Corono-κατάσταση

Ήδη τρεις εβδομάδες στην λεγόμενη "καραντίνα". Τρεις εβδομάδες, κλεισμένοι εντός τοιχών, χωρίς δουλειά, ένα επίδομα ανεργίας που όλο «αναμένεται» και ενώ όλα μέχρι στιγμής είχαν πάρει τα πάνω τους, τώρα αρχίζουν και αφήνονται. Το σπίτι αγνώριστο, ολοκάθαρο, γεμάτο κόσμο, γεμάτο μουσική.  Χρόνος ο οποίος κυλά και θα μπορούσε να ήταν πιο εποικοδομητικός, δυστυχώς όχι για μένα. Διάσπαρτες σκέψεις γραμμένες σε στιγμές. Καθισμένος πλέον μόνος με τον εαυτό μου συνειδητοποιώ ότι όλα τώρα έρχονται και μου χτυπούν την πόρτα. Επιλογές που έκανα, συναισθήματα που ανέπτυξα, ανάγκες που προέκυψαν, άτομα που άφησα πίσω. Η απώλεια που την βιώνουμε καθημερινά. Τα κομμάτια του εαυτού μας τα οποία είναι διάσπαρτα σε άτομα και αναμνήσεις και σαν σκούπα, όλα ξεσκονίζονται, όλα είναι και δεν είναι. "Θα περάσει και αυτό, που θα πάει" όλοι συνηθίζουν να λένε. Μια συνήθεια, που δεν ξέρω πραγματικά αν και οι ίδιοι την πιστεύουν. Το καλό με όλα αυτά είναι ότι επιτέλους υπάρχει μια εκωφαντική ησυχία, παρόλο που ζω σε κεντρικό δρόμο, ελάχιστα οχήματα περνούν. Είμαι σε μια πέτρινη ζούγκλα που για πρώτη φορά στην ζωή μου νιώθω κάπως ελεύθερος. Εγώ εδώ, εσύ αλλού, εκείνοι επίσης. Όλοι εδώ και όλοι πουθενά…