Είναι αυτό το συναίσθημα, που πολλές φορές δεν κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι μπορούν να το κουβαλάνε μέσα τους. Είναι εκείνο το συναίσθημα, που όσο κι αν προσπαθούσα, δεν κατάφερα να κατανοήσω την ενέργεια που έκρυβε και τους φώτιζε. Το μόνο που έβλεπα ήταν πόνος, ατελείωτος πόνος. Μια θλιβερή όψη στα μάτια τους, μια ψυχρότητα στην καρδιά τους, ένα ραγισμένο γυαλί. Αλλά κατά βάθος υπήρχε αυτό το συναίσθημα, που δεν τους άφηνε να σπάσουν, να εγκαταλείψουν, να λυγίσουν, που κατ' ουσίαν δεν ήταν τόσο πόνος, αλλά ήταν κάτι ισχυρό για εκείνους. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να περιγραφεί με λόγια ή τουλάχιστον δεν θα είχε τόση αξία, αν κάποιος δεν το έβλεπε εις βάθος.
Αν δεν μπεις στη διαδικασία να νιώσεις ό,τι πραγματικά περνάει ο άλλος, δεν μπορείς να τον νιώσεις στο πλήρες σημείο. Και είναι πολύ αρνητικό συναίσθημα. Και τα πράγματα ίσως να μην έρχονται έτσι όπως τα περιμέναμε, αλλά τουλάχιστον υπάρχει διάθεση για αλλαγή. Και η μαγεία κρύβεται στην προσπάθεια του καθενός μας. Βρίσκεται στην υπομονή και στην επιμονή. Βρίσκεται στο κίνητρο, καθώς και στην προσήλωση σε κάτι. Και οι δυσκολίες πάντα θα υπάρχουν, όπως και τα όμορφα πράγματα στη ζωή. Ποιος είπε ότι πάντα θα υπάρχουν σύννεφα και θα βρέχει; Ποιος είπε ότι πίσω από τα σύννεφα ο ήλιος δεν ρίχνει ηλιόλουστο φως; Για κοιτάξτε καλύτερα. Στο χέρι μας είναι να τα δούμε αυτά, απλά κάποιες φορές χρειάζεται απλά λίγο σπρώξιμο από κάποιον..!
Αφιερώνω λοιπόν το συγκεκριμένο κομμάτι σε εκείνους, που βαθιά μέσα τους ένιωσαν ελπίδα και πως ξέρουν να διεκδικούν και να αισθάνονται. Εξάλλου, είναι πολύ μικρή η ζωή για να χάνεις χρόνο. Κάνε ό,τι νιώθεις κι ας μην το αξίζουν οι περιστάσεις, αρκεί αυτό να καλύπτει εσένα. Νιώσε και εκφράσου... Θα επιστρέψει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!