Forever and almost always

Είναι αρκετά δύσκολο να κρύψεις αυτό που αισθάνεσαι μέσα σου. Ακόμα κι αν κάνεις μεγάλη προσπάθεια, ακόμα κι αν τα θάβεις όσο πιο βαθιά μέσα σου, κάποια πράγματα εμφανίζονται. Ίσως να μην έφυγαν ποτέ. Και στην πραγματικότητα δεν έφυγαν…

            Τέτοιες στιγμές βρίσκεσαι μόνος. Μπορεί να περιτριγυρίζεσαι από εκατομμύρια άτομα, αλλά μέσα σου νιώθεις τόσο μόνος. Φάρμακο γι’ αυτό δεν βρέθηκε ποτέ. Το μόνο που θα σε έκανε να αισθανθείς καλύτερα θα ήταν αυτό το άτομο ή η κατάσταση, που πλέον σου φαίνεται ως όνειρο, ριζωμένο μέσα σου. Σα δέντρο, που μαραίνεται με τις μέρες. Και, καθώς περνούν οι εποχές, εσύ παραμένεις σε στασιμότητα. Τι σε καλύπτει πλέον; Τι θα μπορούσε να μοιάζει με αυτό που έζησες; Γιατί να μην μπορείς να ζήσεις ξανά τις ίδιες στιγμές..;

            Πληγώθηκες, παραιτήθηκες, αρνήθηκες, θυσιάστηκες, αγανάκτησες, οργίστηκες, ένιωσες ανήμπορος, μοναξιά, φόβο, θλίψη… Όσο κι αν προσπάθησες, τίποτα δεν έμοιαζε ίδιο. Τίποτα. Και θα ευχόσουν τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Και η ζωή συνεχίζεται… Είναι αυτό που λέει μια ψυχή, ο Αλέξανδρος Ανδρέου: «Ευτυχία είναι αξία η οποία κάποιες φορές δεν μοιράζεται στους σωστούς ανθρώπους και οι άνθρωποι που την έχουν ανάγκη ποτέ δεν την λαμβάνουν». Μάλλον ήρθε η στιγμή για την σωστή επιλογή. Προχώρα. Και εάν κάτι πραγματικά αξίζει, θα έρθει ξανά. Αν κάτι έχει ρίζες μέσα στον κόσμο σου, ακόμα κι αν του κόψεις τον κορμό, εκείνο, με τα κατάλληλα εργαλεία και υλικά, θα ανθίσει εκ νέου.

            Έτσι είναι η ζωή. Άδικη αλλά ταυτόχρονα και δίκαιη. Απότομη και χρονοβόρα στις πράξεις της. Και κρύβει πολλή μαγεία, αλλά και μυστικά. Λοιπόν, ποιο είναι το επόμενο ταξίδι; Μην φοβάσαι, όλοι πριν κοιμηθούμε έχουμε ένα μικρό μυστικό. Κι αυτό είναι η Ελπίδα…