Πυροτεχνήματα

Η λέξη «πυροτεχνήματα» προέρχεται από τα ουσιαστικά «πυρ», που είναι η φωτιά και «τέχνη». Αν κάποιος θα μπορούσε να τα παρομοιάσει με την αγάπη, τότε θα έλεγε πως «η αγάπη[1]» είναι η «τέχνη» και «το πυρ» τα συναισθήματα.

Από την μια πλευρά, το πυρ είναι ένα ξεχωριστό και μοναδικό στοιχείο, που για να δημιουργηθεί, χρειάζεται κάποια υλικά και απαραίτητες συνθήκες. Με την ίδια λογική, τα συναισθήματα αναπτύσσονται ύστερα από κάποιες διαδικασίες, που συνήθως είναι οι καλές σχέσεις. Η ενέργεια που παράγει αυτή η φωτιά, πολλές φορές μοιάζει με το φως ενός κεριού ή την θέαση μιας εκτεινόμενης λάβας. Άλλοτε λίγο και άλλοτε πολύ. Μα είναι έκρηξη, όπως ένα πυροτέχνημα, εκφράζοντας ένταση με υπέροχα χρώματα. Όλα μαζί, δείχνοντας αγάπη, ευτυχία, φροντίδα, πόνο, θλίψη.

Η τέχνη από την άλλη, είναι προϊόν γνώσης. Μια γνώση, που εκπαιδεύεται και εξειδικεύεται. Το ίδιο συμβαίνει και με την αγάπη. Αλλά, τι δηλαδή; Η αγάπη είναι κάτι που διδάσκεται και που με κόπο εξελίσσεται; Η τέχνη της αγάπης είναι εκ φύσεως στον άνθρωπο. Αυτό γίνεται από την στιγμή που θα έρθει στον κόσμο( αγάπη μητέρας- νεογνού) μέχρι και την ώρα που θα πεθάνει. Δεν ξέρω αν υπάρχει η «αιωνιότητα», αλλά μπορώ να πω με ακρίβεια, ότι στην περίοδο που ζει κάποιος, μπορεί να αγαπήσει και να αγαπηθεί από πολλά διαφορετικά άτομα. Εξάλλου, είναι και μία από τις ανάγκες του ανθρώπου, η συνύπαρξη με τον συνάνθρωπο. Έτσι, το άτομο μαθαίνει, πώς να συμπεριφέρεται, να εκφράζεται, να νοιάζεται, να πονά, να συμπάσχει, να συμπορεύεται, να κατανοεί, να κάνει υποχωρήσεις, να εμπιστεύεται, να αγνοεί, να αρνείται, να φοβάται, να ξεκινά και να τελειώνει. Όλα αυτά βέβαια, χρειάζεται χρόνος αλλά και κόπος για να πραγματοποιηθούν.

Έτσι, η φωτιά και η τέχνη δημιούργησαν ένα ενιαίο σύνολο, το πυροτέχνημα, που έχει λάβει πλέον ιδιότητες ως ένα. Αν δεν υπάρξει το ένα από τα δύο στοιχεία, δεν θα μπορέσει να δημιουργηθεί το ενιαίο, δηλαδή το πυροτέχνημα. Με τον ίδιο τρόπο, δεν γίνεται να υπάρξει «αγάπη» χωρίς «συναισθήματα».

Και θέτω τα εξής ερωτήματα:

· Ποια είναι η φθορά των σχέσεων σήμερα; Τι ευθύνεται για αυτή την φθορά;

· Εφόσον η τέχνη της αγάπης είναι εκ φύσεως στον άνθρωπο, γιατί υπάρχει τόσο φθόνος στην κοινωνία;

· Σχετίζεται το πρόβλημα της επικοινωνίας των ανθρώπων με αυτή την φθορά;

· Τι κάνει ο άνθρωπος προς την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου;




[1] Ο όρος έχει διατυπωθεί υποκειμενικά. Το κάθε άτομο ορίζει διαφορετικά, τι εστί «αγάπη» γι’ αυτόν. Αλλά, το νόημα είναι συναφές.