Summertime Sadness

Το καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του. Κι όμως, μου φαίνεται σαν χθες, που σκεπτόμουν πως θα περάσω αυτή την υπέροχη περίοδο. Κύλησε αρκετά γρήγορα... Σημασία έχει, αν κάναμε αυτά που θέλαμε να κάνουμε και να περάσαμε καλά. Κάθομαι στο παράθυρο του σπιτιού μου και παρατηρώ τη φύση. Προετοιμάζεται, ακόμη μια φορά, για την αλλαγή της εποχής. Αφήνει πίσω της την ζέστη και το έντονο πράσινο και υποδέχεται την απαλή ψύχρα του Φθινοπώρου, με πορτοκαλί, κίτρινο και καφέ ριγέ φόρεμα. Και μαζί της, φέρνει μια γλυκιά μελαγχολία.

Και μαζί μ’ εκείνη, προετοιμαζόμαστε κι εμείς! Ξέρετε, επιστροφή στη δουλειά, στο σχολείο, στη ρουτίνα, στο άγχος και στην πίεση. Είναι το «πρόγραμμα των μηχανών», όπως το ‘χω ονομάσει εγώ. Σίγουρα θα ΄χει περάσει από το νου των περισσοτέρων οι εξής σκέψεις: «Μακάρι το καλοκαίρι να κρατούσε για πάντα!» ή «Γιατί όλα τα καλά συμβαίνουν, όταν εσύ πρέπει να αποχωρήσεις;»

Καλοκαίρι 2012; Ανατρεπτικό… Αλλά όχι όπως το περίμενα, ομολογώ… Πόσες χιλιάδες καλοκαίρια; Κανείς δεν το γνωρίζει… Μα εγώ θα θυμάμαι πάντα αυτό το καλοκαίρι…!