Η χρυσή επιλογή

Συχνά βρισκόμαστε σε διλήμματα για πολλές επιλογές στην ζωή μας. Οι στιγμές και οι καταστάσεις ποικίλλουν και μεταβάλλονται από την μια στιγμή στην άλλη. Ποιος γνωρίζει τι είναι απόλυτα κατάλληλο για εκείνον; Για παράδειγμα, εγώ θεωρώ κατάλληλο και ιδανικό για τον εαυτό μου να είμαι υγιής, να εκπληρώσω τους στόχους μου και να είμαι μαζί με τα άτομα που αγαπώ. Εσύ μπορεί να θέλεις να κάνεις ταξίδια και να γνωρίσεις ολόκληρο τον κόσμο. Άλλος θέλει να ταξιδέψει στο φεγγάρι, άλλος να γίνει πλούσιος και άλλος να γίνει επιτυχημένος και ξακουστός επαγγελματίας ή όλα αυτά. Οπότε, δεν υπάρχει κάποια θεωρία που να μπορεί να υποστηρίξει το παραπάνω εγχείρημα. Στιγμιαίο και υποκειμενικό.

Διλήμματα. Διαδικασία που μπαίνει ένα άτομο ή μια ομάδα στην οποία θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ή παραπάνω θέματα καθοριστικής σημασίας. Εξ' ου και το "Να ζει κανείς ή να μη ζει" μήπως; Τέλος πάντων.Περιπλανιέμαι στους δρόμους, βρίσκομαι σε σοκάκια, σα να μην υπάρχει κανείς τριγύρω. Ανεβαίνω δρόμους, μπαίνω σε πλατείες, μετράω σκαλοπάτια. Κοιτάζω τον ουρανό, τα σύννεφα που μπερδεύονται μεταξύ τους, καθώς με περιβάλλει η φύση. Να, βρίσκομαι στο Άλσος. Ήταν πάντοτε θεραπευτικό μέρος, άλλωστε.

Κάθομαι σε μια κούνια, σαν εκείνες που είχαμε από τις παιδικές μας αναμνήσεις. Λίγο σκουριασμένη, με ένα κυπαρισσί ξεφτισμένο χρώμα και άπειρες αναμνήσεις να την συνοδεύουν. Φοράω τα ακουστικά μου, βάζω λίγο Birdy, κλείνω τα μάτια μου και με μια μικρή ώθηση, ξεκινάω να λικνίζομαι παρέα με την κούνια στον αέρα. Έχει δροσιά σήμερα. Το φθινόπωρο πλησιάζει και η φύση αλλάζει την φορεσιά της. Ξέρετε, όταν βρίσκομαι στον αέρα, δεν με απασχολεί τίποτα. Αισθάνομαι ελεύθερος. Νιώθω ότι η φύση με αγκαλιάζει, λούζοντάς με φύλλα τα οποία τα παίρνει ο άνεμος. Ένα μαγευτικό σκηνικό.

Μέσα σε αυτή την ηρεμία, ο εγκέφαλος μου λειτουργεί σαν ρολόι. Μου δίνει απαντήσεις σε θέματα όπου με ταλανίζουν αρκετό καιρό τώρα. Είναι αυτά τα διλήμματα. Ένας άνθρωπος που δεν σκέφτεται πολύ δεν μπορεί να με καταλάβει πλήρως. Αλλά είναι σαν κουδουνάκι που χτυπάει, ομαλά, σαν υπενθύμιση ότι κάτι έχω αφήσει ανολοκλήρωτο, Με εκνευρίζει να αφήνω μισές δουλειές, Θέλω ό,τι αναλαμβάνω να το διεκπεραιώνω άμεσα. Στο σημείο αυτό, στην φάση αυτή της ζωής μου, αναδιοργανώνομαι και ξεκαθαρίζω τους στόχους μου. "Πρέπει να μείνω ή πρέπει να φύγω" λοιπόν;

Το φως του ήλιου αρχίζει να ξεθωριάζει στο πέρασμα του χρόνου. Νυχτώνει, ο ήλιος κρύβεται δειλά πίσω από το βουνό και το φεγγάρι ξεπροβάλλει με μια απαράμιλλη χάρη. Η δροσιά με έχει αγκαλιάσει τόσο σφιχτά, που έχω κοκαλώσει κυριολεκτικά πάνω στην κούνια. Ωστόσο δεν με νοιάζει! Το αγαπώ αυτό το μέρος όπως και να 'χει. Ωστόσο, η λίστα με τα τραγούδια τελείωσε και πείνασα (πρωτότυπο!). Σταματάω την κούνια και οδηγούμαι προς την έξοδο του Άλσους. Νιώθω μια σιγουριά ωστόσο. Όχι τόσο για το τι θα πρέπει να κάνω. Αλλά για το ποιος είμαι τώρα που περπατάω, όταν κυλούσαν δάκρυα πάνω στην κούνια, κατά την διάρκεια που με έλουζε κρύος αέρας.

Το μόνο που ξέρω είναι εγώ. Και ξέρω ότι είτε μείνω είτε φύγω, το επέλεξα και θα το υπερασπιστώ έως το τέλος...

Χρυσή επιλογή είπατε;;;