Αντίο

Κατ' ουσίαν, έγινε. Τόσο απλά, τόσο γρήγορα, τόσο φανερά...

Ζούσα σε μια πραγματικότητα που ταίριαζε σε σενάριο τρόμου, όπως το βίωνα εγώ ο ίδιος. Μέσα σε κάτι ώρες έσκασε ένα μπαλόνι, όπου μέσα του περιείχε ένα "βασανιστικό" υγρό και μια φωνή, που μου υπενθύμιζε λεπτομερώς τι ακριβώς είχα αντιμετωπίσει εκείνη την ημέρα.

Δεν θέλω να περιγράψω την εικόνα κυριολεκτικά, αλλά εικονικά ήταν λες και είχα δώσει δύο όπλα σε δύο αγαπημένα πρόσωπα και είχα αναφέρει ακριβώς τον τρόπο χρήσης και το σημείο όπου θα ήθελα να μου ρίξουν την "μολυσμένη" σφαίρα. Υπέγραψα μάλλον συμβόλαιο καταδίκης.

Οι σφαίρες διαπέρασαν το σώμα μου. Ένιωσα ένα τράνταγμα, με κατέβαλλε πόνος και ψυχρός ιδρώτας. Μέσα μου, μπαλόνια με το υγρό, που με απανωτά "ΜΠΑΜ" ξεκίνησε να κυλάει στις φλέβες μου, να γεμίζει την καρδιά μου και να καταλαμβάνει τον εγκέφαλο μου, όπου οι χημικές αντιδράσεις της προσωπικότητάς μου και του υγρού συνέθεσαν μια αντίδραση που έμοιαζε μάλλον σαν μνημόσυνο. Όλα μαύρα ένα πράγμα.

Έχασα δύο πολυσήμαντα άτομα από την ζωή μου, τότε.

Πέρασε καιρός αλλά κατάφερα να αποβάλλω την τοξικότητα από τον οργανισμό μου. Που και που, ένιωθα να με παρενοχλούν οι σταγόνες που έπεφταν αργά από την καρδιά μου. Η φωνή σταμάτησε να μου μιλάει, να μου υπενθυμίζει πράγματα και να με κάνει αδύναμο. Στη θέση της μιλούσα εγώ. Τα κατάφερα μάλλον. Η καρδιά έφτυσε ό,τι είχε απομείνει. Και το μυαλό μου ήταν σε άλλο κόσμο. Σ' ένα κόσμο που έλεγε... "Αντίο"