Και η ζωή συνεχίζει ατέρμονη. Χωρίς νόημα. Είναι μόνη, κινείται από ανάγκη και από συνήθεια, τελείως μηχανικά, κουρασμένη, άρρωστη και θλιμμένη. Ίσως και παρεξηγημένη μερικές φορές. Εμείς, οι θεατές στα καθίσματα, την παρακολουθούμε και επικροτούμε την πορεία και τις πράξεις της. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι, που προσπαθούν να την βοηθήσουν αλλά στην βοή του πλήθους σβήνουν, σα να τους παίρνει ο άνεμος. Υπάρχουν δε άλλοι, που αδιαφορούν πλήρως, απορροφημένοι από την βία του εγωισμού τους. Αναμενόμενη η ομαδοποίηση έτσι; Άτομα με διαφορετικές προσωπικότητες, όμως με μία μεγάλη ομοιότητα: το ότι είναι άνθρωποι. Και τα σπίρτα της ζωής λιγοστεύουν… Τι πρόκειται να κάνεις;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!