ΕΚΠΤΩΣΗ

Το Ελληνικό σύστημα φάνηκε, για ακόμη μια φορά, αναποτελεσματικό και άδικο. Άδικο στις περισσότερες δομές του. Στις ενέργειές του. Στον ηθικό του κώδικα. Σε μια εποχή, όπου η οικονομία παρακμάζει, ένα πράγμα ισχύει: «Λάβετε απ’ όπου μπορείτε, για να σωθείτε…» Παρακάτω εξιστορείται μια κατάσταση, που βίωσε ένας φοιτητής, στο εσωτερικό ενός λεωφορείου.

«Βρισκόμουν στο λεωφορείο και πήγαινα προς το σπίτι μου, μετά την ολοκλήρωση των μαθημάτων στην σχολή μου. Ξαφνικά, μπαίνει ένας ελεγκτής κομίστρων και προχωρούσε σιγά-σιγά προς το μέρος μου. «Το εισιτήριό σας παρακαλώ» είπε εκείνος. Τότε λοιπόν, βγάζω κι εγώ το εισιτήριο από την τσέπη μου και το παραδίδω. Ύστερα από τον έλεγχο, μου γνέφει και μου λέει «τι είναι αυτό;». Εγώ απάντησα «Ποιο;». «Το εισιτήριο» μου λέει, «το έσβησες με γόμα;». Πάγωσα. Δεν ήξερα, τι ν’ απαντήσω. Ύστερα κατέβασα το κεφάλι μου, δίνοντας μια θετική απάντηση προς τον ελεγκτή. «Την ταυτότητα σου παρακαλώ» μου είπε. «Δεν την έχω μαζί μου» απάντησα. «Τότε θα πρέπει να πάμε στο αστυνομικό τμήμα, προς εξακρίβωση στοιχείων». «Σήκω» μου είπε. Διστακτικά σηκώθηκα και κατεβήκαμε στην επόμενη στάση. «Φοιτητής είσαι;» μου είπε. «Ναι» του απάντησα. «Θεωρείται παράπτωμα αυτό, που μόλις έγινε και κανονικά θα έπρεπε, να πας στο Αστυνομικό Τμήμα και να χρεωθείς το ποσό των 300€». «Έχεις μαζί σου πάσο;» με ρώτησε. «Ναι, ορίστε» του αποκρίθηκα εγώ. Μου πήρε τα στοιχεία και μου έκοψε το πρόστιμο. «Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο» μου είπε. Του εξήγησα και του είπα «Κύριε, αυτή ήταν η πρώτη φορά, που έκανα κάτι τέτοιο. Δεν είχα χρήματα ν’ αγοράσω άλλο εισιτήριο και αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω αυτό τον τρόπο, παρά να μπω χωρίς εισιτήριο». «Αν δεν είχες εισιτήριο, θα σ’ άφηνα, αλλά αυτό που έκανες ήταν σοβαρό» απάντησε. Όση προσπάθεια κι αν κατέβαλλα, δεν κατάφερα να τον πείσω για κάτι, που στην ουσία δεν ήταν αποφυγή, αλλά η απτή πραγματικότητα».

Η περίπτωση του συγκεκριμένου ατόμου είναι μία από τις πολλές, που συμβαίνουν καθημερινά στην χώρα μας. Θεωρώ σωστό το γεγονός ότι, ο ελεγκτής κομίστρων κάνει την δουλειά του, αλλά σε αντίστοιχη περίπτωση  μιας κοπέλα, η εύκολη λύση θα ήταν να την αφήσουν. Δεν γνωρίζω, τι λογική είναι αυτή… Ακόμη, θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός της αγοράς εισιτηρίων από άτομα με οικονομικές δυσκολίες. Δηλαδή, τι λύση θα μπορούσε κάποιος να προτείνει, υπό αυτές τις συνθήκες; Περιμένει ίσως, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, να μην μπαίνει ο φοιτητής στο λεωφορείο, πόσο μάλλον, να μην πηγαίνει στην σχολή του; Περιμένει μήπως ο ελεγκτής ότι οι γονείς αυτού του παιδιού, ίσως να δυσκολεύονται τόσο πολύ, που να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν, ούτε καν προς αγορά ενός εισιτηρίου; Η’ μήπως είναι εκείνος διατεθειμένος, να του αγοράσει ένα ή να πληρώσει για μια μηνιαία κάρτα; Ε λοιπόν, εγώ δεν είμαι αυτής της άποψης. Σε ένα καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο ζούμε, ένα δείγμα ανθρωπιάς φαίνεται για θαύμα. Λυπάμαι πολύ, γιατί η απάθεια και η αναξιοκρατία είναι στοιχεία, που παρατηρούμε πλέον στο κοινωνικό σύστημα. Που είναι η ελπίδα; Που είναι τα όνειρα, για εξέλιξη, για πρόοδο, για δημιουργία; Αναζητείς το δίκαιο και δεν μπορείς να το βρεις από πουθενά. Ούτε καν από τους ίδιους τους συνανθρώπους σου. Λες και έγινε έγκλημα. Που και στο έγκλημα, τόσες ενοχές δεν θα ένιωθε κάποιος, γιατί θα είχε επίγνωση των πράξεών του.