Καπνιζω τωρα, μην ενοχλειτε

Κι ομως, υπαρχουν ακομη ανθρωποι εκει εξω, οπου δινουν χωρις να περιμενουν. Οπου παρεξηγουνται, επειδη κανουν μια καλη πραξη. Στιγματιστηκαν, αλλοι διαφημιστηκαν, αλλοι παλι δεν αναγνωριστηκαν ποτε, αλλοι εξαφανιστηκαν. Σκοπος δεν ηταν παρα μονο να εκφρασουν τα συναισθηματα τους και να δωσουν ενα χερι βοηθειας. Πραγματα που ισως εκεινοι δεν ειχαν βιωσει ποτε τους, πραγματα που ονειρευονταν, πραγματα που δεν ηξεραν οτι υπηρχαν. Κι ομως, σταθηκαν βραχοι στην πιο δυσκολη στιγμη σου κι ας ηταν ξενοι μεσα στους ξενους. Τι σημασια εχει τελικα; Ποιο ειναι το νοημα ολου αυτου; η ηθικη ικανοποιηση; ο επαινος; η συντροφια; ενα χαμογελο; μια αγκαλια; η καλυψη ενος κενου; η γνωριμια; η εξιλεωση;.. Κι μεσα σε ολη αυτη την ατμοσφαιρα, πεφτουν γοπες απο τσιγαρα και σταχτες, λες και ηταν τασακι. Γιατι δεν μαθαμε να ζουμε ετσι. Και το χειροτερο ειναι οτι δεν θελουμε να το μαθουμε. Ειναι ξενο. Ειναι διαφορετικο. Κι ας μην ξερουμε τιποτα.
Ενα τσιγαρο ειμαστε ολοι. Και αν δεν υπηρχαν αυτα τα μικρα δεντρακια εκει εξω να δινουν ζωη και ευτυχια και ζωντανια, ολοι θα πεφταμε σαν πεταμενα χαρτομαντιλα σε ενα καδο. Καδος ειναι, ετσι;