι διαφορετικό από τα άλλα. Μα, δεν υπάρχει τίποτα. Τουλάχιστον στον δικό μου, περίεργο, φαντασιόπληκτο, ανισόρροπο κόσμο. Στην πορεία της ζωής μου κατάλαβα ότι άλλαξα. Και μαζί με μένα, άλλαξε και ό,τι με περιέβαλλε γύρω μου. Ποτέ δεν το αντιλήφθηκα, ποτέ δεν πίστευα ότι θα αισθανόμουν αυτό το κενό. Είναι η φάση; Είναι το άγχος; Είναι η μεταβολή της περιόδου; Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος...

"Κοιτα εγω αν μου επιτρέπεις δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις" Ν. Μ.

Ό,τι αξίζει είναι οι στιγμές

Χαίρεται!
Είχα καιρό να γράψω κάτι στο μπλογκ μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα αρκετή έμπνευση. Ωστόσο, αυτή την περίοδο του αναστοχασμού, συνειδητοποίησα διάφορα πράγματα τόσο για τους γύρω μου όσο και για τον ίδιο μου τον εαυτό.

Μέσα σε ένα χρονικό διάστημα κατάφερα και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο ΤΕΙ, την πτυχιακή και όλες μου τις εκπαιδευτικές μου εκκρεμότητες, πήρα το πτυχίο μου, πήρα το δίπλωμα του αυτοκινήτου και τον Σεπτέμβριο μπαίνω φαντάρος. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και κατέβαλα πολλή προσπάθεια για όλα αυτά. Πέραν όλων αυτών, πέρασα όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές σε γενικό πλαίσιο (τι πιο φυσιολογικό άραγε;). Θέλω να πω εν ολίγοις, ότι ο κόπος μου ανταμείφθηκε.

Καλοκαίρι 2016. Μια νέα περίοδος, καινούργιες εμπειρίες λοιπόν. Κάθε καλοκαίρι άλλωστε δεν είναι μια νέα ιστορία στο άλμπουμ του χρόνου; Είναι είναι. Και τα φέρνει έτσι η ζωή, που γεμίζεις αναμνήσεις. Η ζωή είναι στιγμές. Πολλές στιγμές. Πάμπολλες στιγμές. Και καλές αλλά και κακές. Γιατί τα πράγματα δεν έρχονται πάντα ευνοϊκά. Ωστόσο, το μυστικό εδώ είναι να εκμεταλλευόμαστε όσο μπορούμε τον χρόνο και να περνάμε καλά. Ο καθένας ας ορίσει το "καλά" όπως νομίζει.

Έχοντας υπόψιν τα παραπάνω, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όντως οι στιγμές είναι αναντικατάστατες και ότι τα πράγματα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Τίποτα δεν γίνεται άσκοπα. Ίσως για τον οποιοδήποτε λόγο να μην καθίσαμε ποτέ να σκεφτούμε γιατί συμβαίνει κάτι. Αλλά ο χρόνος αργά ή γρήγορα μας δίνει την απάντηση.

Επομένως, μην απελπίζεστε. Ζήστε όσο μπορείτε, με ο,τι διαθέτετε και περάστε όμορφες στιγμές. Γεμίστε το δικό σας βιβλίο με όμορφες στιγμές. Και αναθεωρείστε καταστάσεις. Μην προσπαθείτε να γεμίζετε σελίδες. Γεμίστε μια σελίδα, σα να ήταν βιβλίο ολόκληρο!