Κοντεύει να φτάσει 10 το πρωί. Βρίσκομαι στο κρεβάτι μου, συλλογιζόμενος πολλά πράγματα, όπως συνήθως. Ο καιρός είναι συννεφιασμένος και νοσταλγικά κοιτώ το παράθυρο, λες και δεν με κρατάει αυτός ο χώρος πια. Το δωμάτιο είναι ακατάστατο, το ρολόι χτυπάει αδιάκοπα και είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν ξέρω τι τραγούδι θα συνόδευε αυτή μου την φρενίτιδα. Και αυτό είναι εκνευριστικό.
Σηκώνομαι από το κρεβάτι, και με μεγάλη προσπάθεια καταφτάνω το μπάνιο. Ρίχνω λίγο νερό στο πρόσωπό μου, πλένω τα δόντια μου και κάθομαι στο καθρέφτη. Αν και γνωρίζω ότι τα πράγματα αλλάζουν, δεν έβλεπα έκφραση στο πρόσωπο μου. Και αυτό με προβλημάτισε.
Κατευθύνομαι προς την κουζίνα. Αυτός ο χώρος αποτελεί παράδεισο για μένα. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι είμαι λάτρης του φαγητού. Φτιάχνω πρωινό και πάω πάλι στο δωμάτιο. Όμως, αυτή την φορά έβλεπα φαγητό και μόνο απώθηση ένιωθα.
Το χάος. Παντού πράγματα πεταμένα, λες και έπεσε πυρηνική βόμβα. Και συνεχίζω και αναρωτιέμαι, τι σκατά συμβαίνει. Εν τέλει, καταλήγω να βρίσκομαι στο γραφείο και να συλλογίζομαι τις καταστάσεις που ταλανίζουν τον κόσμο. Λες και εγώ δεν έχω καλύτερα πράγματα να ασχοληθώ. Αλλά εν πασει περιπτώσει...
Όταν λοιπόν δεν μπορείς να παραδεχτείς τα δικά σου ζητήματα, καταλήγεις και αναλύεις των άλλων. Και αυτό θα γίνει μια φορά, θα γίνει και δεύτερη και τρίτη. Πόσο ακόμα όμως θα αποφεύγεις την δική σου κατάσταση; Κι εγώ το παραδέχομαι, το κάνω συχνά. Αλλά κουράστηκα... Ποιον κοροιδευουμε στην τελική;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!