"(...)Έπρεπε να φτάσει στο σημείο όπου δεν υπήρχε πιο κάτω, για να συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα. Ο πάτος είναι σκονισμένος, κυριαρχεί μια έντονη δυσοσμία, σκοτάδι έχει απλωθεί και, όλο φωνές, παντού φωνές, αμέτρητες φωνές, που προσπαθούν να σε οδηγήσουν στον δικό τους "καλό δρόμο". Και όμως, συνέχισε να αγκαλιάζει με αγάπη αυτό το πάτωμα, γιατί τον έκανε να αισθάνεται, έστω και λίγο, ευτυχισμένο. Αξιοπερίεργο δεν είναι κάτι τόσο ασήμαντο για ορισμένους, κάτι τόσο βρώμικο, απόμακρο, να είναι όλη τους η ζωή; Ένιωθε καλά τότε, ανάμεσα στις σύριγγες, σε αυτό τον ευτυχή κόσμο του πλούτου της ψευδαίσθησης. Δεν είχε να περιμένει κάτι από κανέναν, αφού όλοι τον είχαν απορρίψει, δεν πονούσε πια, αφού δεν ένιωθε τίποτα, δεν του προκαλούσε συγκίνηση τα πεσμένα φύλλα στο πεζοδρόμιο. Νοσταλγία για τούτο τον κόσμο. Ένα μηδέν. Και η επόμενη μέρα ήρθε και μαζί της πήρε τις ζαλισμένες σκέψεις του και απλά ξεχάστηκε σε μια ακόμη ψευδαίσθηση.
Ο πάτος, όνομα ουσιαστικό, Ενικού γένους, προσωποποίηση της δυστυχίας, του πόνου και του Θανάτου.
Το φως, ουσιαστικό, Ουδέτερου γένους, η απελευθέρωση.
Τώρα πια ελπίζει. Τώρα πια φοβάται. Τώρα πια κοιτάει με διαύγεια γύρω του. Ανησυχεί. Μιλάει αλλά δεν ακούγεται. Προσπαθεί να πιάσει, να αγκαλιάσει, να συντροφεύσει, να υποστηρίξει. Μα δεν ακούγεται, τώρα που πρέπει να ακουστεί..."
Στην μνήμη όλων εκείνων των ψυχών
που άφησαν αυτό τον κόσμο
λόγω χρήσης ναρκωτικών ουσιών.
Σε εκείνες τις ψυχές, που για ποικίλλους
λόγους, δεν είχαν αυτό το φως
στα μάτια τους.
Σε εκείνες τις οικογένειες που
ποτέ δεν ήταν όπως θα
έπρεπε να είναι.
Σε εκείνους τους φίλους
που ποτέ δεν ήταν εκεί
να σε προστατεύσουν.
Στον εαυτό,
που δεν είχε δομηθεί
με τέτοιο τρόπο στο να
αποφεύγει το πάτο.
Στο κράτος, που
δεν έκανε όσα θα έπρεπε
να κάνει.
Μα, τώρα δεν έχει σημασία.
Οι ψυχές φύγανε... Ή μήπως όχι;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Εξέφρασε την άποψή σου!