Ήταν βράδυ. Στο δωμάτιο επικρατούσε ησυχία, μια αδιανόητη ησυχία. Το μόνο, που ακουγόταν ήταν το "τικ τακ" του ρολογιού, στο βάθος της βιβλιοθήκης. Σαν μια στιγμή, με προκαθορισμένο τέλος. Ένα τέλος, που δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν το έθεσα εγώ. Πέρασε καιρός από τότε, που άνοιξα το κουτί των αναμνήσεων. Εκτός από την πολύτιμη αποθήκη του μυαλού μου, είχα κι ένα μικρό, πολύ γραφικό κουτί, με όμορφη επένδυση, που θύμιζε σεντούκι με τον θησαυρό στις ταινίες και τα κινούμενα σχέδια. Δύστασα να το αγγίξω. Ίσως, το φως, που έκρυβε μέσα του, να μην υπήρχε πλέον. Όλα μια υπόθεση, ίσως, ενδεχομένως να... Παρολαυτά, έμαθα να ρισκάρω στην ζωή μου και να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Και το κουτί, όλο γέμιζε με αναμνήσεις, που στην όψη αυτής της στιγμής, όλα θύμιζαν ταινία παλαιού κινηματογράφου. Όλα μια γλυκόξυνη, ρετρό ανάμνηση. Είναι σωστό, άραγε, να ζει κανείς για τις αναμνήσεις; Χμμ, όλα είναι θέμα επιλογών και συγκυριών.
Φως, εκτυφλωτικό φως...
Αυτό θυμάμαι στο πέρασμα του χρόνου...
Κι αυτό ήταν τότε και τώρα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!