Δευτέρα βράδυ. Κάθομαι στο κρεβάτι μου, κάτω από τα ζεστά μου παπλώματα, κρατώντας αγκαλιά το λαπτοπ και ένα αρκουδάκι. Βλέπουμε μετά από καιρό one tree hill. Αγαπώ αυτή την σειρά. Με τοποθετεί σε μια διαδικασία μέσα στην οποία καταλαβαίνω ότι ψεύδομαι ασυστόλως στον εαυτό μου, ότι όλα είναι καλά και πως εγώ, ο Τζιμάκος Σώιερ, κατάφερα να δείχνω σκληρός και ταυτόχρονα να ζω ένα ψέμα. Το ζήτημα είναι ότι ψεύδομαι. Φοβάμαι ως θανάτου, πράγμα το οποίο δεν το καταλαβαίνει κανείς, ούτε καν εγώ. Ένιωσα τον πόνο σαν δαίμονα να με ισοπεδώνει κάθε βράδυ. Προσποιήθηκα ότι θα τα καταπιώ όλα ακόμη μια φορά, αλλά έχω πνιγεί από αυτό το συναίσθημα. Το μόνο που ήθελα ήταν ειλικρίνεια. Έναν άνθρωπο να με θέλει πίσω. Και αυτός ο άνθρωπος... Έγινε χίλια πρόσωπα. Τον έβλεπα παντού. Και αυτό ήταν άδικο για τους άλλους, κυρίως για τους άλλους και για μένα. Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να το διαχειριστώ πλέον. Προχωρώ με αγκαλιά τον εαυτό μου. Εκείνη είναι γνήσια, μοναδική και ανεπανάληπτη. Εσύ; Μια κοινή ανάμνηση... (που ήσουν άλλωστε;)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!